Happy halloween from Dubai, I'm at Dusit , Dubai. Today is the 4th day here. I have almost 2 free days, it's no doubt that I and my friends (Jom and Nong Warn) go to shopping. Shopping is always fun :) and make us buy something that we might not use such as I bough a pair of boots!!! for what?? i don't know but it's 50% discount and my friends told me it's worth.

well, tonight i will go back to Bangkok at 23.00 (it's 2 am TH time) so i have to get some rest by now.

เพิ่งเห็นว่าโฟร์โมสต์มีนมกาแฟลองซื้อมากินดูก็แบบนมอ่ะนะ ไม่เหมือนกินกาแฟนม รู้สึกนมมากไปแต่มันดูดีต่อสุขภาพวิตามินอะไรเพียบถ้ากินกาแฟเย็นคงไม่ได้วิตามินเท่านี้

ออกจากบ้านมาขัดหลังเตรียมหลังไปงานแต่งงานเพื่อน ก็ไม่แน่ใจว่าตกลงจะแต่งเองหรือแค่ไปร่วมงาน :P แต่ว่านวดและขัดหลังอ่ะสบายดีนะรู้สึกเหมือนหลังนุ่มๆ มีเงินจะมาทำอีก ตอนเย็นนัดกินข้าวกะพี่จะกินชาบูชิ หนุกดีเพิ่งเคยกินเมื่อวันอาทิตย์กะภัทร ลวกๆในหม้อส่วนตัวมีซูชิให้กินด้วย กินชาเขียวเท่าไหร่ก็ได้ก็เลยให้พี่มาลองกินมั่ง(ที่สำคัญงานนี้เรากินฟรีแหงๆ) ระหว่างรอพี่เลิกงงานฉันก็มาค่าเวลาด้วยการเขียนไดอารี่และเล่นเกม

ปลายเดือนนี้จะมีคอมมาร์ท น้องที่ทำงานเก่าไปเฝ้าบูธของบริษัทวันที่ 1 พ.ย ถ้าฉันกลับจากบินแล้วไม่ง่วง(ทำงานคืนวันที่31จากดูไบถึงกรุงเทพเช้าวันที่1)ก็จะไปสร้างหนี้วันนั้น(อยากได้โน้ตบุ๊ค)

วันนี้หัวใจจะวายตื่นสาย ไม่ได้ยินเสียงมือถือที่ตั้งปลุกไว้(ตั้งปลุกไว้ 3.40 ใครจะตื่นหละยะ)แถมยังไม่ตั้งนาฬิกาปลุกด้วยเพราะคิดว่าแค่มือถือก็พอ ดีนะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่แจ้งเบอร์ทะเบียนรถที่ส่งมารับเรา ถ้าไม่ได้ยินจะเป็นไงหละเนี่ย

รีบแต่งต้วสุดๆรวบผมซั่วๆฉีดสเปรย์เข้าตาตัวเองอีกตะหาก หน้าตาก็ลงรองพื้นกะแป้งและปากให้พอออกจากบ้านไปไม่ทำให้ใครตกใจค่อยไปแต่งต่อที่ทำงาน ไปถึงที่ทำงานรูดบัตรตอน 5.06 รอดไปฉัน(เช็คอิน 5.15) ทีหน้าที่หลังไม่เอาแล้วเช้าๆแบบนี้มีนาฬิกากี่อันควรตั้งให้หมด

วันนี้ไปขอนแก่นเลิกงานตอนประมาณ 10 เช้ากลับถึงบ้านเข้านอนอีกรอบก็ออกมานั่งที่คาเฟ่นี่แหละ อยากเขียนถึงญี่ปุ่นแต่ความทรงจำไร้ระเบียบอยู่รู้แต่สนุกและชอบมาก ไปนาโกย่ามาสองครั้งแล้วยังไม่ได้เขียนถึงซักครั้งกลายเป็นเรื่องพอกหางหมู รอให้คอมกลับบ้านค่อยเล่าแบบสบายๆไม่แข่งกะเวลาดีกว่า

