รู้สึกหดหู่อีกแล้ว ทำไมหละเพราะแก่แล้วอารมณ์เลยรวนเหรอ..งี้ตอนวัยทองไม่ตายเหรอฟระ ไม่ร่าเริงเลย เหงา เศร้า เซ็ง ซึม จ๋อย ทุกอย่างหนะยกเว้นความรู้สึกดีๆ แต่คงไม่ใช่เราคนเดียวหรอก ตอนรอเข้าเครื่อง(วันนี้ไปเชียงใหม่ 1 รอบ) ผึ้งโทรมา(ดีใจมากที่มีคนโทรหาให้คุย)เค้าก็หดหู่เหมือนกันแต่เรามันก็อายุเท่ากันด้วยสิวินิจฉัยไม่ถูก

การทำงานแบบร่างกายไม่พร้อม(นอนดึก)ใจไม่พร้อมมันไม่เต็มที่เลย(อากาศก็ห่วยอีก)แม้ว่าจะยิ้มแย้มแต่มันแห้งในใจรู้สึกสับสนใจ คิดว่าเพราะเรื่องความรัก(นั่นไงเล่า) ความรู้สึกสับสน ความรู้สึกที่เรียกร้อง ไม่รู้สิ มันนานมากแล้วมั้ง(เลยไม่แหวว)หรือตอนนี้แค่อาการร้อนแล้วเราหงุดหงิดอารมณ์เสียง่ายพาลไปหมด อะไรไม่ได้ดั่งใจก็คิดว่าคนเค้าไม่รักไม่สนใจเรา ผ่านช่วงนี้ไปเร็วๆทีให้ตาย

เวลาเซ็งอยากไปไกลๆดีใจมากที่จะได้ไปไกลๆสมใจไม่มีเงินไปเที่ยวไปทะเลหรอกแต่ไปในหน้าที่เดือนหน้ามีบินไป Perth 11- 14 ดี !!! ไปที่อากาศเย็นๆ ไปที่อื่นไปไกลๆ

ป.ล เจ๊วรรณ(เพื่อนมหาลัย)ออนไลน์ ลองชวนแกไปเที่ยว(เพราะเราอยากเจอเพื่อนมากๆๆๆๆ) แกก็ตกลงไปง่ายๆ โครตดีใจที่ชวนแล้วไปเลยไม่ต้องอิดออด พรุ่งนี้จะไปกินข้าวเม้าท์แตกดีใจมาก

เมื่อวานบินสามแลนด์ไปนอนเชียงใหม่ก่อนไปแวะอุดรหนึ่งรอบ(ไป-กลับ)ซื้อแหนมเนืองไปฝากที่บ้านด้วย เค้าขายกันเป็นจริงจังข้ามภาคกันเลยนะแบบสั่งซื้อโอนเงินเข้าบัญชีแล้วจะส่งของมาให้ที่กรุงเทพ

บินถึงเชียงใหม่ประมาณห้าทุ่มครึ่งแม่กับน้องมารับกลับบ้านยังจะนั่งกินหนมจีนน้ำเงี้ยวก่อนนอนอีกกว่าจะเข้านอนก็ตีหนึ่งพอตีห้าก็ต้องตื่นมาแต่งตัวทำงานกลับกรุงเทพแล้ว ไฟล์ท 125 ออกเวลา 7.00 ถึงกรุงเทพประมาณ 8 โมงเช้า ก็ยังดีบินตุ้บเดียวเลิก พี่แอร์ในไฟล์ทนั่งเครื่องกลับไปเชียงใหม่อีกรอบ(ครอบครัวเค้าไปด้วยทั้งแต่ไฟล์ทเมื่อคืน) ฉันก็น่าจะทำแบบนั้นบ้างนะเพราะว่ากว่าจะบินอีกทีก็จันทร์บ่าย กลับไปนั่งนอนเล่นที่บ้านได้สองวันเลยเชียว

กลับถึงบ้านก็ไม่ได้นอนต่ออาบน้ำมาดูหนังแล้วก็เล่นเกมตอนนี้ job level 39 แล้วอีก job เดียวจะเปลี่ยนเป็นพระแล้ว อิอิ ตอนเย็นออกไปดูหนังกับพี่เรื่อง Anger management ตลก ขำมากๆเลย

พรุ่งนี้มินิมิ้นท์จะไปร้องเพลงงานไรไม่รู้ของ one 2 call ที่ center point ตอนบ่ายสามพี่ลากไปดูแน่นอน

ไม่ได้ออกจากบ้านก็เล่นเกมกับดูทีวี วันนี้พระถังฟื้นแล้ว เสียดายจริงๆที่ไม่ได้ดูมาตั้งแต่ตอนหนึ่ง(เริ่มดูจริงจังประมาณตอนที่38-39) มีการ์ตูนใหม่มาแทน cooking master boy ด้วยชื่อ nieA_7 ก็ตลกดี ตัวเอกยากจน ทำงานหาเงินสำหรับค่าเทอม ก่อนเข้านอนเธอบ่นกับตัวเองว่าชีวิตคนจนนี่มันตึงเครียดจริงๆ ใช่เลย ตึงเครียด ค่าบัตรเครดิตเดือนนี้จะเอาจากหนายยยยยย ดี...

