อีกแล้ววว...ลืมกล้องอีกแล้ว

กว่าจะออกจากหมอชิตก็เที่ยงครึ่งมิ้นเปลี่ยนใจไม่ไปก็ไปกะผึ้งสองคน ถึงโลตัสบ่ายโมงตรงพอดี กินข้าวที่นั่นแล้วก็นั่งไปดูบ้านที่เจ้ซื้อ เป็นบ้านเก่าแล้วในโครงการ noble home เจ้พาไปดูหลังแรกเป็นหลังที่ปล่อยขายเนื้อที่ 140 ตรว. ราคาเริ่มต้นสองล้าน (หลังแรกที่จะดูจริงๆก็สองล้านอยู่หน้าโครงการเลยแต่มีคนซื้อไปแล้ว..เร็วมากๆเพิ่งคุยกันสามวันที่แล้วเอง) บ้านเก่าพังมีแต่โครงหละแต่เนื้อที่ดีโครงสร้างดีไม่ทรุด ทำให้ผึ้งตัดสินใจจะไม่เอาคอนโดแล้ว(ยื่นกู้ไปแล้ว)แต่เราคิดอยู่เพราะมันไกลนะ เพื่อนบ้านก็เงียบๆอ่ะ ส่วนกลางก็งั้นๆ(แต่จริงๆเราก็ไม่เคยไปใช้อะไรของส่วนกลางอยู่ดี)

หลังจากดูบ้านหลังแรกแล้วไปดูบ้านหลังที่เจ้ซื้อ โอวว ดูดีมีต้นไม้จามจุรีสองต้นใหญ่ร่มรื่นข้างบ้านคลองเล็กๆ ดูดีกว่าแต่ก็เก่าผุๆผังๆเหมือนกันฟังเพื่อนว่าจะทำอะไรตรงไหนแล้วอยากเห็นบ้านตอนเสร็จแล้วมากๆ
ตอนขับรถจะกลับไปบ้านปัจจุบันของเจ้(จะพาไปชมบ้านว่าเก๋แค่ไหน)ก็เห็นว่ามันไกลเหมือนกันนะแต่รถมันก็ไม่ติด(บ่ายสองกว่า)แล้วก็มีทางลัดไปออกอุดมสุขได้ก็มาโผล่สุขุมวิทได้ ออกมาไม่ไกลก็เจอรถไฟฟ้านั่นแหละก็ไม่เลวอ่ะนะ

บ้านปัจจุบันของเจ้ก็เก๋มากๆเป็น townhouse สามชั้นตกแต่งเก๋มีใช้ไม้สีมืดๆ ชอบเคาท์เตอร์ปูนขัดตรงส่วนครัวแล้วก็ห้องน้ำที่ปูพื้นกะผนังด้วยหินกาบ เจ้จะขายบ้านนี้ไปอยู่บ้านใหม่หนะ

เห็นได้ชัดเลยว่าเจ้เราเป็นคนที่มีไอเดียแล้วก็ดูจะมองอะไรออก ก็โต๊ะกินข้าวที่บ้านเค้าอ่ะทำจากป้ายสำนักง้อไบ้(พูดไปงั้นอ่ะป้ายจีนๆหนะ)ซื้อป้ายมาต่อขาทำเป็นโต๊ะกินข้าว ฉันหนะมองอะไรที่สำเร็จแล้วตรงหน้า คิดไรไม่ออกอ่ะแต่ก็มีแบบบ้านในฝันแต่พอมองจากบ้านเก่าๆมองไม่ออก(แต่ว่าพอจะมองออกจากบ้านเก่าที่เจ้ซื้อนะ)คิดว่านี่เป็นการเริ่มต้นที่ดีแล้วหละที่เราเริ่มดูบ้าน ของยังงี้มันคงไม่ได้ตัดสินใจกันง่ายๆบ้านมันแพงนาแต่ก็ทำให้คิดคิกๆคักๆในใจแล้วหละว่าอยากแต่งบ้าน

เริ่มต้นจากการเก็บเงินก่อนนะ จริงจังหน่อย

ไปดูไบเหงาใจจังช้อปปิ้งยังไม่หนุก ซื้อเสื้อแขนสั้นกะเสื้อสายเดี่ยวของ MNG และสายเดี่ยวของ Forever21(ชื่อเป็นมงคลมาก อิอิ)ซื้อของไม่มากมายเท่าไหร่เพราะเดือนหน้ารายได้มะค่อยดีต้องเก็บเงินไฟล์ทนี้ไว้ใช้ เดินคาร์ฟูก็ซื้อโลชั่นนิดหน่อย(เจอร์เกนถูกกว่าบ้านเรา)แล้วก็ซื้อมะม่วงอินเดียมาลองกิน


กลับถึงกรุงเทพวันนี้ยังไม่ได้นอนเลย(แต่ได้นอนในไฟล์ทเกือบสองชั่วโมงแต่หลับจริงๆชั่วโมงครึ่งมั้ง)ออกไปเดอะมอลล์กะภัทรหาไรกินเดินเล่นว่าจะกลับแต่ดันมีการแจกลายเซ็นของสรยุทธ์ กรี๊ดอ่ะ ก็ชอบผลงานแหละไม่ใช่แฟนพันธ์แท้แต่พอต่อแถวขอลายเซ็นวันนี้แล้วจะเป็นแฟนพันธ์แท้แล้วหละ น่ารัก อิอิ หมายถึงหน้าตานะ ดูน่ารักซนๆหนะ เสียดายมากๆที่ตัวเองไม่พกกล้องทั้งที่คิดว่าซื้อกล้องมาจะพกไว้เสมอ T_T เสียใจมากๆๆ ตอนขอลายเซ็นก็คิดว่าไม่เขียนไรยาวๆก็จะเอาลายเซ็นเฉยๆ(เค้าจะให้เขียนข้อความที่ต้องการในกระดาษแล้วคุณสรยุทธ์จะเขียนตามนั้น)แต่คนที่จัดคิวบอกเขียนชื่อมั้ย ก็เลยเขียนชื่อแค่ ปุ๊กกะปุ๋ย ตอนคิวใกล้ถึงเราตื่นเต้นเหมือนกันแฮะ :D