ตอนนี้อยู่เชียงใหม่ ครั้งนี้ได้กลับบ้านมาประมาณสามวัน ไม่ได้เล่นเกมอย่างเดียว(คิดอย่างงั้นได้ไงจ๊ะ) ไปกินข้าวนอกบ้านกะน้องกะแม่ ไปติดต่อองค์การโทรศัพท์เรื่องสัญญาณโทรศัพท์ไม่ดี ไปติดต่อการประปาเรื่องน้ำรั่วในบ้าน(ปิดน้ำหมดแล้วแต่มิเตอร์ยังเดิน) ไปช้อปปิ้งคาร์ฟู-โฮมโปร(ซื้อชั้นซีดีทนเห็นที่เจ้าน้องกองไว้ไม่ไหว) ไปดูหนัง ไปกินข้าวซอยร้านอี้(เค้าเปิดอีกสาขาที่ฮิลไซด์คอนโด4) ตามลำดับใช้เวลาไปวันครึ่งละ นี่ก็ไม่เห็นเพื่อนโรงเรียนว่าไงทั้งที่พูดกันไว้ว่ากลับมาจะนัดกันไปนั่งปล่อยแก่ตามพับริมน้ำ ยังมีเวลาอีกวันครึ่งคอยดูกันว่าจะแห้วหรือได้ไป

อาหารการกินที่เตรียมไว้สำหรับกินที่บ้านก็ดูมีคุณค่านะ(ทุกทีไม่ได้สนใจเล่นเกมมากกว่า) มีสลัด ขนมปัง นม ถั่วเขียวต้มน้ำตาล (โอ้ว..อยากกินมันต้มขิงนะ) สายๆช่างประปาจะมาดูเรือ่งน้ำรั่วให้ ตอนบ่ายที่ว่างจะเอาแมวไปฉีดยา(ติ๊งต๊องโดนฝากรอยเขี้ยวที่ต้นขาด้านในไม่รู้ ดูซึมและตาเชื่อมๆเพราะไข้ขึ้น) จากนั้นจะออกไปไหนซักทีกะน้อง

พูดถึงน้องก็หงุดหงิดนิดๆเรื่องงานนะก็ไม่เห็นหาจริงๆจังแถมเรื่องเงินประกันที่เก่า 5000 !! ก็คงแห้วอดได้คืนเพราะออกจากงานกระทันหัน(อารายวะ) สัญญาก็ไม่พูดถึงเลยว่างานต้องมีเงินค้ำ(ก็จ่ายไปได้)แต่ก็เขียนอ่ะนะว่าออกไม่บอกก่อนหนึ่งเดือนบริษัทสามารถเรียกค่าเสียหายได้หรือเงินห้าพันคือค่าเสียหาย ?? คิดว่าซื้อประสพการณ์ห้าพัน –“-- ไม่รู้สิก็คิดว่าเข้าใจว่าชีวิตมันมีจังหวะ แต่เมื่อไหร่จังหวะของมันจะมาหละฉันหละเป็นห่วง

10.07 แล้วทำไมช่างประปายังมะมานะ แต่องค์การโทรศัพท์(ต้องเรียกว่า TOT ป่าวทันสมัย)ว่องไวดี ฝากเรือ่งไว้เมื่อวาน เช้านี้โทรมาตั้งแต่ 8.30 สอบถามเรื่องปัญหาของเรา ไม่รู้สิ บางวันมันก็ดีบางทีก็ดีเฉพาะตอนกลางคืนยิ่งดึกจะต่อเนตได้ stable มาก บางทีก็ไม่ได้เรื่องเลยมีเสียงซ่าๆตลอดถึงขนาดฟังวิทยุได้เลยไม่ได้เว่อร์วิทยุจริงๆมาเป็นเพลง(แต่ซ่าๆนะ)ถ้าเป็น Virgin hits จะไม่ว่าเลยต่อเข้าลำโพงอีกต่างหาก

