เบื่อบางกอก

นั่งกินลูกพลับที่หอบหิ้วมาจากโอซาก้าพลางคิดถึงเจ็ดวันที่กลับบ้านนอก

พบปะเพื่อนฝูง
กินข้าวกับแก๊งค์สาวๆเพื่อนสมัยโรงเรียน..มันหมายถึงเรารู้จักกันตั้งแต่สมัยนั้นเป็นต้นมาใช่มั้ยเค้าถึงอ้างกันแบบนี้ กลุ่มเนี่ยมันก็หลายคนอยู่แต่ที่ติดต่อกันบ่อยๆมีแค่ห้าคนรวมฉัน..เป็นคุณแม่ไปซะคน(แก้ว) กำลังจะเป็นอีกคน(ต่าย) พยายามเป็นอีกคน(แจง) จะแต่งงานอีกคน(เบญ)และฉันซึ่งไร้แววทุกอย่าง หึหึ แจงทำงานกรุงเทพก็เลยเจอกันแค่สี่คนพ่วงน้องฉันไปแทน(น้องกลับเชียงใหม่ด้วยก็ยังโดนเรียกสัมภาษณ์งานซะที)

มื้อแรกกินพิซซ่าเบญพาแฟนมาทานข้าวกับเพื่อนเป็นครั้งที่สอง มื้อสองหลังจากไปเยี่ยมกิจการและเป็นลูกค้ารักษาสิวคลินิคต่ายข้างสถาบันราชภัฎฯ แก้วพาลูกชายมาด้วยหลังปิดร้านไปกินข้าวเย็นกันที่ร้านpop-am เก่าแก่จริงจิ๊ง...ยังอยู่ถึงวันนี้ผ่านมาเป็นสิบกว่าปีดีใจที่มันยังอยู่แหละเชียงใหม่ไม่มีค่อยมีร้านอาหารแนวครอบครัวเลย(s&p แพงเกิน)แก้วแทบไม่ได้กินข้าวเพราะดูลูก นั่งดูแล้วคิดว่าอีกสองสามปีเวลานัดเจอกันทุกคนก็จะเป็นแม่หมดแหงๆส่วนฉันก็เป็นป้าแก่ไป
มื้อสามก่อนกลับกรุงเทพต่ายกับเบญมากินข้าวกลางวันที่บ้าน...ทำกับข้าวที่บ้านสนุกดีประหยัดด้วย

อาหาร
กลับมาครั้งนี้ไม่ค่อยกินข้าวนอกบ้าน..ประหยัดแล้วก็ผีแม่บ้านเข้าสิงอยู่กรุงเทพไม่ได้ทำครัวเลย ทำแกงกระหรี่ญี่ปุ่นแบบมั่วๆหม้อแรกแห้งหยังกะมันบด หม้อสองทำแบบมังสาวิรัติทิ้งไว้ให้แม่ก่อนกลับกรุงเทพออกมาหน้าตาดีเชียวแต่ฉันกับน้องก็ไปกินหมูกระทะมามื้อนึง..นึกถึงแก๊งค์หมูกระทะ..โกอินเตอร์ไปหมดแย้ว

น้ำส้มสวนสุขภาพก็ไปกิน..ไม่รู้สึกพิเศษเหมือนก่อนๆแล้วแฮะ...

ดูหนัง
ดูหนังไปสี่เรื่องในวันเดียวประหยัดจริงๆ movie buffet 200 บาทดู โดเรม่อน(น่ารักซึ้งจะร้องไห้) เพื่อนสนิท(ตลกน่ารักดี..เคยแอบรักเพื่อนมั้ย?..ไม่เคย..มั๊ง..แต่ดูแล้วย้ำว่าเวลาไม่ย้อนกลับและชักช้าหะมาจะคาบไปแดกเน้อ) เรดอาย(หนุกดี)into the blue(พระเอกหล่อ อิอิ)สามแม่ลูกปวดเข่าถ้วนหน้า

ไปวัด
หนึ่งวันไปวัดที่เชียงราย...นานๆไปทีไปวันเดียวสองวัด(วัดพระธาตุแม่เจดีย์กับเวียงกาหลง)ยิ่งโตยิ่งห่างไกลวัด

ซื้อหนังสือ
งานสัปดาห์หนังสือมีที่กรุงเทพแต่อยู่นานกว่าจะกลับก็หมดงานพอดี(วันนี้ก็ไปทันนิแต่ไม่อยากไปเพราะเย็นทำงาน)ก็เลยต่อสมาชิกร้านสุริวงค์บุ๊คเซ็นเตอร์ลด 10% ก็เอาละเพราะมันลดนิตยสารด้วยถ้าซื้อ wallpaper ก็ลดตั้ง 12 บาทแล้ว หุหุหุ ซื้อหนังสือชื่อ"โตเกียว โตเกียว"มาอ่านเป็นฐานข้อมูลซะหน่อยคืนวันที่19ไปนาริตะตอนเช้าที่ไปถึงจะลุยไปในเมืองให้ได้ หนึ่งวัน(ครึ่งวันมากกว่า..ต้องนอนก่อนแหละ)จะทำไรได้มั่งนะ

เจ็ดวันผ่านไปไวเหมือนโกหก...กลับมากรุงเทพแค่ออกจากเครื่องบินมาก็เซ็งละ...รอกระเป๋าอีกครึ่งชั่วโมงเป็นอย่างน้อยเซ็งอีก แต่งานคือเงิน อดทนไว้ เฮ้อ....เบื่อบางกอก