ตอนนี้ติดการ์ตูนชอบมากเรื่องไซอิ๋ว 2002 (Gensomaden Saiyuki) ทาง AXN ดูคนเดียวกรี๊ดคนเดียวไม่มันส์เลยชักชวนแม่กับน้องดูด้วย(อยู่คนละบ้านก็จริงแต่เวลาการ์ตูนมาโทรไปเรียกแม่ให้ดูด้วย) พระถังเท่มากๆเลยผมสีทองไม่อ่อนแอแบบในหนังจีนแต่แม่บอกว่าพระถังโหดชะมัด

วันนี้ฝ่ายพระเจ้ากับฝ่ายพระถังประลองฝีมือกันก็สูสีแหละแต่ก็นะฝ่ายพระเจ้าชนะแถมพระถังโดนพระเจ้าทำร้ายร่างกายสลบเหมือดและโดนแย่งพระคัมภีร์ไปด้วยอ่ะ อยากดูตอนใหม่เร็วๆจังเลย(มีเรื่องย่อให้อ่านนะใน www.saiyuki.com) แต่ที่อยากรู้มากกว่าคือมีเรื่องนี้แปลเป็นไทยหรือเปล่าใครรู้วานบอก

ป.ล โดนตัดไฟล์ทวันจันทร์(ฮานอย)และวันนี้(คุนหมิง)แต่วันนี้ยังดีมีไฟล์ทอื่นให้ไปบิน(การเงินพินาศไปแล้วจ้า) เป็นแบบสี่แลนด์(กรุงเทพ-เชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน-เชียงใหม่-กรุงเทพ)ตื่นแต่ตีสี่เพื่อไปเช็คอินก่อน05.45 กลับถึงกรุงเทพตอน14.30 จริงๆชั่วโมงบินทั้งหมดแป๊ปเดียวเพราะจากเชียงใหม่ไปแม่ฮ่องสอนไม่ถึงสามสิบนาทีแต่ว่าไปจอดรอเวลาอยู่ที่สนามบินเชียงใหม่นานเกือบสองชั่วโมงแหนะ

ที่แปลกไปจากทุกทีคือตอนขาเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน v.v เสริฟ on ground มีขนมพื้นเมืองเหนือกับ juice pack ตอนที่เครื่อง sign off ในอากาศก็ไม่ต้องทำอะไรเพราะแป๊ปเดียวก็ sign on แล้ว และไฟล์ทนี้ฉันก็เป็นสจ๊วตครั้งแรกด้วย(ของเครื่อง737)ต้องตรวจอาหาร blew กาแฟ ชงชา ชงน้ำส้ม น้ำเย็น ก็ดีเหมือนกันพี่แอร์ใจดีแล้วก็มีโบลว์ที่เคยไปภูเก็ตด้วยกันไปด้วย(ถ้าบิน 4 แลนด์เครื่อง 737 จะมีแอร์ Y 3 คน) กลับถึงบ้านเบลอ(ทั้งที่นอนตอน on ground เชียงใหม่) ต้องนอนเล่นๆอีกซักพักถึงตื่นมากินนั่นนี่ดูทีวีเล่นเกม

วันนี้วันเกิดเอาระเบิดไปใส่กระเป๋า..เมื่อวานวันเสาร์เอากระเป๋าไปใส่ระเบิด(ใช้ทำนองเพลง"วันนี้วันศุกร์เอากระปุกไปใส่กระเป๋า..") แก่ไปอีกปีแล้วฉานน..ก่อนนอนเมื่อคืนส่องกระจกดูร่องรอยของประสพการ์ณบนใบหน้า....รู้สึกว่า....ไปเกิดใหม่ดีมั้ยค่ะ

พรุ่งนี้ไม่ต้องไปบินฮานอยแล้วเพราะยกเลิกเป็น standby ตัวจริงตั้งแต่หกโมงเช้าถึงห้าทุ่ม ถ้าพรุ่งนี้ไม่โดยเรียกบินมะรืนที่นัดเพื่อนไปกินข้าวแห้วค่ะ ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือสองร้อยถ้วนๆเลย

