ทะเล

สองวันมาแล้วแต่ความเจ็บปวดจากการเล่นโดนัทยังไม่หายเหมือนปวดแขนมากขึ้นซะอีก นึกถึงแล้วก็สนุกดีอยากไปอีกไปกันเจ็ดคนเองคนอื่นๆไม่สบายมั่ง ติดงาน กลับบ้านต่างจังหวัด เดินทางด้วยรถสองคันรับคนจากโซนเดียวกันเชษฐ์รับ ตี้ กัญช์และฉัน ปึ้กรับบีมกะต่อ นัดเจอกันที่มอเตอร์เวย์กินข้าวแล้วก็เริ่มเดินทางไปพัทยาแวะจุดชมวิว แดดร้อนมากๆภาพถ่ายออกมาขาวๆขนาดเลือกโหมดชายทะเลแล้ว

จากจุดชมวิวไปหาชายหาดนั่งเล่นไม่พ้นหาดจอมเทียนนั่งกินขนมกินลมดูฝรั่งรอแดดร่ม กัญช์ ต่อ บีมตั้งใจเล่นน้ำฉันเอาของมาด้วย(ตามที่บีมบอก)แต่ไม่อยากเล่นอ่ะแต่บีมก็ชักจูงจนเล่นน้ำไปด้วย(เล่นบอกจะนั่งทำตัวแก่ทำไมอ่ะไม่ไปได้ไงอ่ะ) ดีที่ตัดสินใจเล่นน้ำรู้สึกประทับใจมากขึ้นไม่ได้เล่นตั้งนานแล้วน้ำทะเลหลายปีแล้วแต่อยากเล่นน้ำใสๆมากกว่ามันมองไม่เห็นพื้นทรายสยองนิดๆเพราะที่พื้นมันมีตัวไรไม่รู้เป็นแผ่นกลมๆบางๆปลาดาวแบบไม่มีขาป่าวอ่ะ เพื่อนจะเล่นเรือกล้วยแต่ไม่ชอบอ่ะเคยตกแล้วน้ำเข้าจมูกแสบมากๆ แต่สุดท้ายก็เล่นไรบ้าๆจนได้ก็โดนัทอ่ะแหละแพงนะ 15 นาทีสี่ร้อยบาท

เล่นน้ำเสร็จไปอาบน้ำยกแขนจะสระผมสั่นไปหมดมันล้ามากๆจากการยึดที่จับไม่ได้เด้งหลุดจากโดนัท อาหารเย็นกินที่ร้านลุงไสว(ไม่ได้มีไรแปลกใหม่เล้ย)ชอบน้ำมะพร้าวมากๆเย็นสุดๆกินไปสองลูกแหนะแต่ไม่ชอบปลาหมึกนึ่งมะนาวมันใส่ขิงรสชาติยังกะปลาเจี้ยนมากกว่า เพิ่งกินกั้งเป็นครั้งแรกด้วยก็อร่อยดินะ

เดินทางกลับถึงบ้านเกือบห้าทุ่มรีบนอนเพราะเช้าวันอาทิตย์ทำงานไปบรูไนไม่ค่อยชอบเพราะใช้เครื่องเล็กบินนอนหลับสนิทมากๆตั้งแต่เที่ยงคืนถึงหกโมงเช้า กลับจากทำงานโทรหาบีมถามว่าเค้าเจ็บตัวแบบเรามั้ยบีมเล่าเรื่องภูเก็ตให้ฟังสยองเลยมั้ยกลับถึงบ้านไม่ทันข่าวเจอเบญในmsn เบญก็เล่าให้ฟังว่าอะไรเป็นอะไร วันนี้เห็นภาพความเสียหายในหนังสือพิมพ์สุดๆเลย จะสิ้นปีอยู่แล้วมีเรื่องเศร้าซะได้

ที่สำนักงานใหญ่เค้ารับบริจาคเงินกับอาหารแห้งให้ผู้ประสพภัย พรุ่งนี้ไปทำงานที่ศูนย์ลูกเรือคงมีตู้รับบริจาคจะได้เอาเงินไปช่วยเค้าบ้าง ด้วยความว่าบ้านเราไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงขนาดนี้หรือเปล่าเราเลยไม่เคยมีอุปกรณ์เตือนภัย ไม่เห็นภาพคลื่นยักษ์ทั้งที่ดูข่าวมากกว่าปกติ

ป.ล แจงกะลิ้มเกือบไปพีพีเสาร์อาทิตย์ที่แล้วแต่ว่าย่าเสียก็เลยอดไปโชคดีสุดๆ