บ่นอะไรอีกดีเก็บกดไม่ได้เขียนนาน(ลูกค้าหายโม้ด) คิด คิด คิด ตอนนี้อยากได้บ้านใหม่ไม่ชอบบ้านนี้จริงๆไม่ชอบแบบบ้านแต่นอกนั้นดี ดู land and house แพงแฮะ แบบบ้านที่ชอบที่ดินน้อยไปราคาสามล้านสอง(จ๊าก) ที่ดินเยอะก็แบบบ้านอลังการเกินไปห้าล้านเก้า เก็บเงินซ่อมบ้านต่อเติมคงจะดีกว่าอ่ะนะ บ้านน้าก็อยากได้ใหม่ซอยบ้านน้าน่ากลัว(เพียงเพราะบ้านหลังเดียวที่ต่อกำแพงทึบและสูง)แต่น้าๆก็อายุจะห้าสิบมาสร้างหนี้เรือ่งบ้านผ่อนนาน 30 ปี อ้วกแตกอ่ะนะ คิดเลยไปถึงบ้านของตัวเอง(ในกรณีได้แต่งงานและ/หรือย้ายที่ทำงานไปสุวรรณภูมิ)คงไม่ซื้อบ้านอ่ะแพงและไม่มีเวลาดูแล อยู่คอนโดดีมะ ก็เหมือนดีทั้งที่แพงและไม่ได้ที่ดิน ไม่รู้สิ ชั่วโมงนี้เพ้อเจ้อหลายอย่างหนะ ใครหละจะไม่อยากมีชีวิตที่ดีใช่มะ นี่ยังไม่นับรถเลยแฮะ...มันต้องมีรถด้วยดิ เดี๋ยวน้องรถของเราก็คงอยู่ได้ไม่ถึงอีก10 ปีหรอกมั้ง ว่าแล้วเค้าไปเอาเงินจากไหนมาผ่อนบ้านผ่อนรถพร้อมๆกันเนี่ยยยย แค่คิดยังต้องทำใจให้หยุดเพ้อฝันเลย

11.01 ช่างประปามาแล้น ท่อน้ำรั่วใต้ดินต้องเดินท่อลอย เค้าสามารถแก้เรื่องชักโครกไม่แรง และน้ำไม่มีอากาศได้ด้วย เย้ เย้ มีเงินลงมือทันที

21.15 กลับจากนอกบ้านไปกินน้ำส้มสวนสุขภาพกะปุ๊กแล้วก็ไปนั่งคุยร้านอี้ แล้วก็แวะคาร์ฟูก่อนกลับบ้าน เค้ามีจัดงานคอมพอดีเลยเราเลยไปดูคอม(อีกละ)อยากได้เหลือเกิน T_T เรื่องนัดกินข้าวกับเพื่อนสาวๆแห้ว

แห้วรับทานอดดูหนังคนเยอะมากๆมันปิดเทอมแล้วใช่ไหม..นัดแฟนที่ The mall พี่เค้ามากะพ่อกะแม่ ฉันก็ไปกะภัทร นี่ประหยัดเวลาไม่ต้องมารับกันแล้วยังไม่สามารถจะจองตั๋วรอบ13.20 ได้ คนยาวประมาณสองสามขดกว่าจะถึงที่จองตั๋ว กินข้าวกลางวันแล้วกลับไปใหม่ก็มีคนเยอะอยู่ดี คิดจะไปดูที่โรงอื่นก็คิดว่าพอกัน ยกเลิกดูกันวันหลัง พี่กลับบ้าน ฉันกะภัทรมาเล่นเกม แต่ก็เหมือนยังไม่อยากจะเล่น อยากจะเดินห้างอยากจะดูหนังคล้ายๆว่าเจตนามาแล้วอ่ะนะ ที่ The mall คนคึกคักมากเพราะมี Barbie dance 'n flex contest ประกวดเต้นของเด็กๆ เด็กเดี๋ยวนี้เค้ามะได้เต้นงุ้งงิ้งแบบสมัยก่อนนะ ออกจะมีท่าเต้นมีแบบแผน เครื่องแต่งกายเต็มที่ (เค้าซ้อมอยู่แถวๆข้างเวทีนั่นแหละ)อยากจะไปดูเหมือนกันแต่ขี้เกียจ ไม่อยากจะยืนเหมือนศูนย์ถ่วงไม่ดี ยังมึนๆอยู่ เมื่อคืนปวดหัวหนัก