ยกเลิกไฟล์ทอีกแล้วแต่คราวนี้ดีหน่อยยังมีไฟล์ทอื่นทดแทน วันนี้ต้องไปเชียงใหม่ตอน 13.15 แต่ว่ายกเลิก?!?! เชียงใหม่เนี่ยนะไม่อยากจะเชื่อหรือว่าเปลี่ยนเครื่องแต่ OD บอกว่ายกเลิกอ่ะนะ แต่เชียงใหม่มันออกจะมีคนเดินทางเยอะแยะนี่นาหรือว่าหลังสงกรานต์แบ่บว่าเที่ยวพอแล้ว เจอญาติพอแล้ว ว่าไปช่วงนี้ยกเลิกเที่ยวบินกันเยอะจนน่ากลัว(ว่าจะไม่มีกิน) เพราะหวัดมรณะอ่ะเหรอ ตัวฉันเองเริ่มประมาทซะแล้วหละไม่ได้ใส่ผ้าปิดปากปิดจมูกและก็ไม่ได้ใส่ถุงมือด้วยคงคิดว่าบินในประเทศหนะ เสี่ยงไม่รู้ตัวหรือเปล่า เมื่อวานก็ไปเยาวราช(หนึ่งในสถานที่เสี่ยงในบางกอก)ซื้อสร้อยคอให้ตัวเองแต่เป็นของขวัญวันเกิดจากแม่ แล้วก็ซื้อของกิน ไม่รู้จะซื้ออะไรดีอะไรมันอร่อยต้องกินก็ไม่รู้ ไปไม่ถูกเวลาหนะไปตอนเย็นๆ ร้านอาหารกลางวันก็เลิกแล้ว ร้านอาหารที่ขายตอนค่ำก็ยังไม่ตั้ง ไปคนเดียวด้วยเซ็ง หมู่นี้อยากมีเพื่อนไปไหนด้วยจัง อยากมีคนสนใจ เข้าวัยทองแล้วหรือเปล่าอ่ะ แก่โว้ย...พรุ่งนี้ก็แก่ไปอีกปีแล้วอ่ะ แง้.......

ป.ล วันที่เศร้าเกมจะชดเชยให้ฉัน(ค่อยยังชั่วมีดีซะบ้าง) วันก่อนที่เศร้าเซ็งซึมตีได้ kitty hair band โอววว อันละเกือบล้านเลยนะ วันนู้นที่เศร้าก็ตีได้ drops card
ป.ล 2 เริ่มต้นอ่าน pocket book อีกครั้งใช้เวลาให้เข้าท่าซะบ้างและจะได้อ่านให้ทันน้องสาวของเราซะที(คงจะยากส์สปีดในการอ่านต่างกันสุดขั้ว)
ป.ล 3 แฟนไม่สนใจ ไปเชียงใหม่เพราะเที่ยวและทำงาน นาน 8 วันแล้วนี่คือสาเหตุทั้งหมดที่เราเซ็งหรือเปล่า

ไปทำตัวเป็นวัยรุ่นขอนแก่นเดินเล่นห้างแฟรี่พลาซ่าเมื่อวานเย็น ต่อด้วยตลาดโต้รุ่งไม่มีเสื้อสวยราคาถูกแล้วมีแต่เสื้อราคาถูกซึ่งก็ซื้อมาสองตัว(ร้อยบาท)ให้น้อง แล้วก็เอาผมไปอบไอน้ำ มันช่างน่าเบื่อไม่สนุกเลย ไปขอนแก่นมันควรไปเที่ยวที่ไหนดีนะ

หลังเทศกาลคนเดินทางเข้ากรุงเทพเยอะไฟล์ทที่บินเข้ากรุงเทพเต็มทั้งตลอดบินวันละสามแลนด์แบบไฟล์ทไทม์สั้นๆนี่มันรีบจนกดดันหนะ ไฟล์ทไทม์ 40 นาทีเครื่อง737 ชั้นประหยัดมีผู้โดยสาร 137 คน มีลูกเรือ 2 คน แค่เสริฟตาม procedure ก็ไม่เหลือเวลาไปทำอะไรแล้วยังจะมีคนที่ทำให้การทำงานสะดุดอีกจะเหลือเรอะ เช่นมีผู้โดยสารขอมติชนทั้งที่อ่านยี่ห้ออื่นไปแล้วประมาณ 3-4 ฉบับขณะที่เก็บแก้ว(นั่นคือเครื่องใกล้ลงแล้ว) ซึ่งฉันได้พยายามถามจากผู้โดยสารแถวถัดไป(เผื่อเราจะได้ไม่ต้องเดินย้อนมามากจะไม่ทันกาล)ว่าถ้าอ่านเสร็จขอแต่เค้ายังอ่านไม่เสร็จ เราก็ต้องเก็บของต่อไป พอถึงครัวก็เห็นหัวคุณนายโผล่มาดูเราในครัว จะไปหาจากไหนหละเอาแนวหน้าไปให้ ทำหน้าเม้งๆบอกว่าอ่านแล้ว เจ๊อ่านไปแล้วมากขนาดนั้นก็พอแล้วก็ได้มั้งอะไรจะบริโภคข่าวสารเยอะขนาดนั้น (อ่านแต่ข่าวบันเทิงอ่ะสิเร็วเชียว)

