วันนี้ไม่เขียนไดอารี่ไม่ได้เลย ระทึกใจมาก โดนเรียก SB ไปจาร์กาต้าตอนแรกก็ดีใจหลายอย่างนะ เงินเยอะ ไปกับผึ้ง มีน้อง SN พี่ร่วมงานฮาๆอีกแล้ว อีตอนกลับนี่สิ น้ำตาจะไหล อาการคออักเสบกำเริบอีก แสบคอมากเหมือนจะเป็นไข้อีกด้วย แถมอากาศก็แย่เพราะฝนตก เครื่องมันก็ส่ายไปมามี sign on (ให้นั่งรัดเข็มขัด) เป็นบางที โยกเยกเอยมาก แต่ที่สุดๆคือตอนจะลงที่กรุงเทพ ลงไม่ได้ !! กำลังจะลงแล้ว ฉันนั่งดูอยู่(วันนี้นั่งท้ายเครื่อง)เห็นไฟกระพริบเหมือนจะบอกตำแหน่งที่เตรียมเอาเครื่องลงแต่แล้วกัปตันเร่งเครื่องเชิดหัวขึ้นแล้วประกาศว่ายังลงไม่ได้ ทัศนวิสัยไม่ดี ต้องบินวน 10 นาที น่ากลัวนิดๆนะ ข้างนอกขาวโพลนไปหมด มองไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่ไฟกระพริบที่ปลายปีกยังไม่เห็น บินวนเจออากาศดี(เห็นวิวข้างล่าง)พอจะกลับมาตั้งลำเมฆมากอีก เครื่องส่ายไปฉันก็นึกถึงโฆษณา without warning หรือ รายการอะไรซักอย่างของช่อง axn ที่เครื่องบินมันตกน้ำแล้วระเบิด พาลคิดไปว่าวันนึงถ้าเราออกจากบ้านแล้วไม่ได้กลับหละวะ โอววว คิดในใจว่าลงซะทีเถอะ ลงซะที ไม่ไหวแล้ว จะอ้วก

ฉันแค่จะอ้วกแต่ผู้โดยสารอ้วกกระจายค่ะ ทั้งใส่ถุงทันและไม่ทัน เครื่องลงได้หละเป็นดีใจมาก ตอนเดินออกจากเครื่องเดินคุยกันเรื่องโยกเยกนี่ตลอด มันมะล้า สาธุอย่าเจออีกเลย

ป.ล แต่กัปตันลงจอดเก่งมากนิ่งไม่มีเฉเลยทั้งที่จาร์กาต้าและกรุงเทพ ชื่อกัปตันเจริญนะคะ (เดาว่ากัปตันลงหรืออาจะเป็น co pilot)