เสื่อม

พออายุเหยียบเลขสามความเสื่อมทรุดโทรมโผล่มาให้เห็นกันจะๆอย่างฉับพลันไม่ค่อยเป็นค่อยไปแบบแต่ก่อน

สิว...แหมจะแก่แต่ยังสิวขึ้นหลอกให้นึกว่ายังสาว...ไอ่บ้า..เป็นรอยแผลเป็นตอนแก่ม้นหายยากจะเว้ย..ตอนนี้ไปหาหมอพรเกษมแค่ค่ายาอักเสบสองอาทิตย์กะโฟมล้างหน้า ยาทาก่อนล้างหน้า ยาแต้มสิว ปาไปแปดร้อยแล้วครับ...พี่ที่ทำงานบอกให้ไปหาหมอที่เอ็มโพเรียมมีคนบอกว่าดี...ขืนไปคงจะแปดพัน

ผิวพรรณ....เหี่ยวแห้งกว่าเดิมอีกนะเนี่ย หน้าอ่ะจะดูแลกว่าเท้าดังนั้นเวลาเห็นเท้าตัวเองในรองเท้าแตะ..มันน่าเกลียดงี้ฟระ

เข่า...แม่คุณนึกว่าอายุขนาดนี้เข่าเสื่อมเสียแล้วตู...เจ็บเข่าซ้ายเป็นพักๆแต่พักเนี้ยมันไม่หายเจ็บติดกันมาสามสี่วันแล้วตัดสินใจไปหาหมอวันนี้แหละ...จะไปวิชัยยุทธเหมือนเดิม(เคยไปรักษาเรื่องนี้ทีละ)แต่มันไกลไปใกล้ๆบ้านเนี่ยแหละ ไปนนทเวช

น้าบอกว่าให้หาหมอวิเชียรไม่แน่ใจว่ามาจากวิชัยยุทธหรือเปล่า พอไปถึงโรงพยาบาลทำบัตรและแจ้งขอเบิกค่ารักษากะบริษัท(ได้นิดหน่อยก็ยังดีหน่า)แจ้งชื่อหมอไป...มีด้วยเฟ้ย...

พบหมอ..กดๆเข่าแล้วก็ให้เราไปนอนบนเตียงจับขายืด ยก งอ ไม่เจ็บไรทั้งนั้น ก็มากดเข่าต่อ หาจุดที่เจ็บ ปรากฎว่าเอ็นอักเสบครับ รอดไปยังไม่เสื่อมอ่ะนะ

หมอแนะนำว่าฉีดยามั้ยจะหายเร็วกว่ากินยา...ฉีดเลยครับแต่ฉีดเข้าเอ็น !!! เกิดมาก็เคยแค่ฉีดยาเข้าเส้น เข้ากล้ามตามเรื่อง เข้าเอ็นมันจะเป็นไงบ้างเนี่ย.....ผลคือเจ็บครับ...เดินพิการๆดูสำออยชอบกล

หมอบอกให้ขี่จักรยาน วิ่ง ออกกำลังกาย ให้ซื้อวิตามินบำรุงเข่ามากินแกบอกว่าเคยเห็นตามต่างประเทศชื่อ joint free ถ้าไปเจออะไรมาก็จดชื่อยามาถามได้

และหมอที่เรารักษาเรื่องสุขภาพ(ที่ผิดปกติหลังจากเข้าทำงาน)พูดเหมือนกันทั้งคู่ว่า อย่าทำงานนี้นานทำแค่สิบปีสิบห้าปีพอแล้ว เก็บเงินให้ได้แล้วก็หาอย่างอื่นทำ ไปต่างประเทศก็ไปดูอะไรที่บ้านเราไม่มี หมอบอกดูซิคนไปเห็นโรตีบอยแล้วเอามาขายรวยไปแล้ว

นั่นหนะสินะ...เราเนี่ยไม่ค่อยจะใช้โอกาสเพิ่มโอกาสเลยยิ่ง ใช้วิกฤตเป็นโอกาสยิ่งไม่เคย(ไหวพริบต่ำ) วันๆอืดๆนอนๆเนี่ยก็เบื่อๆหละแต่มันง่วงจริงๆนะ

ก็เนี่ยแหละเสื่อมทางใจอีกอย่าง...ทำตัวแก่ๆชอบกลไม่อยากไปไหน อยากอยู่แต่บ้าน ไม่คึกคักออกไปไหนก็เบื่อไม่มีจุดหมายจะไปสยามก็ไม่อยากซื้อเสื้อผ้าซื้อของที่นั่น(แพง) ก็ไม่รู้ไปถึงแล้วจะทำไรไปได้ไม่นานก็กลับบ้านดีกว่า เสียเงินก็หาไรกินไปเรื่อยหมดเงินกับการกินเยอะจัด เดือนนี้กะเดือนหน้าการเงินล่มสลายอีกละ

ขอเวลาขี้เกียจอีกพัก...จะต้องทำตัวสดใสกระชากวัยให้ได้

ป.ล แต่มันแก่จริงๆนะเนี่ย...มะรืนจะได้ไปนาริตะ..ไม่มีไฟจะลุยไปในเมืองเลยอ่ะ(นั่งรถไฟ 70 นาที)อาจจะเห็นแก่กินอยากกินซูชิที่จัสโก้ในเมืองนั้นมากกว่าหนะ