โธ่...ไม่ไช่ไม่รักการบริการถ้ามีเวลาและมีอะไรที่ขอฉันหาให้เสมอแหละ(แม้แต่ไฟล์ทแขกที่บ่นๆก็ทำให้สุดใจเหมือนกัน) แต่บางทีก็ต้องเข้าใจกันหน่อย อย่างเสริฟน้ำมีอะไรฉันก็ใส่ไปหมดทั้งสัปปะรด ส้ม น้ำเปล่า อัดลม กาแฟเย็น พี่ดันขอชามะนาว ไม่มีโฟ้ย.. วันที่มีชามะนาว ขอน้ำสัปปะรด ให้ได้ยังงี้สิ ฉันคิดว่าบางทีฟังประกาศจากกัปตันบ้าง(ถึงแม้มันจะอู้อี้บ้าง)เค้าก็จะมาทักทายบรรยายถึงอากาศ เส้นทางที่ใช้ และบอกว่าจะถึงปลายทางอีกกี่นาทีจะได้บริหารเวลาในการรับประทานได้ถูกโดยเฉพาะไฟล์ทในประเทศ อย่างครั้งนึงไฟล์ทไปขอนก่อนนี่แหละเครื่องจะลงแล้ว เดินเก็บกล่องอาหารหมดแล้วเดินมาหลายรอบแล้วก็ยังเหลือคุณพี่สองคนเนี่ยแหละ ไม่ได้ alert เลยยังใช้มีดหั่น ส้อมจิ้ม เคี้ยวแล้วคุยกันอยู่ ก็ไม่ต้องเก็บค่ะจัดการเองแล้วกัน โอ๊ย.......บ่นค่ะ อากาศร้อน ฉันหงุดหงิด ขอบ่นแล้วไประบายออกด้วยการทุบตีสัตว์ประหลาดใน RO

ออกไปสงกรานต์ปาร์ตี้(กินอาหารกลางวัน)ที่บ้านลุงตุ๋ยไปกันทั้งครอบครัว(น้า)และฉัน กินน้ำลำไยตอนอากาศร้อนๆสดชื่นดีจัง จากนั้นฉันกับภัทรแยกตัวไปรับแอร์ในห้างซะหน่อย ไปซื้อชั่วโมงเนตให้ตัวเองและชั่วโมงเกมให้เพื่อน เดินในห้างนี่ไม่รู้วันรู้คืนเลยนะ ออกมามืดแล้วทุ่มครึ่งเวรกรรมคิดจะกลับบ้านเร็วๆมาเล่นเกมก่อนนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นตีสาม(แต่ป่านนี้ก็ยังไม่นอน)

อากาศร้อนหรือเปล่านะทำให้หดหู่เหี่ยวแห้งไม่สดชื่นใจเอาซะเลย พรุ่งนี้ทำงานสามแลนด์ไปนอนขอนแก่น ทำงานเครื่องเล็กไม่ค่อยชอบแต่ว่าแพคเกจไฟล์ทนี้ก็โอเคนะมันไฟล์ทไทม์สั้นๆทั้งนั้น บินตั้งแต่เช้าไปสามแลนด์แต่ก็ถึงขอนแก่นประมาณเที่ยงเอง ขากลับก็ออกประมาณเที่ยงบินสามแลนด์เลิกงานแค่สี่โมงครึ่ง คาดได้เลยว่าผู้โดยสารเต็มแหงแก๋เพราะมันหลังสงกรานต์ก็ต้องกลับมาทำงานกันตามเดิม

เมื่อวานไปย่างกุ้งผู้โดยสารน้อยแต่ขนาดผู้โดยสารน้อยเวลาก็จะไม่พอแล้วนี่ถ้าผู้โดยสารเต็มคงตาเหลือกทำงานไม่ทัน ตอนทำงานใส่ผ้าปิดปากปิดจมูกด้วยมีผู้โดยสารฝรั่งคนนึงบอกว่าอยากเห็นยิ้มเธอยังแล้วก็แซวๆตลอดขนาดตอนจะลง(ถึงพม่าแล้ว)ฉันอยู่ประตูหลังซ้าย(เค้าอยู่ประตู 3 ขวา)ยังอุตส่าห์หันมาแซวกันได้ แหมโชว์ยิ้มแต่ป่วยนี่คงไม่ดีอ่ะนะ ฉันเองก็ไม่ค่อยอยากจะใส่หน้ากากเท่าไหร่เพราะอึดอัดคิดว่าใส่ถุงมือดีกว่า ขนาดว่าดีกว่าไฟล์ทนี้ก็ยังไม่ได้ใส่เลย ก็ประมาทนั่นแหละคิดว่าผู้โดยสารน้อยเก็บไม่กี่ถาดประมาณ 20-30 คิดว่าฉันคงยังไม่มาตายเพราะไฟล์ทนี้หรอกนะแต่สัปดาห์หน้าอ่ะของจริงฮานอยค่ะ !! ใส่ทั้งหน้ากากทั้งถุงมือแน่ๆ

ตอนนี้กำลังเขียนไปคุยกับเพื่อนไปอยากไปทะเลอยากไปเที่ยวเพราะรู้สึกเหี่ยวเฉานี่แหละ อากาศมันร้อนเกินไปแน่ๆ

เมื่อวานไปบิน 4 แลนด์ใส่หน้ากากหมดทุกแลนด์เลยตอนแรกว่าจะไม่ใส่กันแล้ว(นอกจากพี่บางคนที่คิดจะใส่)แต่พอไปถึงเครื่องแล้วเห็นเครื่องมันอบยาอยู่แถมเครื่องมันกลับมาจากฮานอยเท่านั้นแหละแจกผ้าปิดปากปิดจมูกกันแทบไม่ทัน อิอิ จริงๆก็อึดอัดนะหรือว่าเพราะว่าประมาทก็ไม่แน่ใจชักไม่อยากจะใส่แต่ว่าตอนเก็บถาดเก็บแก้วใส่ถุงมือยางเพราะทางสัมผัสอ่ะติดจริงแน่นอน