เมื่อคืนปวดหัวแต่ไม่อยากจะกินยาคิดว่ารีบเข้านอนคงจะช่วยได้ เนื่องจากคืนวันศุกร์กลับจากมาถึงกรุงเทพประมาณสี่ทุ่มครึ่งกว่าจะเข้านอนก็เที่ยงคืน เช้าวันเสาร์ต้องบิน 4 แลนด์ด้วยเครื่องเล็ก (boeing737) สามขาแรกก็คุยหนุกหนานดีขาสุดท้ายฉันใบ้ไปแล้ว ปวดหัวอยากจะอ้วก พี่ๆก็ใจดี purser ก็ให้ไปนั่งพักแต่เกรงใจ พี่ตุ๊กตาให้ยืมยาดม ก็ดมยาไปทำงานแบบที่ไม่ต้องก้มๆเงยๆ นี่ดีนะ 4 แลนด์ให้แอร์สามคน ปกติเครื่องเล็กมีแอร์แค่ 2 คน ตอนนั่งเตรียมจะ landing มือนึงถือถุงอาเจียนไว้ อีกมือถือยาดม ก็คิดว่ารอดแล้วเครื่องลงเรียบร้อยกำลัง taxi อีฉันไม่ไหวแล้นเข้าห้องน้ำไปสะสางคดี อาเจียนแล้วก็ดีขึ้นแต่ยังปวดหัวอยู่ กลับบ้านรีบทำนั่นนี่เข้านอนแต่ปวดหัวหนักขึ้นจนตีหนึ่งตื่นมาหายากิน ยาในกระเป๋าที่เคยพกไว้เผื่อเวลาไปปวดหัวตอนค้างตาม line station ก็หมด ต้องลงไปหาข้างล่าง นี่เลยซื้อยามาแผงนึงติดห้องไว้(จะกินไทรีนอลมันไม่ระคายท้อง) เข็ดเลยจะไม่นอนดึกวันที่ต้องบิน 4 แลนด์และบิน 737 จะกินยาแก้เมา ทนไม่ได้แล้ว ทนไม่ได้แล้ว

ออกมาเล่นเกมนอกบ้านตอนกลางวันก็รู้สึกโอเคไม่ชอบอยู่นอกบ้านตอนกลางคืนเลยรู้สึกไม่ปลอดภัยแต่ถ้าภัทรมาด้วยก็ค่อยยังชั่ว ตอนนี้ภัทรก็เลียบๆเคียงๆถามว่าเมื่อไหร่คอมกลับบบ้าน ปะป๊าก็พูดจาไม่ไพเราะเลยนะแถมบอกว่าถ้าคอมกลับมาแล้วพังจะไม่เอาไปซ่อมอีก ธ่อเราก็เอาไปซ่อมเองก็ได้ คุณน้าทั้งสองก็ไม่เข้าใจวัยรุ่นเลย มีคอมถึงจะเล่นเนตเล่นเกมไงก็อยู่บ้านปลอดภัยอยู่ในสายตานะ ตอนนี้ภัทรมีความคิดอยากเขียนไดอารี่แบบฉันมั่ง เล่นๆไปมันก็อยากทำอะไรอะไรที่ดีกว่าเล่นเกมเล่นเนตแหละหน่า นี่คุณน้าท่านก็ดุๆไม่ค่อยจะฟัง ไม่ค่อยจะเข้าใจกันเล้ย วันนี้เมาท์เรื่องทางบ้านหรือนี่ ก็นั่นแหละเก็บกดคอมไม่มาซะที ตอนนี้ฉันกะภัทรเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย หัวอกเดียวกันอ่ะนะ (คนนึงติดเกม คนนึงติดแชท)

