วันๆไม่มีโอกาศได้ร่าเริง..ทั้งที่เพิ่งไปพักผ่อนมามะใช่เรอะรู้สึกหมดแรงหมดใจชอบกล..รู้สึกซึมเศร้าบ่อยเกินไปหรือเราจะเป็นโรคจิต..แค่ยาแก้สิวปริมาณเล็กน้อยไม่น่าจะมีทำให้ผลข้างเคียงของยาที่รวมเรื่องซึมเศร้าอารมณ์รุนแรงมีผลกระทบได้ขนาดนั้นแต่ว่าทุนเดิมมันเป็นอย่างงั้นอยู่ก่อนอ่ะดี๊
เมื่อคืนนอนที่เชียงราย..นอนคนเดียวฝนตก..แหมเว้ยทับถมสร้างบรรยากาศซึมเซ็งเข้าไปอีกเน้อ...หัวค่ำนี้ไปอุดรฯยืนเล่นประตูท้ายเครื่อง(สนามบินไม่มี jet bridge ใช้บันไดเทียบก็เลยเปิดประตูหลังด้วย)ลมเย็นๆพัดเงียบสงบรู้สึกอยากไปอยู่บ้านนอกอยากพักผ่อนอีกแล้ว..ต้นเดือนหน้าลาหยุดไว้แปดวันไม่มีเงินจะไปเที่ยวต่างจังหวัดกลับบ้านต่างจังหวัดก็คงเพียงพอ
พรุ่งนี้ไปหาหมอสิว..จะถามซะหน่อยว่าต้องกินยาไปอีกนานเท่าไหร่ฉันหงุดหงิดบ่อยจนจะฆ่าคนได้อยู่แล้ว...แง่งๆๆๆๆๆๆ(แต่สิวยังขึ้นอยู่เลยนะซ่าจริงๆสิวตู)
ป.ล1 คุยกับเชษฐ์เรื่องซึมเศร้าหงุดหงิด..เพื่อนบอกไปหาจิตแพทย์ไม่เสียหายแกเคยแนะนำทีละตอนฉันบ่นจัดๆก่อนกินยาแก้สิวซะอีก = =" หรือไม่ก็ต้องมีกิ๊ก..ลองอย่างหลังก่อนมะ หุ หุ
ป.ล2 ทำไมผู้โดยสารชายเรียก "น้องๆ เอานี่เก็บในนั้น(overhead bin)ให้หน่อย" แล้วยื่นกระเป๋าขนาด notebookแต่ไม่ได้ใส่โน้ตบุ๊คมาให้ฉัน เค้านั่งที่นั่งริมด้านนึงยื่นข้ามหัวคนอื่นมาให้ฉันใส่ bin อีกด้านนึง งงๆละเพ่ทำไมไม่เก็บข้างตัวเองหละที่สำคัญทำไมไม่เก็บเองเล่า...วันๆมีแต่เรื่องชวนบูดเฟ้ย
2 comments:
สงสัยผู้โดยสารแอบปิ๊งมั้ง
พี่ปุ๋ย .. นิ้งเคยเป็ฯแบบว่าอยู่ ๆ ก็ศซึมเศร้าไร้สาเหตุ แล้วแบบแก้เท่าไหร่ก็ไม่หาย ยิ่งถ้านั่งเงียบ ๆในห้อง ก็ร้องไห้ได้เลย ทั้งที่ไม่ได้มีอะไรคิดในหัวสมองสักกะติ๊ด..
จนในที่สุด อยู่ ๆ มันก็หายไปเอง ..
เดี๋ยวพี่ปุ๋ยก็หายเนอะ ๆๆๆๆๆๆ
Post a Comment