กลับถึงบ้านดึกห้าทุ่มกว่ากว่าจะเข้านอนก็ดึกออกไปรู้สึกตัวตอนเช้าโทรไปนัดแจงเค้ามาเที่ยวบางกอกก็เลยนัดเจอกันที่สยามไปกินข้าวกินไอติมนั่งคุยกัน ไม่ได้คุยกันนานๆมานานแล้วฉันกลับเชียงใหม่ก็ไม่ค่อยได้เจอกัน คุยกันตามประสาคนแก่(เรื่องกระที่ขึ้นเต็มหน้า ตาที่เริ่มมีริ้วรอย และทำไมถึงแต่งงาน ฯลฯ) ประมาณบ่ายสามแฟนแจงมารับ ตอนเดินไปที่รถ กรี๊ดดดดด มีเก้าอี้ Ragnarok ด้วยอ่ะเพิ่งเคยเห็นก็ในสยามนั่นแหละ ถ่ายรูปมาด้วย (ไม่ได้อายเล้ย) ถ่ายคู่กับแจงเป็นที่ระลึกไง

กลับบ้านแต่วันทุกทีตะวันไม่ตกดินไม่ถึงบ้านอ่ะนั่งนอนดูทีวีซักพัก OD โทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ที่ไปเวียงจันทร์ฉันโดนยกเลิกเพราะเปลี่ยนเครื่องจาก AB6 เป็น 737 ฉันเป็นตัวเกินตัดออก (ลูกเรือใช้น้อยลงและตัด junior ออก) สบายใจ(แต่ไม่มีเงิน)ไม่ต้องตื่นเช้าแล้วแต่ก็ไม่แน่เพราะถึงตัดออกแต่ฉันเป็น standby ตัวจริงเต็มวันเลย (ไม่ดีแฮะ เพราะถ้าไปบินเที่ยงก็เสร็จแล้ว) นอนเร็วไว้ก่อนดีกว่า

ปูโทรมาหาไม่ได้คุยกันตั้งนานเพื่อนหายหน้าไปเค้าไปทำอะไรตั้งมากมายดูบ้านใหม่ เตรียมงานแต่ง ฉันสิวันๆเล่นแต่เกมเงินก็เก็บไม่ได้ หนี้ก็ใช้ไม่หมด เริ่มรู้สึกตัวเองไม่ได้เรื่อง แย่ แย่ แย่ โดยเฉพาะเรื่องเก็บเงิน เพื่อนว่าจะสามสิบอยู่แล้วนะจะแต่งงาน จะเก็บเงินก็ให้เริ่มทำได้แล้ว แง้ เศร้าใจ ฉันต้องเป็นคนแก่กะโหลกกะลาแน่ๆ

แต่เรื่องเก็บเงินนะก็เริ่มต้นแบบใหม่โดยที่บินมาก็เก็บใส่ธนาคารไว้ก่อนจะใช้อะไรว่ากันทีหลังก็สะสมไว้จ่ายค่าบัตรเครดิตปลายเดือนนั่นแลพรุ่งนี้ไปบิน 4 แลนด์อีกแล้ว มีคนมาแลกไฟล์ทเค้าเอาจาการ์ต้าไปให้เราบินในประเทศให้เค้าก็ดีไม่ต้องเปลี่ยนชุดไทย ไม่ต้องเดินรถเครื่องดื่มแต่ก็กลับดึกอีกแล้ว เมื่อวานบิน 4 แลนด์(เชียงราย-กรุงเทพ-ภูเก็ต-กรุงเทพ)ไปกับจอม(เพื่อนห้องเดียวกัน)ก็ดี รู้สึกดีมีเพื่อนหนะ ทำงานก็ดีพี่ๆคนอื่นก็น่ารักรู้สึกจะเป็นพี่แอร์ยุโรปซะเยอะ มีเรื่องจี๊ดใจแค่ขากรุงเทพ-ภูเก็ตเพราะมีคู่สามีภรรยาแขกบอกว่าเค้ามาฮันนีมูนอยากได้อะไรพิเศษๆหน่อย เค้าถามพี่ยอดว่ามีเค้กมั้ย ให้ตาย! ถ้าเป็นไฟล์ท inter ยังพอว่าให้ไวน์ไปดูเป็นของขวัญแต่นี่บินในประเทศไม่มีอะไรเลย พี่ยอดบอกว่ามีแต่ของเล่นแต่มันก็ดูไม่เป็นของขวัญหรอกนะแต่แกก็เอา !?!? (ไม่ได้บอกพี่เค้าแต่บอกฉันทีหลังว่าเอาของเล่นให้หน่อย) ตอนเสริฟอาหารกล่อง อาหารของแกทั้งสองก็เป็นอาหารมังสาวิรัติตามที่ได้ขอมาแต่ดันกินไม่ได้เพราะมีเห็ด ง่า..ก็กินอย่างอื่นในนั้นไปสิ มีผักตั้งหลายอย่างแล้วก็มีผลไม้ด้วย แกมาขอช็อกโกแลต บ้านแกสิ ไม่มีมีแต่ลูกอมนะ อาหารปกติก็เป็นไก่(กินไม่ได้อยู่แล้ว)แล้วก็แอแคร์เห็ด(แกไม่กินเห็ด)ส่วนขนมเป็นขนมตะโก้กับวุ้น พี่ยอดจัดการไปเสริฟให้เองแต่ยังไม่พอแค่นั้นแกขอโค้กด้วย รู้มั้ยเค้ามาจากไหน มาจากกัลกัตตาค่ะ!!! นี่แค่สองคนเซ็งกันไปเกือบทั้งลำแล้ววันที่ 30 เล่า(ฉันบินกัลกัตตา)เจอทั้งลำ สงสัยเข้าอีหรอบเดิมก็เซ็ง เม้ง เจ๊ง(ทางอารมณ์)ไงคะ