สองพี่น้องก่อนหน้าเราก็น่ารักดี น้องสาวขอหอมแก้มคุณสรยุทธ์ด้วย อิอิ เป็นคนดังก็ดีเนอะ ส่วนพี่ชายก็ขอให้คุณสรยุทธ์ action เก๋ๆตอนถ่ายรูปคู่กะเค้า เราก็อยากถ่ายแต่ไม่มีอ้า T_T พอคิวเราก็ได้ไปนั่งข้างๆนะ เค้าก็ถามว่าไหนปุ๋ยก็บอกว่าเรา เค้าถามว่าปุ๊กหละก็บอกว่าอยู่เชียงใหม่ ข้อความที่เขียนเค้าก็เขียนเพิ่มเติมให้ว่า "มอบให้ปุ๊กกะปุ๋ย ขอให้อ่านให้สนุกนะครับ" อิอิ แล้วก็มีการจับมือกันด้วย คริๆๆ ฉันบอกว่าจับเผื่อน้องด้วย เค้าเลยบอกว่างั้นจับอีกมือนึงด้วย อิอิอิอะอะอะ น่าร้ากกก ฮือออ อยากถ่ายรูป


นั่งแทกซี่กลับบ้านรีบอาบน้ำแต่งตัวต้องไปงานแต่งงานทิพ จริงๆปูจะมารับเราที่บ้านด้วยแต่ติดขอลายเซ็นอ่ะไปเองก็ล่ายเราไปช้าเพื่อนก็แต่งอยู่ดีแต่โอกาสนี้หายาก แต่งตัวนั่งแทกซี่ไปงานที่โรงแรมเชอราตัน ขากลับปูมาส่ง พรุ่งนี้นัดกะผึ้งมิ้นไปหาเจ้ใหญ่จะไปดูวังของเจ้

งานแต่งงานทิพกะพี่เล็ก

เค้กแต่งงาน อร่อยนะ

ดอกไม้ประดับที่โต๊ะน่ารักดีนะ

เพื่อนร่วมรุ่น(มากันได้นิโหน่ย)

funky french ห่วยๆทำเอง (กลับจากทำงานเล็บมันถลอกเลยเติมปลายอีกสีให้หนุกๆหนะ)


ป.ล แต่งงานมันคงจะดีเนอะ ตอนเขียนไดอารี่เปิดหนังจีนใน ubc ดูไปด้วย นางเอกพูดว่าความสุขคือการได้ตื่นนอนขึ้นมาแล้วได้สูดดมกลิ่นของคนที่เรารัก จริงป่าวอ่ะ

I'm at Dubai again.It's boring or I am boring so make myself feel bored :( even shopping can't cure.

เมื่อวานเซ็งมากเลยจะเล่นเกมให้หายเซ็งกลับเซ็งไปใหญ่เพราะตายอยู่นั่นอ่ะ12 รอบได้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาเล่นอ่ะม้างคือเจตนาว่าจะออกไปข้างนอกแล้วดันมาเล่นเกมทำไมพระเจ้าลงโทษเลย

ตัดสินใจออกจากบ้านได้ซะที(ยังไงก็ต้องออกเพราะต้องไปจ่ายค่าบัตรเครดิต)เพราะเจ้ใหญ่โทรมาชวนไปดูหนัง ดีจังเลยกำลังเซ็งพอดี แต่จริงๆแล้วไม่ได้ดูอ่ะนะ บ่ายสี่โมงถึงสยายไปกินข้าวร้านkoko เมื่อวานวันพระกินเจ เพื่อนก็กินข้าวไปด้วยฟังเราบ่นเรือ่งกลุ้มๆทีทำให้เซ็ง(ก็เรื่องแต่งงาน เรื่องบ้าน เรื่องเงิน) รู้สึกดีขึ้นนะเพื่อนเจ้มาหาที่ร้านอาหารด้วย ฉันว่าเกย์คุยกันตลกดีหนะ ได้หัวเราะเยอะแยะเลย แต่เพื่อนเจ้ไม่ไปกะเราและบอกว่า kill bill อ่ะอย่าดูเลย เราถึงไม่ดูกันแล้วตกลงใจไปนวดกันแทน

นั่งรถไฟฟ้าจากสยามไปสีลม เดินเล่นดู dvd ฉันไม่เคยซื้อหนังแผ่นเลยก็อยากได้การ์ตูนหรอกแต่ไม่ตัดสินใจซื้อซะทีมาวันนี้แหละที่เห็นแล้วซื้อเลย dvd สองแผ่นแรกในชีวิต คือเรื่อง tonari no totoro เป็นการ์ตูนที่อยากดูมากเพราะเวลาไปญี่ปุ่นเห็นตุ๊กตาเรื่องนี้เยอะนะแต่ไม่รู้จักเลยตุ๊กตาน่ารักมากมีแมวเหมียวสีดำผูกโบแดงกะแมวเหมียวรถบัสที่ฉันชอบมากจะซื้อมาเล่นมันก็ไม่อินคราวนี้ดูหนังก่อนเวลาไปญี่ปุ่นอาจจะซื้อมาเล่น อิอิ อีกเรื่องคือ turn left turn right ที่เป็นหนังสือภาพของไต้หวันแปลเป็นไทยก็มีนะเรื่องผู้หญิงเลี้ยวซ้ายผู้ชายเลี้ยวขวามั้ง

ไปนวดที่ร้าน silom massage นวดไทยหนึ่งชั่วโมงสองร้อยห้าสิบบาท เจ้มีคนนวดประจำแต่ฉันไปใหม่เค้าก็จัดให้ชื่อน้องหนิง น้องหนิงตัวเล็กนะแต่กดเจ็บใช้ได้เลยหละ ตอนแรกเจ้ถามว่าจะให้ผู้หญิงหรือผู้ชายนวดอ่ะโหถ้าเลือกผู้ชายนี่สยองแล้วหละ เพราะนวดก้นด้วยนะ มานั่งทับหลังเราด้วย โดนเหยียบอีกต่างหาก ตอนแรกจะเลือกคุณป้าหน้าตาใจดี(มีรูปให้เลือก) มีหวังถ้าเป็นป้าเหยียบอาจจะตายก็ป้าตัวใหญ่อ่ะ เหยียบๆแล้วมีการกระแทกแบบจิกๆด้วยเจ็บอ่ะ มีการยกตัวเราด้วยเค้านั่งข้างหลังเราให้เราพิงเข่าแล้วเค้าล้มตัวลงก็ยกเราขึ้นนอนบนขาเค้าแล้วให้เราทิ้งน้ำหนักลงไปก็สบายดีนะ มีการจับเหวี่ยงด้วย เอวดังกรอบแกรบเลยแต่ว่าที่ปวดบั้นเอวหายเลยนะ สุดยอดดด วันหลังจะไปนวดเท้ามั่งเจ้บอกนวดแล้วเหมือนลอยได้ เหอเหอ

