หมดอารมณ์

ตอนมีเรื่องดีๆอยากจะเล่าอยากจะเขียนคอมพิวเตอร์ก็พังซะยังงั้น ลงใหม่ห้าหกรอบหงุดหงิดจนจำอารมณ์ร่วมกับเหตุการ์ณไม่ได้แล้ว กว่าจะได้คอมใสปิ๊ง format ไปหลายรอบจะเสร็จจะเสร็จมีพวกหนอนบ้าบอ รอบสุดท้ายลงแค่ xp ตามด้วยad aware รันปุ๊ปก็เจอ spyware เลย กว่าจะลงอะไรครบสแกนหลายรอบจนประสาทกินตอนนี้เลยตั้งให้รัน adaware ทุกครั้งที่เปิดเครื่องแล้วก็ไม่ได้ลงพลัสขอMSN เข็ดมันจริงๆ

นึก...นึกเรื่องที่ผ่านมาก่อน....


อ่า... เอาเรื่องดีๆก่อน ไปโอซาก้ามาไม่ได้ไปเที่ยวในเมืองหรอกขี้เกียจหาเรื่องไปไม่มีอะไรอยากได้รองเท้าผ้าใบยังไม่จำเป็นก็เลยตามพี่แอร์ไปเดินร้านชิเซโด้แถวโรงแรม ร้านเล็กๆลดราคาจากป้าย 20% (ตามร้านขายยาหรือร้านเล็กพวกเนี่ยจะลด 20% เคยเจอ 30%ด้วยที่นาโกย่า)ทั้งที่ไม่คิดจะซื้ออะไรน้าเสียเงินไปห้าพันกว่าเยน ซื้อที่ล้างครีมกันแดด น้ำยาล้างแปรง แล้วก็ลิปสติกใหม่

แล้วก็ไปเดินเล่นในจัสโก้ถึงแม้มันจะอยู่ใกล้ๆโรงแรมแต่ที่ผ่านๆมาไม่เคยไปเดินในห้างนอกจากซุปเปอร์ฯ คราวนี้พี่เค้าจะพาไปกินบุฟเฟ่ต์บาร์บีคิวที่เป็นที่นิยมแต่ว่าจะรอรอบเย็นเพราะมีของกินหลากหลายกว่าก็เลยเดินเล่นก่อน เสียเงินซื้อหนังสือสอนพับกระดาษที่จริงที่บ้านก็มีอยู่เล่มยังพับตามไม่หมดเลย แต่ก็เห็นมันแค่ 1200 เยนกระดาษสีดีๆเลย และความขี้เห่อก็เสียเงินซื้อกระดาษด้วย(ที่บ้านก็มีเพียบ)มาพับเล่นที่โรงแรมก่อนนอน

ร้านอาหารชื่อ Top run อาหารรอบเย็นเริ่มบ่ายสี่โมงเย็นราคาคนละ 1575 เยนให้เวลารับประทาน 90 นาที ที่พิเศษกว่ากลางวันคือมีซูชิ หอยแมงภู่นิวซีแลนด์ ของหวาน(กลางวันเก้าร้อยกว่าเยน)



ฉันไม่กินเนื้อก็เลยตักแต่หมู ปลาหมึก หอย มีหมูหลายแบบแต่เป็นพวกเบค่อนมีแบบหมักต่างๆกันแต่กินแล้วก็ยังแยกไม่ออก ไม่กินข้าวทั้งที่เป็นข้าวแกงกระหรี่เพราะเค้าดันผสมเนื้อวัวไปด้วย ไม่น่าจะไปถามพนักงานเลยทำมั่วๆกินไปก็ดีหรอก อิอิ กินซูชินิดหน่อย กินหมูย่างกะสลัดและกิมจิ



กินพวกย่างๆไปน้อยกว่าที่คิดแต่อิ่มสุดๆไปเลยเกือบจะกินจานสุดท้ายที่ตักมาไม่หมด แต่พอถึงของหวานเริ่มใหม่เค้กอร่อยมากๆกินไปหกชิ้นเล็กกับหนึ่งชิ้นใหญ่เค้าไม่มีกาแฟเย็นให้ก็ยังอุสาหะไปชงแล้วไปตักน้ำแข็งมากินกะขนม อร่อยเหาะ แล้วก็กินผลไม้ด้วย มีลิ้นจี่เสริฟด้วยอ่ะ ออกจากร้านแบบอึดอัดเลย



คราวนี้เป้าหมายหลักแล้วหละไปซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อน้ำสลัดงา มาม่า ขนมนิดหน่อยไม่ซื้อป๊อกกี้ซักกล่อง เบื่อแล้วแต่ว่ามันก็มีของใหม่ที่ไม่เคยกินอีกจนได้(ขายในโรงแรมที่ห้างไม่มี)เป็นมูสถั่วแดง แบกน้ำชามาด้วยเป็นชาไดเอทของโค้กจืดแต่ไม่ขมใสๆดื่มเพลินๆเลยไว้ไปอีกกินอีก

ถึงแม้จะอิ่มแล้วแต่ก็ยังมีของอยากกินอยู่คือชูครีมและเครปแต่เดินซุบเปอร์นานร้านเครปปิดเลย >< ก่อนกลับซื้อmister donut กลับด้วย pon de ring อ่ะแหละ คิดไปเองว่าอร่อยกว่าบ้านเราหรือเปล่านะแต่ที่อร่อยแน่ๆคือ old fashion ชอบจริงๆ