ตื่นแต่เช้าคิดว่าจะเล่นเกมก่อนออกนอกบ้านปรากฏแห้วค่ะปิด server ถึงเที่ยง แง้...ยังงี้ต้องรีบกลับบ้านเพราะสองวันแล้วที่ไม่ได้เล่น

เมื่อวันอาทิตย์ก็โดนเรียกไปบินยังไม่ทันจะตื่นเลย OD โทรมาปลุกตอนแรกจะให้ไป 413 มันไปสิงค์อ่ะค่า...แต่เค้าเปลี่ยนใจ(เรียกคนอื่นได้)ให้ไป 4 แลนด์ในประเทศแทน ไปเชียงรายกับภูเก็ตดูจำนวนผู้โดยสารก็น้อยทุกขาเลยยกเว้นไฟล์ทสุดท้ายจากภูเก็ตมากรุงเทพเกือบสองร้อย เราก็ว่าสบาย สบาย แต่ยังสบายไม่พอค่ะเพราะเครื่องที่เราจะออกเดินทางไปเชียงรายหนะมีปัญหาเรื่องระบบความเย็นเค้าเลยยุบไฟล์ทผู้โดยสารก็ไปกับไฟล์ทอื่น เราก็ว่างค่ะอยู่สนามบินตั้งแต่บ่ายสามถึงทุ่มครึ่งเพื่อจะบินไฟล์ทภูเก็ต กินตลอดเวลาฉันดันดื่มน้ำอัดลมไปเพียบ(นั่งกิน French fries ที่ burger king) ตอนบินอึดอัดใช้ได้เลยลมมันคงขยายตัวเต็มพุง

วันจันทร์กับวันนี้เป็นวันหยุด(หยุดซะที) ออกไปเที่ยวเล่นตลอดผ่อนคลายค่ะผ่อนคลาย

ป.ล ถ้าตอนนี้ใครขึ้นเครื่องแล้วเห็นแอร์ใส่ถุงมือตอนเก็บแก้วเก็บถาดอาหารอย่าตำหนิเลยนะคะเค้าอนุญาตให้ใส่ได้เพราะว่าโรคหวัดมรณะนั่นแหละแต่ก็ไม่ได้บังคับให้ทุกคนใส่ก็เลยมีบางคนใส่มั่งไม่ใส่มั่งทั้งหน้ากากหรือถุงมืออ่ะค่ะ อ้อ..แล้วก็มั่นใจได้ระดับนึงค่ะว่าในเครื่องปลอดภัยเค้าเปลี่ยนที่กรองอากาศหรือมีการอบยาฆ่าเชื้อโรค ก็อย่างเครื่องที่ฉันจะทำไปภูเก็ตเป็นเครื่องที่มาจากเฉินตูเค้าก็อบยาไว้ครึ่งชั่วโมงก่อนจะเปิดให้เราขึ้นไปเตรียมงานได้

โดนค่ะโดน OD โทรมาตอนเจ็ดโมงเช้าให้ไปบิน Kathmandu เครื่องออก 10.30 กลับ 18.15 เค้าให้ฉันไปสนามบิน ไปถึงสนามบินเห็นแต่คนใส่ผ้าปิดปากปิดจมูกฉันต้องใส่ด้วยป่าวเนี่ยแต่ก็ไม่ได้ใส่อ่ะ เดินไปเซ็นชื่อขาออกยังไม่มีใครมาซักคนฉันเลยถือโอกาสสำรวจตลาด duty free ดูนั่นดูนี่เรื่อยเปื่อยแล้วก็ไปรอขึ้นเครื่อง

ผู้โดยสารเต็มลำค่ะแต่ไม่ใช่แขกๆ(แต่ก็มีบ้างนิดหน่อย)เป็นญี่ปุ่นกับฝรั่งแถมส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นน่ารักอีกต่างหาก อิอิ ทุกคนมีเป้ใบโตจนที่ใส่ของไม่พอ เค้าคงไปปีนเขากัน(ดูจากรองเท้า) เห็นแบบนี้แล้วอยากมาเที่ยวเนปาลบ้างแล้วสิ