แต่นวดอ่ะตกทิปด้วยนะก็เพราะเจ้แหละทำเสียทิปร้อยนึง เราก็ต้องทำตาม แต่เจ้บอกว่าแฟนเจ้แหละทำเสียทิปก่อน เหอเหอ มันก็ต้องตามๆกันไปอ่ะนะ ก่อนกลับบ้านฉันแวะ tops ซื้อของไปกินที่ดูไบวันนี้

เก็บกระเป๋าเสร็จแล้วเหลือแต่อาบน้ำ อืมม เกือบได้เวลารถมารับแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนหละ

ป.ล1เพื่อนจะพาไปดูบ้านเค้าวันจันทร์หน้าเป็นบ้านมือสองหนะถูกและบริเวณกว้างขวางมาก

ป.ล2 เพื่อนบอกว่ามีเงินเก็บไม่ถึงแสน can’t receive มากๆ(รับไม่ได้มากๆ ฮ่าๆๆ) เศร้าเลย

ป.ล3 ดู netstat ว่ามีคนมาอ่านไดอารี่เราป่าวน้า ก็มีนะพอเช็ค how ปรากฎว่ามีคนมาไดอารี่เราเพราะหาคำว่า “โอลิเวอร์ วู้ด” “เฮอร์ไมโอนี่” “ปูผัดผงกระหรี่” อิอิ ตามลิงค์นั้นไปหน้าไดอารี่ของเรา อะโหย..เราก็เขียนมานานนิ นั่งอ่านเรื่องราวเก่า ความคิดสมัยก่อน เจอหน้าที่เขียนว่าตั้งใจจะเก็บเงิน ป่านนี้ยังไม่ได้ตั้งใจเลย

เอาอีกแล้วคุยกันเรื่องบ้านอีกแล้ว

วันนี้ไปทำงานเจอเพื่อนกะรุ่นพี่นิสัยน่ารักคุยกันเรื่องบ้านสำหรับที่ทำงานใหม่ อยากจะมีบ้านมั่งแหละแต่ว่าผ่อนเดือนละสองหมื่นใช่มะ ดาวน์อีกอ่ะ มันก็ต้องประหยัดกันสุดๆอ่ะแต่ถ้าจะซื้อมันต้องเริ่มแล้วอ่ะจะทำงานนานแค่ไหนกันบ้านผ่อนกันเป็นยี่สิบสามสิบปี แต่มาคิดว่าแล้วทำไมต้องซื้อบ้านด้วยหว่า อยู่ยังงี้ก็ดีออกบ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ(อยู่กะน้า) มันอยากจะได้ห้องนั่งเล่น ห้องคอมต่อ ADSLห้องหนังสืออย่างทีอยากได้แต่ว่าหาเรื่องใส่ตัวอ๊ะป่าวปกติก็เงินไม่เหลือแล้วอ่ะ หรือต้องทำวิธีนี้จะได้มีทรัพย์สินไม่งั้นเงินไปไหนไม่รู้ไม่มีไรเป็นชิ้นเป็นอันอ่ะ

ถามแฟนว่าทำไมถึงต้องซื้อบ้านด้วยน้า..ดันตอบซะหมดอารมณ์ทำนองจะอยู่บ้านคนอื่นไปจนตายหรือไง หรือว่าจะอยู่คนเดียวงั้นก็อยู่อย่างงี้ก็ได้ ฟังแล้วอยากอยู่คนเดียวเลย พูดดีๆเชิญชวนให้ตัดสินใจหน่อยก็มะได้ (จริงๆก็มีเหตุผลของตัวเองแล้วแต่ชอบฟังคำดีๆแล้วก็แบ่บจะมาผ่อนด้วยกันป่าว หรือจะแต่งงานกันป่าวเนี่ย)

กลุ้มฟระ พรุ่งนี้จะเริ่มทำบัญชีการเงินแบบใหม่ เงินไปไหนเนี่ยยยย

ป.ล ขากลับจากกัวลามีดารามาด้วยนะคงไปถ่ายทำรายการโทรทัศน์ ได้บริการแมทธิวดีนด้วยอ่า เหอเหอ

มิ้นโทรมาชวนออกไปหาชุดไปงานแต่งงานทิพย์ มิ้นนัดผึ้งแล้วเหลือแต่เรานี่แหละก็ง่วงงัวเงียแต่ก็อยากไปเจอเพื่อนอยากคุยๆหนะนัดกันที่ฟิวเจอร์ฯ12:30 ไกลนะแต่มิ้นบอกจะพาไปกินติ่มซำอร่อย ซัดไป 13 เข่งเพราะมีโปรโมชั่น10 เข่งฟรีสาม อิอิ อิ่มมาก

เดินเล่นฟิวเจอร์ก็เข้าท่าดีนะกว้างใหญ่ดีมีของกินเพียบแต่ไกลอ่ะและมิ้นก็ได้ชุดน่ารัก1500 ดูดีน่ารักดีกว่าชุดผ้าไหมที่เคยไปตัดกันไปงานแต่งงานปู(ปีที่แล้ว) ฉันไม่ซื้อเพราะมีชุดที่ซื้อมาใส่ไปงานว่าน เอามาใช้งานนี้ได้อีกเพราะเพื่อนคนละวงการ ประหยัด เหอเหอ ผึ้งก็มีแล้วก็ตัดไปงานปูแหละแต่ไม่ได้ไปก็เอามาใช้งานนนี้ซะเลย เดินดูนั่นนี่กินนั่นนี่คุยกันกว่าจะแยกย้ายก็หกโมงเย็นอ่ะ

ขากลับประหยัดนั่งรถตู้กลับจากฟิวเจอร์มาเดอะมอลล์ 20 บาทเองรถไม่ติดด้วยเค้ามาทางด่วน ฉันก็ไปออกกำลังกายซะหน่อยเจอน้องเปิ้ล(trainer)เค้าชวนทำ personal training หงะแพงหงะ 6500 อ่ะอยากทำหรอกแต่ว่าต้องไปคำนวณรายรับรายจ่ายก่อน

