วันนี้หัวใจจะวายตื่นสาย ไม่ได้ยินเสียงมือถือที่ตั้งปลุกไว้(ตั้งปลุกไว้ 3.40 ใครจะตื่นหละยะ)แถมยังไม่ตั้งนาฬิกาปลุกด้วยเพราะคิดว่าแค่มือถือก็พอ ดีนะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่แจ้งเบอร์ทะเบียนรถที่ส่งมารับเรา ถ้าไม่ได้ยินจะเป็นไงหละเนี่ย

รีบแต่งต้วสุดๆรวบผมซั่วๆฉีดสเปรย์เข้าตาตัวเองอีกตะหาก หน้าตาก็ลงรองพื้นกะแป้งและปากให้พอออกจากบ้านไปไม่ทำให้ใครตกใจค่อยไปแต่งต่อที่ทำงาน ไปถึงที่ทำงานรูดบัตรตอน 5.06 รอดไปฉัน(เช็คอิน 5.15) ทีหน้าที่หลังไม่เอาแล้วเช้าๆแบบนี้มีนาฬิกากี่อันควรตั้งให้หมด

วันนี้ไปขอนแก่นเลิกงานตอนประมาณ 10 เช้ากลับถึงบ้านเข้านอนอีกรอบก็ออกมานั่งที่คาเฟ่นี่แหละ อยากเขียนถึงญี่ปุ่นแต่ความทรงจำไร้ระเบียบอยู่รู้แต่สนุกและชอบมาก ไปนาโกย่ามาสองครั้งแล้วยังไม่ได้เขียนถึงซักครั้งกลายเป็นเรื่องพอกหางหมู รอให้คอมกลับบ้านค่อยเล่าแบบสบายๆไม่แข่งกะเวลาดีกว่า