ไฟล์ทไทม์สามชั่วโมงก็จะออกรถ drink หนึ่งรอบแล้วถึงออกอาหาร ขาไปก่อนจะเริ่ม service มีเรื่องตื่นเต้นนิดหน่อยมีมาดามคนนึงเดินมาตอนเรากำลังเตรียมรถเครื่องดื่มแกมายืนเกาะรถแล้วก็นิ่งๆฉันก็นึกว่าทรงตัวเพราะเครื่องตอนขึ้นมันก็เอียงๆใช่ม่ะปรากฏว่าพี่อุ๋ยบอกว่าแกเป็นลม ตายังลืมอยู่เลยอ่ะแต่แกก็ทรุดลงไปเรื่อยๆ ข้างหลังทำงานกันหกคน ตอนนี้ก็รุมกันคนนึงไปตาม purser คนนึงทำผ้าเย็น คนนึงเอาถังออกซิเจนมา(คิดว่ามันคงช่วยได้) ฉันไปเอาผ้าห่มกับเอาแอมโมเนียให้มาดาม อากาศมันคงร้อนเกินไปหนะ(อากาศในเครื่องก็ร้อนด้วย) ปล่อยมาดามแกนอนอยู่ที่พื้นซักพักก็ดีขึ้น

ตอนกัปตันประกาศว่าทางซ้ายมือของท่านเป็น Everest ผู้โดยสารก็จะเทมาทางซ้ายเป็นปกติพร้อมกล้องถ่ายรูป ถ้าเรามองผ่านๆเทือกเขาหิมาลัยเหมือนเมฆเลยเพราะขาวไปหมดพูดแล้วก็อยากไปเที่ยวมั่งง่ะ เก็บเงิน เก็บเงิน

ขากลับผู้โดยสารก็เต็มค่ะเป็นนักท่องเที่ยวเดินทางกลับนั่นแหละที่ฉันเคยๆมาไฟล์ทนี้ส่วนมากเป็นคนงานแฮะนี่คงหน้าร้อนคนเลยมาเที่ยวกันมากหละมั้ง ถ้าเป็นคนงานนะเค้าเหมือนต้องจากบ้านจากเมืองคงจะมีการทำขวัญหรืออะไรซักอย่างเค้าจะมีสีแดงแต้มที่หน้าผากแต่มันไม่ธรรมดาแบบแขกอินเดียที่เราเห็นๆกันมันจะมีข้าวสาร(ปลุกเสกป่าว)แล้วก็โปะไปที่หน้าผาก ตอนเห็นครั้งแรกตกกะใจนิดๆนึกว่าเนื้องอก อิอิ เหมือนมันระเบิดออกมาจากหน้าผาก

กลับถึงบ้านปลอดภัยดีและคงปลอดภัยตลอดไปไม่ได้ติดหวัดมาคือไฟล์ทนี้ขาไปไม่ได้ใส่หน้ากากมาใส่ขากลับแต่ก็ใส่ไม่ตลอดเพราะอึดอัดหนะ(ผู้โดยสารก็ใส่บ้างไม่ใส่บ้าง) พรุ่งนี้ก็ยัง standby อยู่พี่เค้าบอกว่าถ้าจะโดนเรียกก็จะเป็นหลังเที่ยงมาลุ้นกันอีกวันเป็นไร

วันนี้คงรอดไม่โดนเรียกแล้วมั้ง(ถึงแม้จะต้อง standby ถึงห้าทุ่มก็ตาม) ก็ภาวนาอยู่ว่าอย่าโดนเรียกเลยเจ้าพระคู้ณ..

พรุ่งนี้เพื่อนๆจะนัดกินข้าวกันเพราะเจ๊วรรณกลับมาจากเม็กซิโกอยากไปกับเพื่อนแต่เรายังคงเป็น standby อยู่จะโทรไปถามตั้งแต่คืนนี้ว่าพรุ่งนี้มีบินป่าวก็เกรงว่าเค้าจะไหวตัวทันจับยัดซะนี่...กรี๊ดดด มีโทรศัพท์มา...ลุ้น ลุ้น.....โล่งอกไม่ใช่ค่า บ้านนี้โทรศัพท์เข้าเยอะหนะวัน standby ได้ยินเสียงโทรศัพท์ทีไรลุ้นทุกที(คงรู้นะว่าไม่ใช่ลุ้นดีใจจะได้บิน..อุอุ)

สองวัน standby ที่เหลืออย่าเพิ่งเล้ย อยู่บ้านถึงไม่มีเงินใช้ดีฝ่าหนะ

ป.ล ดูโฆษณารองเท้า adda ที่พี่ปีเตอร์เล่นยังเพิ่งเคยดูครั้งแรกฮาค่ะ นึกว่าจะโฆษณายาสีฟัน ก็เล่นบอกว่าฟันเตอร์ขาวแข็งแรงเพราะใช้ adda

ไปภูเก็ตสนุกดีออกไปกินข้าวเย็นที่กระชัง(แพลอยน้ำ)ชื่อร้านบังแกน ไปกัน 6 คน เด็กๆใน Y class (domestic มี 4 คน)และ cockpit ก็คุยกันสนุกสนานมีมุขตลอดเพราะพี่จอน(สจ๊วต)ตลกและกวนๆ ส่วนโนะ(copilot)ก็พูดคุยเป็นกันเองดี(ปกติไม่ค่อยเห็น copilot พูด)