วันนี้ไม่มีแอโรบิค เหอเหอ ก็ burn ด้วยการเดินแล้วก็ไปเข้า gym ball ก็ทำได้อ่ะนะออกกำลังกล้ามเนื้ออาหารเย็นเป็นสลัด น้ำมะม่วง จะเล่นเกมซะหน่อยวันนี้ update เมืองใหม่

ป.ล เราว่าฟ้าต้องบันดาลไรมาดลใจเราแน่ๆสองวันนี้เอาอีกแล้วเจอคนที่พูดอะไรให้ได้คิด พูดจากระตุ้นเราให้ทำอะไรลงไปซะทีสิ ฮือออแต่กระตุ้นให้ซื้อบ้านมันมากไปป่าวววว บอกว่าใช้เงินไปวันๆกว่าจะรู้ตัวก็แก่มากไม่มีไรเลย ตอนนี้มีแรงทำงานก็ผ่อนบ้านดิ แง้ว

ไม่ชอบฝนตกแฮะมันทำให้หดหู่หรือว่าคิดอะไรหดหู่แล้วฝนมันดันตกมาอีกเลยหดหู่เกินเหตุ เมื่อวานอ่านนิตยสารตอนรอพบหมอสิว(สิวปูดที่จมูกใหญ่มาก) เจอว่าคนที่ขี้เบื่อหนะจริงๆคือคนที่ไม่มีเป้าหมายที่แท้จริง ไม่มีแรงจูงใจ ขาดแรงบันดาลใจ คาดหวังสูง อ่ะโหยมันใช่เลย ฉันเป็นคนขี้เบื่อและคิดว่าเพราะสาเหตุทั้งหมดนั่นอ่ะแหละ ตอนนี้รู้สึกตัวเองไม่ได้เรื่องสาเหตุมาจากเรื่องปัญญาอ่อนการเต้นแอโรบิคไม่ได้อ่ะ !?!?! ทำไมเต้นมะได้ฟระหงุดหงิดเจ็บใจชอบกล คิดๆไปแล้วตัวเรามะเห็นจะมีดีไรเลย เนี่ยคาดหวังสูงไปป่าว เป้าหมายเรอะไม่มีอ่ะมันจางๆเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่แท้จริง

ต้องลงมือทำไรซะอย่าง เริ่มต้นทำสิ่งที่คิดให้มันจริงซะอย่าง ตัดสินใจเริ่มจากเรียนภาษาญี่ปุ่นค่ะรอเงินเดือนออกไปสมัครละ(จะไปสมัครตอนนี้ก็เวรซ้า ใช้บัตรเครดิตเยอะต้องรวบรวมเงินไปใช้หนี้ก่อน) มีอีกหลายอย่างที่คิดแต่เอาที่ง่ายๆและมีประโยชน์ก่อน

เดี๋ยวพี่มารับไปดู Shrek II ไปหัวเราะซะหน่อยตอนค่ำไปดู talkshow ของกิ๊กกะจิ๊บกะพี่และน้องจุ๊ ก็น่าจะได้หัวเราะอีก หึหึจะมาเริ่ม”ใช้ชีวิต”ก็ตอนแก่อ่ะ หาพรรคพวกไปดู Linkingpark ดีก่า น่ากลัวหน่อยๆ(กลัวคนตีกัน)แต่เพราะเพื่อนที่บินเกาหลีด้วยกันพูดว่าถ้ามีเงือนไขในชีวิตมากไม่ต้องทำไรพอดี อ่าช่ายๆๆๆ ฟังเค้าแล้วเจ๋งดีเค้าไปเที่ยวกระบี่คนเดียวไปเช้าเย็นกลับเพราะรู้สึกว่าต้องเที่ยวแล้วทำงานมาเหนื่อย อยากทำมั่งแต่ไปทะเลคนเดียวน่ากลัวป่าวหว่า

เกาหลีรำลึก
ชุดออกกำลั้งกายกลายเป็นชุดนอนเอาไปทำไมเนี่ย ประเมินตัวเองสูงไปนะ แล้วก็ออกไปช้อปปิ้งด้วยเงิน 24000 วอนก็ประมาณ 800 บาท กินหมูไปก็ 11000 แล้วที่คิดว่าไม่มีไรอยากได้ก็ซื้อของกระจุกกระจิกหมดตังค์และรูดบัตรไปอีก 30000 วอน(ประมาณพันกว่าบาท)ซื้อกระเป๋า อันนี้ก็ประเมินตัวเองต่ำไป แต่กระเป๋าน่ารักดีนะแพงกว่า MNG อีกอ่ะแต่ว่ามันใหญ่ใส่ของได้เยอะเป็นผ้าร่มอ่ะ ใช้งานดีกว่าเอามาถือเก๋ๆแบบ MNG อ่ะนะ

ตามพี่ๆออกไปกินหมูย่างร้านต้นตำรับที่ใครๆก็ชอบมากบอกว่าอร่อยที่สุดในโลก อยู่แถวๆสถานี city hall แต่เราว่าไม่เห็นอร่อยแฮะแต่ของยังงี้ต้องกินรอบสองอ่ะ เพราะร้านใหม่ที่กินกันแถวสถานีซองจู(?) กินครั้งแรกเราว่าไม่อร่อยแต่ไปกินครั้งที่สองอร่อยดี ร้านป้าไม่มีน้ำซุปด้วยหละเครื่องเคียงน้อยกว่าแต่หมูอ่ะสไลด์มาย่างกินได้เลยไม่เป็นชิ้นใหญ่ๆที่พนักงานที่ร้านต้องมาตัดให้

กินเสร็จเดินไปห้าง LOTTE ก็ชื่อเดียวกะยี่ห้อขนมแหละ เดินไปซื้อสาหร่ายตามพี่เค้าเพราะว่าเค้าบอกว่าอร่อยกว่าที่ E-mart เดินเล่นเมียงดอง นัมแดมุน กลับโรงแรม คราวนี้ได้กินของแปลกใหม่คือปลาหมึกที่คนแถวนั้นเค้ากินแหละ พี่เค้าชอบกินก็เลยซื้อแล้วแบ่งเรากินมันเป็นหนาวปลาหมึก ทอดเนยแบบกระทะแบนๆอ่ะนะ โรยน้ำตาล ก็ดีอ่ะแต่ไม่นิยม