ก่อนกลับนั่งพักขากันหน้าร้านขนม ของในร้านก็ขนมเก่าๆ เก๋าๆสมัยเด็กแหละคิดว่าถ้าเป็นบ้านเรารับรองมีหมากฝรั่งบุหรี่ตาแมวทำนองนั้นหนะ ไม่นั่งพักขาเปล่าๆกินอีกต่างหากพี่แอร์กินไอติมชาเขียว ฉันก็ขุดชูครีมมากินกะโดนัทหนึ่งอันกินกับชาลิปตัน ปอปสิงจริงๆ




เดินกลับโรงแรมยังแวะ7-11 ฉันซื้อชากล่องใหม่ไว้กินตอนเช้า พี่แอร์ยังพาแวะร้านทาโกยากินั่งกินกันอีก = ="



เข้าโรงแรมยังไป crew room อีกไปกินเมล่อนโซดา = =""" ทัวร์กินชัดๆ ถ้าได้ไปโอซาก้าอีกอยากกินบาร์บีคิวอีก ส่วนฝนที่กลัวจะตกนักหนาก็ตอนสายๆกะตอนบ่ายนิดนึง ไม่ถึงขนาดตั้งกางร่ม


**********

ตอนที่หายไปโดนหลอกมาด้วยแหละ...เรื่องที่พักฟรีไง...ว่าแล้วของฟรีไม่มีในโลกฉันต้องไปนั่งฟังเค้าพรรณาเรื่องคลับสำหรับการท่องเที่ยวหรูหราราคาประหยัดของเค้าอยู่นานถึง 2.30 ชั่วโมง ไม่รู้ทนได้ไงแต่ง่ายๆเลยก็ดันบอกเค้าไปตอนถามอาชีพว่าเป็นแอร์หนะสิถึงไม่อยากทำกริยาไม่ดีออกไปมาก(แต่ก็กวนตีนไปพอควร) ประมาณว่าต้องเป็นสมาชิกจ่ายค่าแรกเข้าซึ่งไม่ยอมบอก จะบอกก็ต่อเมื่อเราอยากจะสมัครเท่านั้นเค้าบอกว่า ถ้าไม่อยากสมัครก็ไม่รู้ว่าจะรู้ราคาไปทำไม เค้าถามเราแหละว่าถ้าถูกมากๆจะสมัครมั้ย เราก็ไม่สมัครอยู่ดี(ยังงี้แต่ละคนราคาไม่เท่ากันแน่ๆ)ค่าแรกเข้าไม่พอยังมีค่ารายปีอีกปีละสองพันไปอีก 30 ปีเลยนะ ถึงจะบอกว่าขายอายุสมาชิกได้ แล้วขายใครอ่ะ ค่าห้องพักหนะมันก็เหมือนถูกหรอกราคาเดียวทั่วโลกสำหรับโรงแรมที่เค้าdealอยู่แต่ว่าใครจะไปได้บ่อยๆยังงั้น ไม่ใช่ไฮโซหนิ จะได้ไปต่างประเทศทุกปิดเทอม ญาติก็ไม่เยอะไม่เห็นใครที่บ้านจะชอบเที่ยวเลย เลือกคนมาผิดแท้ๆ ทั้งที่ฉันก็กรอกแค่พนักงานรัฐวิสาหกิจ เงินเดือนสามหมื่น เหตุผลที่ไปต่างประเทศที่ไปก็ทำงานทั้งนั้น แต่เพื่อนฉันมันเขียนว่านักศึกษาไปต่างประเทศเพื่อเที่ยวไม่เลือกเค้าหละ เหอเหอ

ถ้าเราจะไปอ่ะแพงหน่อยจะเป็นไรจะมาผูกมัดเราไว้สามสิบปีเนี่ยนะ ไม่เอาด้วยอ่ะ แถมบัตรเบ่ง(บัตรพนักงาน)ก็ลดราคาห้องพักตามโรงแรมกะรีสอร์ทได้หรอก แหยะ มาหลอกเค้า...

สุดท้ายก็ได้บัตรห้องพักมาแต่ว่าจะไปก็ต้องจองผ่านบริษัทเนี่ยอีกแถมในใบจองมีกรอกบัตรเครดิตด้วย ใครจะไปหว่า สรุปไปฟรีแต่ก็คิดว่าไม่เสียเวลาเปล่าอ่ะ ได้รู้อะไรที่ไม่เคยรู้แล้วก็ได้รู้ว่าตัวเองมันไม่ฝักใฝ่ในการท่องเที่ยวเอาซะเลย อยากไปแค่ทะเล อยากไปญี่ปุ่นและประเทศอื่นๆไม่กี่ประเทศ ชีวิตนี้ไม่ได้ไปแอฟริกาใต้หรือดูปลาวาฬอลาสก้าก็คิดว่าตายตาหลับแหละ หนอยถามเราว่าทำงานแอร์ไม่ได้ชอบเที่ยวหรอ ...ป่าวอ่ะ ไมได้ชอบเที่ยว ชอบที่ไม่ต้องรับผิดชอบต่างหากถึงได้มาสมัคร :P (แก้ตัวก่อน หมายถึงไม่ต้องรับผิดชอบต่อเนื่องนะไม่ใช่ไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่)