เกาหลี ภาคต่อ1

คืนนี้จะกลับไทยแล้วเวลาที่สุขสันต์มักผ่านไปเร็วเสมอ

เมื่อวานฉันไม่ได้นอนก่อนออกไปช้อปปิ้งหรอกนะเพราะว่าเจอเนตสปีดแรงแค่คิดว่าจะหาไฟล์ทโหลดทิ้งไว้แล้วไปนอนปรากฎว่าไม่ทันไรก็โหลดเสร็จซะงั้น(ส่วนมากเป็น MV)ก็เลยหา vdo clip ดูเพลินชะมัดกดปุ๊ปดูได้ปั๊ปไม่มีกระตุกไม่ต้องรอดูลื่นรอบสองแบบที่บ้าน ที่ว่าจะเอาคอมมาลงใหม่ก็เลยเปลี่ยนใจไปลงที่บ้านละกันใช้เนตมันๆที่นี่ดีกว่า

ถึงเวลารถออกกำลังจะลงไปข้างล่างฉันโหลดไฟล์ทิ้งไว้นึกว่าเวลาเอาการ์ดออกมันจะปิดแต่ไฟในห้องแต่มันตัดไฟไปเลย คอมวูบไปกับตามันยิ่งเอ๋อๆอยู่ กลับมาต้องซ่อมไฟล์ซะบานแถม MV สองอันที่โหลดไว้เจ๊งโหลดใหม่ก็ไม่มาพอโหลดได้ภาพไม่มามาแต่เสียง ><

เพราะตั้งใจว่าจะไปรถรอบเที่ยงแล้วกลับทุ่มครึ่งคิดไปคิดมาเวลาอยู่ในเมืองมันจะเยอะเกินไปก็เลยไปกินหมูเกาหลีกันหกคนที่ร้านป้าญาณี(เคยมีคนในร้านหน้าเหมือนญาณี)แต่ฉันว่าไม่อร่อยเท่าร้านไม้ไผ่(ตกแต่งด้วยไม้ไผ่)แถวโรงแรมแต่คนอื่นเค้าว่าร้านป้าอร่อยกว่าก็ไม่รู้สิร้านป้าไม่มีหมูสามชั้นเหมือนร้านไม้ไผ่หนิหมูสามชั้นย่างอร่อยสุดแล้ว

ไปถึงร้าน ป้าๆยังล้างร้านอยู่เลยอ่ะแต่ก็ต้อนรับสุดๆเรียกเข้าร้านจัดหาโต๊ะให้ ดูแลอย่างเดียวเชียวแจกผ้ากันเปื้อนด้วยอ่ะที่เคยกินไม่เคยได้นะ(แต่มันก็นานมาแล้ว)ไปกินหลายคนก็สนุกดีนะ ไม่เคยได้เดินกลุ่มใหญ่ๆนานแล้วจริงมันสองไฟล์ทมารวมกัน มีเพื่อนรุ่นเดียวกับเรากะน้องเทรนนีอีกไฟล์ทมาด้วย พี่สจ๊วตพูดภาษาเกาหลีได้นิดหน่อยก็สั่งของไรก็เข้าใจกันดีเค้าบอกว่าก็ทำงานมานานๆเนี่ยแหละ สำเนียงเกาหลีมันตลกๆจริงมันออก(เสียง)เพี้ยนๆนะ เวลาเรียกป้าต้อง"อาจุมมา"แต่พี่เค้าก็เรียกว่า นูนา แปลว่า(ผู้ชายใช้เรียก)พี่สาวอ่ะ ป้าๆหัวเราะกันใหญ่ก็เลยเอาใจเราดีอ่ะม้าง แต่ป้าก็สอนคำว่า อีโม่ ด้วยนะเค้าบอกให้เรียกทุกป้า ไม่รู้คำนี้แปลว่าอะไรน้องสาวหรอ ? ออกเสียงหมือน อิโมโตะในภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าน้องสาวเลย แต่ถ้าเรียกน้องทำไมป้าไม่หัวเราะกันหละ ต้องรอไปถามแอร์เกาหลี

หมูหนึ่ง portion ราคา 8000 โต๊ะผู้หญิงกินแค่คนละ portion รวมค่าข้าวไปก็จ่าย 9000 หรือประมาณ 360 บาทแต่โต๊ะผุ้ชายกินไปห้า portion แหนะ จริงๆหมูร้านป้าก็ดีอ่ะมันเป็นชิ้นบางๆแต่ร้านไม้ไผ่เป็นหมูชิ้นใหญ่ต้องเอากรรไกรตัดซึ่งถ้าป้าที่ร้านมาช่วยตัดก็จะมายืนค้ำหัวเรา

แต่ไม่ว่าร้านไหนเค้าก็จะมาเปลี่ยนตะแกรงย่างเสมอเวลาที่มันเริ่มแห้งหนะซึ่งก็ต้องลุ้นกลัวตะแกรงมันหล่นใส่เราด้วยอ่ะนะ เตาที่ย่างก็เป็นเตาถ่านก็ยกมาเหมือนหมูกระทะบ้านเราอ่ะอันนี้ก็ลุ้นกลัวตกใส่ตัวเหมือนกันอ่ะแหละ

จากนั้นพี่สจ๊วตพาเดินไปแลกเงินที่ตลาดนัมแดมุนที่ร้านโสมที่ลูกเรือไปซื้อกันประจำเพราะเค้าให้เรทดีกว่าธนาคาร แลกจากสนามบินได้ 903 วอนต่อ1 USD แต่ที่ร้านโสมได้ 935 วอนแหนะแลกไปร้อยเหรียญ !! ก็ว่าเยอะนะมีเงินแสนวอนอ่ะ แต่พอพอเดินไปร้าน etude house ก็หมดไปห้าหมื่นวอนแล้น เป็นของที่เพื่อนฝากด้วยและของฉันด้วย(ซึ่งมากกว่า)ทั้งที่เครื่องสำอางค์เต็มบ้านแต่ว่าอยากได้ tint ที่ทาปาก

เล่าไม่ทันแล้นเค้าโทรมาปลุกแล้วอีกหนึ่งชั่วโมงต้องไปขึ้นรถแล้น...ไว้จะมาเล่าต่อ

ป.ล เครื่องออกสามทุ่มต้องออกจากโรงแรมทุ่มสี่สิบห้า(เวลาเกาหลีเร็วกว่าสองชั่วโมงนะจ๊ะ)