ดอกไม้สวยจังเลย จำชื่อมะได้แล้วเค้าจัดไว้ที่ล็อบบี้


น่าอร่อยมั้ยเอ่ย


ร้านหมูป้าที่ใครๆเค้าชอบกัน

Shrek II น่ารักตลกมากชอบแมวเหมียวน่ารักมากๆ อยากจะไปดูพากษ์ไทยด้วยอยากรู้ว่าเค้าจะให้เสียงดีมั้ยแต่ไม่ยอมมีใครไปดูด้วยเลย เค้ากลัวมันจะเสียอรรถรสแต่เราว่าน่าจะโอเคนะ ถ้าการ์ตูนมีเสียงเด็กอ่ะเราเลือกจะดูภาษาอังกฤษเท่านั้นเพราะว่าเสียงเด็กยังไงซะ original น่ารักกว่ามาก

กิ๊กกะจิ๊บตลกดีแต่มันรอบแรกก็มีขัดเขินไม่เนียนบ้างแต่มุขเด็ดดีไม่รู้จะเล่าไงให้หา vcd มาดูละกันเราชอบมุขขอไฟแช็คในผับ มีการตอบปัญหาสถานการ์ณต่างๆซึ่งตลกดีได้ฮากันอ่ะ มีแขกรับเชิญด้วยเป็นดุ๊ยดุ่ยกะบ๊วยไม่ฮาให้รู้ไป ตอนจบการแสดงก็มีเพลงให้ฟังเพลงก็เจ๋งดี ก็เรื่องเกี่ยวกะการมีกิ๊กอ่ะแหละ จำได้ท่อน "ตอแหลตลอดก็เพราะว่ารักรู้มั้ย"ตอนจบเพลงก็ฮาซะ


รถบริการรับ-ส่งตัวโรงหนังกะที่จอดรถที่เมเจอร์รามคำแหง

ศาลาในศูนย์วัฒนธรรมมีคนมานั่งเรียนดนตรีไทยด้วย(หรือซ้อมหว่า)

บรรยากาศภายนอก

บรรยากาศภายใน อ่ะนะ spy show ก็มี spy เป็นสปอนเซอร์

บรรยากาศในหอประชุม

it's 14:23 (Korea LCT) I'm in a crew room,waiting for my meal (it's in microwave and thanks my senior for free s&p frozen meal).

And for sure,I won't go to fitness cos it's raining...sigh~ never beat my laziness.
So after having meal,I will spend my time in bed,watch korean music vdo ..bad bad no western songs

I will leave hotel at 19:15 and arrive BKK 00:35 (Thailand LCT)

P.S it's terrible that hotel block MSN..why???

ออกไปเอา passport มาแล้วโล่งใจ เดี๋ยวเข้านอนก่อนหละคืนนี้ต้องบินไปเกาหลี
ไม่เกาหลีไม่รู้จะไปทำไรดีมีเวลาว่างหนึ่งวันกว่าๆ ช้อปปิ้งก็ไม่มีไรอยากได้ เตรียมชุดไปออกกำลังกายด้วยก็อยู่นี่ไม่ไปเลยฟิตเนสจนคนที่ฟิตเนสโทรมาถาม ไม่อยากจะบอกว่าขี้เกียจอ่ะ

ป.ล เล่นเกมตอนกลางวันมีเพื่อนใหม่แล้วทุกทีมีเพื่อนแต่ตอนกลางคืน อิอิ

เกือบซวยแล้วลืมเก็บ passport เค้าเอาไปเช็คตอนไปถึงกวางเจา ถ้าหายซวยแล้วอดบินเกาหลีดิ(อังคารถึงศุกร์) แต่ฟ้ายังมีเมตตาคือพี่ในไฟล์ทอ่ะเค้าหยิบของเราไปแต่ลืมของตัวเองไว้ในเครื่อง(ซึ่งพี่ช่างก็เจอของเค้า) พี่เค้าจะเอามาใส่ตู้เอกสารของเราให้ ค่อยยังชั่วหน่อย พี่เค้าบอกจะเอามาใส่ให้เย็นนี้เราควรออกไปเช็คก่อนมะหรือว่าไงดี(ฉันบินวันอังคารค่ำ)

ไปทำงานสองไฟล์ทแรกหลังไม่สบายมีเรื่องให้หงุดหงิดใจมาก พยายามจะไม่คิดเราเองจะใจขุ่นมัวเองแต่ก็ยังมีแว้บเข้ามาในความคิดให้เซ็งเม้าท์ถึงมันดีมะจะได้หาย ชอบเล่าออกไปมากๆ(แต่เล่ากะบางคนแต่งานนี้เล่าให้หมด เหอเหอ)เป็นการบรรเทาไม่ให้เก็บไว้คนเดียว(เรื่องดีๆก็เล่านะ)

ไปวันแรกหนะบิน Kathmandu ผู้จัดการไฟล์ท(inflight manager) นิสัยทุเรศมาก ไม่นับลำเอียงพูดดีกะแอร์อีกคนเพราะเป็นลูกเพื่อน(แต่พูดในห้องว่าสำหรับผมไม่เคยเอาเรื่องลูกหลานเส้นมาเกี่ยว)แต่ว่าน้องสจ๊วตว่าชุ่ยไม่เรียงขนมปังให้หงายขึ้นทุกอัน(พูดกันดีๆก็ได้) และว่าเราเรื่องผมโดยที่มาทำเป็นพูดว่าไม่ให้2ในหัวข้อ appearance(หมายถึงห่วย ถ้าคะแนนหนึ่งคือห่วยแตกให้เรา 3 แล้ว)เพราะถือว่าพูดกันแล้ว(ว่าให้เราไปทำทรงใหม่ป่ะ จะบ้าเรอะก็เพิ่งทำก่อนมาบินเนี่ย ตัดผมข้างหลังให้มันดูเป็นบ๊อบมากขึ้นเพราะก่อนหน้าจะป่วยบินกะครู ครูก็บอกว่ามันกะโปโลเป็นฟ้นๆถ้าจะเลี้ยงผมก็ตัดข้างหลังออก)ส่วนการทำงานผมก็หลับๆตาให้ไป เมิงจะหลับตาทำไมอ่ะไม่เห็นหรือไงว่าทำไรไปบ้างอ่ะ เอาหนังสือกฎมาตบให้เราดูว่ารู้จักมั้ย มีมั้ย มีดิวางไว้ให้ฝุ่นจับอยู่อ่ะ แล้วก็เปิดๆชี้ให้เราดูว่าผมสั้นหนะมันต้องไม่ตกมาบังหน้า เรานะก็ติดกิ๊บแล้วมันก็ตกบ้างแต่ไม่ได้รุงรังน่าเกลียด พูดไรมาฉันก็ค่ะๆๆๆ ส่งเดชไป แต่ที่เราแค้นมากคือบอกเราว่าเล่นตามกฎนะผมเป็นคนตรง แล้วไงรู้มะ appearance ตัวเองก็แย่พุงใหญ่มาก หน้าตาก็แก่โทรม ชักชวนลูกเพื่อนให้เอา snack ที่เหลือไปฝากพ่อสิ O_o แล้วตัวเองก็หยิบนมกล่องใส่กระเป๋าไป !?!?!ห่วยมากอ่ะ ยักยอกของอ่ะไล่ออกทันทีนะ ไม่เล่นตามกฎหละ อีลุงงงงงงงง เกลียดนัก เรานะเวลาได้ยินใครด่าว่านินทาพวกคนที่แก่ๆไม่ว่าระดับไหนเราก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้างไม่สมทบอะไรเพราะว่าถ้าเป็นพ่อแม่เราเราก็ไม่อยากให้ใครว่า แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจละ ด่ามันเลย !!! ไม่ใช่พ่อแม่เรา ยังมีเรือ่งเน่าๆอีกเยอะ น่าเบื่อ เบื่อมากไม่ชอบคนห่วยๆ