ป.ล เผยแพร่การ์ตูนเรื่องคุโรมาตี้ให้ก๊อกไปอีกคน(เคยให้บีมหามาอ่านเห็นว่าชีวิตไม่ฮา) ทีนี้เวลาเล่นมุขการ์ตูนกันก็จะได้ฮาๆ

กลับกรุงเทพหละ เดินทางวันศุกร์เย็นน่ากลัวจะแห้วจึงป้องกันด้วยการออกตั๋วแบบแพงเพราะจะได้ที่นั่งแน่ๆ ก็ไม่ต้องลุ้นให้หวาดเสียว

พรุ่งนี้ทำงานแต่เช้าบินสี่แลนด์อีกแล้ว วันอาทิตย์หยุดจะดูหนัง วันจันทร์บิน วันอังคารหยุด วันพุธ-ศุกร์เรียน เสาร์-จันทร์หน้าทำงาน เล่าไว้ก่อนคอมยังไม่กลับบ้าน(เมื่อไหร่จะกลับ)

กลับเชียงใหม่อีกแล้ว ออกตั๋วเมื่อวานกลับเมื่อวานเลย(หลังทำงาน)ลุ้นซะ นึกว่าจะออกตั๋วไม่ทันซะแล้ว วันแรกกลับมาก็ค่ำแล้วนั่งเม้าท์กะแม่กะน้องไม่เล่นเกม วันนี้ตื่นเช้าเล่นเกมก่อนออกจากบ้านไปส่งแม่ขึ้นรถไปวัด จากนั้นฉันกะปุ๊กก็ไปกินข้าวซอยร้านอี้(ต้องไปรับท่านอี้ด้วย) ส่วนปึ๊ดไปรอที่ร้าน(ร้านอยู่ตรงกาดเชิงดอย) กินเสร็จปึ๊ดแยกไปธุระ ฉันกะปุ๊กกะอี้ไปดูการ์ตูนหน้ามอจะหาวีรบุรุษไร้น้ำตาเล่ม 15 (มันมากอ่านแล้วอิน) แต่เชียงใหม่การ์ตูนยังมาไม่ถึงอดเลย

หลังจากส่งอี้ไปทำงานปุ๊กพาไปทำเรื่องขอเล่นเกม 24 ชม. (ปุ๊กกะอี้ทำไปแล้วเมื่อวาน) มีคนมายืนยันอายุเกิน 18 กันพอสมควร(เห็นบอกวันแรกคนเพียบ) คนที่เล่นเกมมีหลายแบบนะพนักงานรับทำเรื่องคงดูคนเพลินๆมีแบบเด็กคิขุ เด็กเซอร์ เด็กโข่ง อิอิ ว่าแต่ทำเรื่องต่างกันวันเดียวชีวิตพลิกผัน เพื่อนๆกะน้องเล่น 24 ชม.ได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันคงเล่นได้มั่งแต่ว่าก็กลับกรุงเทพซะอีก คอมยังไม่กลับบ้านถึงกลับมาก็เล่นเกิน 4 ทุ่มไม่ได้ ต้องถอยคอมส่วนตัวซะแล้ว(เพ้อเจ้อ)

ตอนบ่ายนั่งแช่ร้านกาแฟร้านประจำของปึ๊ด(ข้างร้านข้าวซอยเมื่อกลางวัน)ตั้งแต่บ่ายสองจนทุ่ม กินพายกินชากินกาแฟ คาเฟอีนเต็มตัวเลย ร้าน open air นะก็ดีรับอากาศธรรมชาติซะมั่ง

หัวค่ำอี้มารับพวกเราไปกินหมูกะทะเปิดใหม่อยู่แถวโรบินสัน อิ่มชะมัด ครั้งนี้ยังมะได้นัดเพื่อนโรงเรียนแต่ก็เจอเบญเพราะให้มันมากินอาหารร้านนี้จะได้เจอกัน(เค้าไปเที่ยวกะเพื่อนที่ทำงาน)กลับบ้านเล่นเกมได้แป๊ปเดียวก็สี่ทุ่ม server ตัดเราออกเลย ฮืออ แต่น้องเล่นต่อกะเพื่อนเรา อิจฉาเฟ้ย