ตอนทำงานกลับวันนี้ต้องทำสามแลนด์ก็ช่วงสั้นๆนะประมาณ 1 ชั่วโมงจากภูเก็ตมากรุงเทพ แล้วจากกรุงเทพไปเชียงรายแล้วก็กลับมากรุงเทพแต่ก็มีเสียวด้วยเพราะpurser บอกว่าขาจากกรุงเทพไปเชียงรายมีคนสิงค์โปร์ 20 คน !! มีการขอหน้ากากด่วนเลย พี่เค้าให้ใส่หน้ากากก็กันไว้ก่อนหนะซึ่งก็ต้องใส่ทั้งขาไปและขากลับนั่นแหละก็มันเครื่องเดิม อากาศวนๆอยู่ที่เดิม ฉันก็ไม่แน่ใจว่ายังไงแต่ถ้าเป็นไฟล์ทประเทศเสี่ยงเค้าจะใส่หน้ากากกันตลอดแต่ว่าคนจากประเทศเสี่ยงก็มาปะปนอยู่ใน terminal นั้นนี้แล้วก็ขึ้นเครื่องกระจายกันไปมันก็น่าจะต้องใส่หน้ากากกันให้หมดนั่นแหละ น่ากลัว

เพราะมันน่ากลัวนี่แหละ ต่ายก็โทรมา เจอเบญเจอวุฒิในเนตก็ถามไถ่กันเรื่องนี้ก็ฉันมันดูเสี่ยงๆชอบกลอ่ะนี่ก็เป็น standby อีก 3 วันมันต้องโดนเข้าซักวันแน่ๆที่ต้องได้ไปไฟล์ทเสี่ยงๆอ่ะ ลุ้น ลุ้น

พูซานกลายเป็นภูเก็ตไปซะแล้น !! ไฟล์ทยกเลิกค่ะหมดกันเงินทองจะเอาอะไรกินหละเนี่ย ตอนแรกเค้าให้เป็น standby ตัวจริง(6.00-23.00)ตั้งแต่วันที่ 2 เมษาถึงวันที่ 6 (งั้นเลยนะ) แต่ก็โทรมาบอกอีกทีว่าพรุ่งนี้ให้ไปนอนภูเก็ตก็เลยต้องตื่นเช้าอีกวัน

วันนี้ตื่นตีห้าเพื่อไปไซ่ง่อน ใส่หน้ากากทำงานตลอดไฟล์ทเลยในไฟล์ทก็มีหน้ากากแจกผู้โดยสารด้วยแต่บางคนก็ไม่ใส่ ตอนแรกฉันก็รู้สึกขำอยู่บ้างแต่ก็ดีประหยัดลิปสติกไม่ต้องทา อิอิ ตอนมาถึงกรุงเทพกัปตันยังใส่เดินออกไปถึง immigration เลยฉันว่าจริงๆฉันก็น่าจะใส่ตามนะเพราะผู้โดยสารในเครื่องก็เดินมาทางเดียวกับเราเหมือนกัน

กลับถึงบ้านน้าไล่ให้ไปอาบน้ำทันทีนี่ก็ไปซื้อสบู่อาบน้ำเดทตอลมา ก็ไม่เกี่ยวหรอกเพราะโรคมันติดทางอากาสแต่สบายใจเอาไว้ใช้เวลากลับจากไฟล์ทแขกด้วยไงแต่ summer TPI (Traffic program information) ไม่ค่อยมีไฟล์ทแขกอินเดียค่ะ มีแขกตะวันออกกลาง(น่ากลัวกว่าหรือเปล่าสำหรับตอนนี้หนะ)แล้วก็เป็นพวกในประเทศกับประเทศเพื่อนบ้าน ฉันก็เพิ่งรู้ว่าเค้ามี Sling ให้ trainee ด้วยปกติมีแต่เฉพาะแอร์ Y ขึ้นไปไม่ใช่เหรอก็เลยไปยืนจดมาสิริรวม 7 เดือน ได้ไปญี่ปุ่นไฟล์ทเดียว !?! ไปโอซาก้า(อีกแหละ)ไม่ใช่ฟุก(แง้)เดือนสิงหานู่นแหนะ แล้วก็มีเริ่ดๆอีกอันคือ Perth สองขีด(ไปอยู่สองวัน)แต่กลัวจริงๆกลัวโดนตัดไปแบบเกาหลีคราวนี้อะไรดีๆไม่เคยหลุดมาถึงมือหรอกค่ะ เศร้า

เดี๋ยวก็ต้องไปนอนหละ นอนดึกร่างกายอ่อนแอภูมิคุ้มกันต่ำติดหวัดง่ายน่ากลัว

ป.ล เมื่อวานไปฟิตเนสเป็นครั้งสุดท้ายไม่ต่อสมาชิกแล้วค่ะแพง เค้าให้ทำ fit test ผ่านด้วยจาก failed มาอยู่ที่ average แต่ก็เลิกเล่นซะแล้วก็กลับไปแย่เหมือนเดิม