แล้วเมื่อวานก็เซ็งอีก ฉันหนะเคยได้ยินมาก่อนจะทำงานนี้ซะเองว่าพวกแอร์หนะทำดีแต่กะชาวต่างชาติไม่ดีกะคนไทย แต่รู้ไรมะคนไทยนั่นแหละทำตัวไม่ดีกะพวกแอร์มากที่สุด ไม่มีน้ำใจให้กันมากทีสุด ไฟล์ทเมือวานเยินอยู่แล้วเพราะเป็นกวางเจา ฉันทำงานโซนหลังผู้โดยสารกลุ่มหลังสนุกมากนะอาเจ้ทั้งหลายเม้าท์แตกเสียงดังข้ามไปข้ามมาตลอดเวลา เวลาได้ยินไรแบบนั้นนานๆมันรำคาญ เวลาเสริฟก็เซ็งอีก ถามไรไม่เข้าใจจะกินไรยังพูดไม่ได้ถ้ามีไรเกิดขึ้นจะเอาตัวรอดไง ไม่เข้าใจว่าไม่รู้ภาษาอังกฤษกล้าออกมานอกประเทศได้ไง(ฉันไม่ได้คิดเองนะ แอร์จีนแผ่นดินใหญ่ที่เคยบินด้วยกันก่อนหน้านี้เป็นคนคิด)แต่แค่นี้ฉันทนได้รำคาญแค่นี้ทนได้ ภาษาจีนง่ายๆหมูไก่ น้ำ น้ำผลไม้ ชา กาแฟฉันได้บ้าง แต่ดันมาเจอชายไทยใจงามคนเนี่ยแหละ ตูเอ๊ยอยากอัดคน เมือวานเสริฟอาหารเที่ยงวิธีเสริฟจะเสริฟจากกลางเคบินเข้าครัว กลางเคบินมีห้องน้ำ ชายไทยคนนี้ออกมาจากห้องน้ำ ยืนเกกังขวางทางรถ ฉันเสนอกว่ากลับที่ก่อนมั้ยคะกำลังจะเสริฟอาหาร เดี๋ยวเดินลำบาก(รถจากครัวหน้ากำลังออกจากครัวมากลางเคบินและเค้านั่งข้างหน้า)เค้าบอกขอเบียร์กระป๋องนึง ฉันบอกรอได้มะคะ(ทุกคนออกมาจากครัวหมด มีกันครัวละสี่คน รถอาหารเดินคันละสองคนหมดครัว)เดี๋ยวรถอาหารคันแรกเสร็จก็เป็นรถเครื่องดื่มแล้ว เขาบอกเดินกลับไปเอาสิ ตะกี้ยังเห็นเค้าเดินแทรกรถไปได้เลย(ฉันอยู่หัวรถติดห้องน้ำ)มันจะให้ฉันแทรกรถไปเนี่ยนะ ครัวก็อยู่ไกลใช่ได้นะถ้าจะกลับไปเอาเบียร์ให้มันคนเดียวเนี่ย มองซ้ายขวาหน้าหลังไม่มีใครเหลือใครเค้าก็ออกมาเสริฟอาหารกันหมดแล้ว ยังมีหน้ามาบอกอีกเสริฟอาหารก่อนก็นานสิ อาหารหนะเอาไว้ก่อนได้มะ โหยยยยยยยยยยยเพ่แสดงความเห็นแก่ตัวมากกกกกกกเกินทนไปแล้ว ในรถอาหารมีอาหาร 28 ถาด ด้านฉันมี 14 เดินไปเอาเบียร์ให้แม่งคนเดียวคงมีคนรอประมาณ 7 คนขึ้นไป เพื่อกำจัดให้มันออกไปจากตรงนี้ ฉันรบกวนพี่แอร์จีน(พี่เค้าอยู่ท้ายรถเป็นทางโล่งเดินไปครัวได้)ไปหยิบเบียร์ให้มันซะ ระหว่างรอเบียร์ของมัน ยังมาถามฉันว่าทำไมต้องหน้าบึ้ง อ๋อเนี่ยไม่รู้ตัวเรอะ ปร่าวว ฉันก็บอกว่าปร่าวฉันจะเสริฟอาหารมีคนรออยู่ พอได้เบียร์สมน้ำหน้ามันฉันก็เอาอาหารเดินไปเสริฟข้างหน้า(ต้องออกให้โซนหน้านิดหน่อย) พี่ข้างหน้าก็เสริฟถอยลงมา ติดอยู่ตรงนั้นแหละโว้ย บอกแล้วให้กลับก่อน แล้วไงยังไม่พอยังจี๊ดใจฉันไม่พอ ฉันเดินเก็บตกพวกถ้วยที่เหลือจากการเก็บถาดอยู่มันก็เอามือมาจับเอวแบบผลักให้เราออกไปจากทางเดิน!?!?!?!อารายของมานนนนนน เกลียดดดดดดด ตอนแรกไม่เห็นหรอกแต่ผลักเราออกแล้วเดินต่อไปเห็นข้างหลับมันฉันก็จำได้ พูดดิวะแต่มันจะเดินมาขอไรข้างหลังวะ ไม่ไปข้างหน้าฟระ เซ็งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เกลียดๆๆๆๆๆๆ อย่าเจอะเจอคนแบบนี้อีกเลย ให้ตาย แผ่เมตตาด่วน

