กลับมาเชียงใหม่ละ เมื่อเช้าตื่น 3.30 ไปทำงานไปอุบลกับภูเก็ตแล้วก็ต่อเครื่องกลับบ้าน บินห้าแลนด์อ่ะนะ ผู้โดยสารไม่มากเท่าไหร่มีแต่จากกรุงเทพไปภูเก็ตเท่านั้นที่เต็ม ไอ้เรื่องเด็ดๆอ่ะมีตอนแลนด์ที่สี่กับห้า

แลนด์ที่สี่เป็นขาภูเก็ตเข้ากรุงเทพเรื่องทำงานอ่ะสบาย(ไม่สบายยังไงมีพี่แอร์ขยันอยู่คนนึง อิอิ แต่ไฟล์ทนี้เพื่อนร่วมงานฮา แอร์รุ่นเดียวกับฉันสองคน แล้วก็พี่แอร์คนขยัน พี่สจ๊วตใจดี พี่ๆ BC ก็ยิ้มแย้ม) อาหารอร่อยภูเก็ตเค้ามีครัวเองทำอาหารอร่อยด้วย วันนี้เสริฟ กุ้งตะไคร้กับเค้กสังขยา หร่อยมาก ที่นี้อาหารอ่ะมันเหลือด้วยความที่ว่าเค้กอร่อยฉันก็เลยขอเค้กกลับบ้านอันนึง แต่เพื่อนให้มาอีกอัน(อ๊ะก็ดี) จะเอาไปไว้ไหนก่อนดีใส่ในช่องใส่นสพ.ก่อนละกัน ระหว่างนั้นมีเด็กแขกตัวนึงเดินผ่าน แว้บคิดว่าเค้กตู(ทำไมคิดยังงั้นหละเนี่ย) พอเดินปรากฎว่าเค้กย้ายที่ มันขยับออกมาจากตำแหน่งเดิม เลยเอาใส่ไปใหม่กลัวใครผ่านมาเห็นดูไม่ดีเอากระดาษรองถาดปิดไว้(กระดาษมันก็ขยุมอยู่ในนั้นอยู่แล้ว) คุยๆไปไม่มีไรเดินผ่านอีก เอ๊ะ ทำไมกระดาษมันเปิดเห็นเค้กอีกแล้วฟระ เด็กแขกนั่นก็ปวนเปี้ยนอยู่ ซักพักเดินมาหาฉันพูดไรซักอย่าง เลยถามว่าอะไรนะ มันบอก I want cake ฮ่ะกล้ามากนะเอ็ง(มีมารยาทนะเนี่ย ไม่หยิบไปเอง) เล่าให้เพื่อนๆ พี่สจ๊วตฟังฮากันใหญ่ คือตอนจะเอาไปใส่ในช่องนั้นฉันก็ยังพูดเลยว่าจะหายมะน้า เค้าถามว่าเด็กฝรั่งเหรอ (มีเด็กหน้าตาเหมือนการ์ตูนอยูคนนึง)พอบอกเป็นเด็กแขก ฮากันหนักไปอีก ฉันให้เด็กแขกมันไปอันนึง(ดีนะว่าเพื่อนให้สองอัน) ความต้องการของลูกค้ามาก่อนแม้ว่าลูกค้ามันจะดีจะงี่เง่าไรคนให้บริการต้องบริการ

เครื่องลงกรุงเทพบ่ายสองครึ่งเปลี่ยนชุดไปเช็คอินจะกลับเชียงใหม่เวลา 15.15 ไม่ทันต้องกลับตอน 17.15 ก็ดีน้องเลิกงานพอดี

ขึ้นเครื่องมาซักพักอาการปวดท้องประจำเดือนกำเริบ(ยาที่กินไปตอนเช้าคงหมดฤทธิ์) เวลาประมาณ 17.30 ทนไว้ก่อนไม่อยากจะกินยามากจะลองทนดู เวลา18.00 ทนไม่ไหวแล้วเฟ้ย เดี๋ยวไปถึงเชียงใหม่คงต้องไปกินข้าวเย็นไปไหนต่อกับปุ๊กแน่ๆ กินยาดีกว่า

ฉันนั่งลอกแลก มองหาแอร์จะขอยาตอนนั้นเค้าเสริฟของว่างอยู่ เคยคิดไว้ว่าจะไม่ interrupt พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเวลาเค้าทำงานเดี๋ยวโดนเม้าท์แต่ปวดท้องโว้ย ทนไม่ไหว ปวดไปถึงขาแล้ว เห็นแอร์ผ่านไปผ่านมาเห็นหน้าตาใจดีคนนึง บอกเค้าว่าพี่ค่ะขอพอนสแตน เค้าบอกเราว่า ไปขอที่ครัวเลยค่ะ งง !?!? เราไม่รีบเลยนะว่างค่อยให้ก็ได้เราก็ทำแบบนั้นเวลาเราทำงานมันต้องรับปากไว้ก่อนแหละ ตอนนี้เราเดินไม่ไหวแล้ว เซ็งแต่ไม่กินยาตายแน่ เลยเดินไปที่ครัว ไปยืนเซ่ออยู่ แอร์ที่หลงผิดคิดว่าใจดีก็อยู่ตรงนั้นไม่ยักถามว่าเราจะเอาอะไรหรือจำไม่ได้แล้ว โผล่หน้าไปในครัวเจอแอร์อีกคน บอกเค้าว่าหนูขอพอนสแตน เค้าก็หยิบให้ถามว่ากินเลยมั้ยเอาน้ำให้ กินยาเสร็จเดินกลับไปนั่งคิดว่าสมควรแล้วที่แอร์การบินไทยมันจะโดนด่า นี่ขนาดว่าหาคนหน้าตาใจดีแล้วนะ ผิดหวังมาก อีกอย่างคนให้บริการจะมาทำหน้าข่มลูกค้าได้ไงอ่ะ

จะบอกว่าพอเราเป็นลูกค้าทำให้เราเข้าใจจิตใจลูกค้าได้วันหลังค่อยว่ากัน ตอนนี้เล่นเกมดีกว่า เบี่ย...เกมก็จะปิด 22.00 –6.00 อีก (ถึงปกติจะไม่ได้เล่นอยู่แล้วเวลาอยู่กรุงเทพแต่แก้ปัญหาแบบนี้มันดียังไงน้า คิดว่าแก้ปัญหาเฉพาะหน้ารึก็พอไหวแต่ไม่ใช่วิธีที่ดี จิตใจคนมันแก้ด้วยวิธีนี้ไม่ได้)

ป.ล จากสนามบินไป airport plaza หาไรกินเจอแก้วกับแจงพอดีเม้าท์เรื่องแอร์ มีแต่คนสมทบมันสมควรแล้วหละ หึหึ