เรื่องหัวหน้าห่วยนั่นเลิกคิดไปแล้วหละ แล้วก็ไม่ได้คิดว่าจะด่าใครด้วยแค่คิดให้มันสะใจไปตามอารมณ์ตอนนั้นแต่เรื่องเมื่อวานนี้ยังจี๊ดอยู่ ที่เขียนระบายโทสะไปเนี่ยก็ไม่รู้ดีไม่ดีแต่ระบายไปดีกว่า เดี๋ยวอารณ์มันจางไปฉันก็กลับไปเป็นสุภาพชนตามเดิม(?เหอเหอ)

ป.ล วันอาทิตย์ดูหนังมาราธอน Van Helsing, Troy ไม่ปกติเลยเพราะทุกทีพี่ไม่ยอมดูวันละสองเรื่องเด็ดขาดเคยชวนหลายทีแล้วก็วันหยุดตรงกันน้อยมีหนังอยากดูหลายเรื่องก็อยากดูแต่ไม่เคยเลยส่วนฉันกะน้องหนะสามเรื่องในวันเดียวก็ดูมาแล้วหนุกหนานออกบ้านที่เดียวคุ้ม

คราวนี้ไม่รู้พี่อารมณ์ไหนแต่เค้าบอกว่าเป็นหนังตื่นเต้นหมดก็ดูได้ดูตั้งแต่บ่ายโมงยี่สิบถึงทุ่มครึ่งหนังสนุกดีหมด แวนก็เท่ดีเพลงประกอบดีมาก ทรอยก็อลังดีดูยิ่งใหญ่ดีชอบเฮกเตอร์มากกว่าอาคิลลิส(แบรดพิทท์) เค้ามาตีเมืองทรอยสำเร็จเพราะใช้ม้ายักษ์ซ่อนคนไว้ข้างใน ในโลกของคอมก็มีเหมือนกันการแทรกตัวเข้ามาทำลายหนะก็เรียกม้าโทรจันไง (คนทรอยเรียกว่าโทรจันอ่ะในหนังได้ยินอย่างนั้น)

อ่ะรูป Everest รูปฟูจิหายก็เอารูปนี้มาอวดแทนถ่ายตอนไปทำงาน

ตื่นมาวันนี้อาการแย่กว่าเมื่อวานอีก คิดว่าการนอนห้องแอร์ทำให้อาการแย่วันนี้จะนอนเปิดพัดลม จะต้องไปทำงานวันศุกร์นี้แล้วไม่เห็นอาการมันจะดีตรงไหนแต่ก็นอนไม่มากพอมั้ง กลางวันนอนได้แค่ครึ่งชั่วโมงเอง

เมื่อวานตัดสินใจทำประกันชีวิตไรไปก็ไม่รู้ชดเชยเฉพาะกรณีตายเท่านั้นตายด้วยอะไรก็ได้ส่งเบี้ยห้าปีเท่านั้นแต่คุ้มครองถึงอายุเก้าสิบไม่งั้นก็เบิกเงินออกมาใช้ก็ได้แต่ต้องหลังอายุ 60 ไม่เคยคิดจะทำประกันเพราะนึกถึงต้องจ่ายเงินก้อนต่อปีเป็นสิบยี่สิบปีคิดแล้วก็มองไม่เห็นอนาคต มันดีก็จริงแต่ก็นั่นแหละ นี่มันเก็บเป็นเดือนไปหกสิบเดือนอ่ะ(ชอบผ่อนนี่หว่าไอ่นิสัยยังงี้)จ่ายทีละน้อยๆไม่รู้สึก ช่ายยก็เพราะจ่ายน้อยๆไม่รู้สึก คนโทรมาขายก็เข้าใจพูดว่าบางทีเราจ่ายไรไปก็มากกว่าอีกนะ(จ่ายเดือนละ 2088 บาท)ก็ทำๆไปไม่รู้สิห้าปีก็มองเห็นว่าน่าจะยังทำงานอยู่อ่ะ แต่วันนี้ทำเสียอารมณ์พนักงานอีกคนโทรมาเช็คเรื่องสุขภาพ ประกันเนี่ยได้สิทธิ์มาจากบัตรเครดิตอ่ะนะไม่ต้องตรวจสุขภาพก่อนแต่ตอบคำถามห้าข้อ เราก็ตอบว่าไม่เคยหมด(ไม่เคยเป็น aids ไม่มีโรคประจำตัว ไม่เคยนอนโรงบาลทำนองนั้น)แต่พนักงานคนนี้โทรมาเพราะว่ามีข้อนึงเราตอบว่าเคยปรึกษาแพทย์เพื่อรับการรักษา ซึ่งก็คือโรคหวัด - - ถามว่าเป็นนานหรือยัง นังบ้าเอ๊ย เสียงควายขนาดนี้ยังไม่รู้หรือว่าเป็นตอนนี้แหละ ถามว่าต้องนอนโรงบาลหรือเปล่า ใครเป็นหวัดนอนโรงบาลฟระไม่ใช่ไข้หวัดนกนะ ไม่ทำมันซะเลยประกันบ้าบอ ที่อีตอนขายจะขายจ๊างงง ไรก็ได้หมด เป็นหวัดตายมันจะจ่ายมะเนี่ย

ฮ่วยจะหายป่วยมะเนี่ยย วันนี้กินวิตามินซีไป 1600 มิลลิกรัมแล้วนะไม่หายก็ต้องบินหละบินๆหยุดๆไม่อยากเสียไฟล์ทยาว

ไม่สบายอีกแล้ว เป็นหวัดไซนัสอักเสบไรทำนองนั้นเพิ่งจะเป็นเดือนมกราเองนะ ปกติป่วยปีละครั้งนี่ยังไม่พ้นครื่งแรกของปีเป็นอีกละ มันก็หลายอย่างทำตัวเองกะถูกทำหนะ ทำงานข้ามคืนไม่ได้นอน เล่นเกมมะได้นอน ไม่ไปออกกำลังกาย(เพราะหายเห่อ)หยุดสามวันวันแรกนอนดึกอีก วันนี้จะเป็นเด็กดีเดียวจะนอนกลางวัน

ป.ล โอวว blogger เปี๊ยนไป๋ ดูดีจัดหมวดหมู่ดี

เพิ่งตื่น ตั้งแต่เมื่อวานถึงก่อนนอนเช้านี้อยู่มาเกิน 24 ชั่วโมงแหนะก็เพราะหลังจากออกตั๋วเมื่อวานกลับบ้านก็ไม่ทันนอนแล้วหละ ทรมานจริงๆเชียว ส่วนการทำงานก็ไม่มีอะไรหนักใจราบรื่นดีกว่าที่ไปครั้งก่อนอีกแหนะแถมมีพี่แอร์ขยันทำห้องน้ำด้วยไม่รู้แกเจออุ๊จจังป่าวนะ อิอิ

ถึงบ้านตอนตีห้าจะนอนก็ไม่กล้ากลัวไม่ตื่นก็เลยต่อเนตเล่นเกมนิดหน่อย(ก็เอาฟระ)แล้วก็เก็บคอมตอนรถแท็กซี่มารับ ถึงสนามบินตอน 7:00 เช็คอินแล้วก็นั่งถ่างตากิน burger king รอขึ้นเครื่องใช้เวลากินไม่ถึง 30 นาทีด้วยซ้ำไม่รู้จะทำไรเอาแมกกาซีนมาอ่านก็ไม่ไหวเบลอมองไม่เห็น ขึ้นเครื่องได้คิดว่าหลับไปตั้งแต่ฉายวิดิโอ EM(ergency) ตื่นมานิดนึงตอนรับกล่องอาหารจากนั้นหลับเละ ถึงเชียงใหม่ไม่อยากตื่นเลย ในไฟล์ทที่นั่งไปมีพี่"ปลาย"ที่เคยไปบินด้วยกันทำงานเค้าบอกว่าหลับเชียวก่อนมาบินไรป่าว ใช่เลย บินมุมไบ(บอมเบย์, มัมไบ อะไรเนี่ยมันก็เมืองเดียวกันอ่ะนะ MUMBAI แต่รหัสสนามบินคือ BOM) พี่บอกว่ามิน่าแบตหมด เหอเหอ

ถึงเชียงใหม่แม่มารับเดินตรงไปกินน้ำผลไม้คั้นหวังให้สดชื่นแม่กินสูตร immune เป็น แครอท แอ๊ปเปิ้ล บีทรูท ส่วนฉันกินสูตร detox เป็นแอ๊ปเปิ้ล สัปปะรด บีทรูท แก้วละ 65 75 ไรเนี่ย ก็เย็นอร่อยดีแต่ก็ยังง่วง

ออกจากหนามบินไปร้านเจ้าเงาะ(ร้านอาหารมังสาวิรัติหน้ามอ) กินข้าวซื้อของแถวนั้นแล้วกลับบ้าน ฉันก็นอนตอน 11 โมงนิดๆถึงบ่ายกว่าๆ รู้สึกตัวขึ้นมาน้องนั่งเล่นเกมอยู่มันต้องไปทำงานแล้วดิหมดเวลาพักเที่ยงแล้วอ่ะ ปรากฎว่าลาครึ่งวันบอกเรากลับบ้านแต่จริงมันอ้าง!!!! มานั่งปั่นเลเวลอยู่เนี่ย เราก็ไม่ยอมน้อยหน้าหรอก(แต่ง่วงอยู่จริงๆนะ) ทำhome network อีกครั้งแล้วออนไลน์ด้วยคน

แต่ซักพักคงนอนต่อเพราะคืนนี้จะโต้รุ่ง หึหึหึ

ป.ล อี้จะชวนไปกินหมูกระทะ โอวววคูณสองงดสังสรรค์คร้าบบบ พูดเล่นหนะอากาศมันร้อนกินหมูกระทะตายกันพอดี และตั้งใจจะพาแม่ไปกิน river side ที่นั่นมีอาหารมังสาวิรัติด้วยนะ(แม่กินมังฯทุกวัน)

วันนี้มีแต่รอ รอ รอ เมื่อเช้าไม่อยากจะตื่นเช้าเพราะต้องไปออกตั๋วกลับบ้านนอกและคิดว่าจะกลับมานอนตอน 11 โมงแต่ว่ารอออกตั๋วไปสามชั่วโมง!! กว่าจะเสร็จก็เที่ยงกลับมาบ้านก็เที่ยงครึ่ง เสื้อไม่รีด กระเป๋าไม่ได้เก็บ ผมยังไม่ได้สระ เล็บก็ยังไม่ได้ทา ต้องออกไปที่ทำงานตอนบ่ายสามมันจะได้นอนกันมะเนี่ย คืนนี้ไปบอมเบย์อีกละ เพิ่งไปกันแหม่บๆ ให้ไปอีกละ ฆ่ากันดีฝ่า เดียะได้เจออุ๊จจังอีกอ่ะ - -

การออกตั๋วเครื่องบินของพนังงานมันมีสองขั้นตอนขั้นแรกเหมือนจะเช็คสิทธิ์มั้งแล้วก็รอบัตรคิว จากนั้นก็รอเรียกตามคิวไปออกตั๋ว แค่ขั้นแรกก็สองชั่วโมง พอได้บัตรคิวมาฉันก็ออกไปทำอย่างอื่นก่อนหละ แลกเงินซื้อก็รอคิวอีก จะซื้อก๋วยเตี๋ยวลุยสวนก็รอคิวอีก(ขายดีมากกกกกกกกก) แล้วกลับมารอที่ห้องออกตั๋วอีกครั้ง

พรุ่งนี้กลับถึงบ้านประมาณตีห้าต้องไปขึ้นเครื่องกลับบ้านตอน6.30(หวังว่ารถจะไม่ติด) จองตั๋วไปรอบ 8.15 แต่วันที่ 6 ก็กลับละ ไปแป๊ปเดียวก็ต้องไปเพราะเดือนที่แล้วไมได้กลับบ้านเลยบินเป็นยุง กลับจากเชียงใหม่รอบ 19.15 นอนๆวันรุ่งขึ้นบินไปคันไซตอนเช้าอีก ยุ่งเหยิงครับเป็นมาตั้งแต่วันที่ 30 เดือนที่แล้วแล้ว

ค้างเรื่องนาริตะกะเรื่องพาพ่อแม่เพื่อนเที่ยวไว้ก่อน รีบทำอย่างอื่นก่อนเผื่อจะได้นอนก่อนไปรบคืนนี้

ป.ล RO คูณสองอยากอยู่บ้านเล่นเกมเฟ้ย