อาม่า(ไม่ใช่แค่อาม่าหรอกหมายถึงท่านผู้โดยสารชาวจีนหนะแต่ชอบคำว่าอาม่าดูมันสื่อดี)ไม่เคยทำให้ผิดหวัง

ทำงานไฟล์ทนี้ปวดหัวค่ะคิดว่าเรามีอคติหละสิก็อาจมีบ้างแต่ไม่ใช่อ่ะความยุ่งเหยิงในไฟล์ทกวางเจาไปมาสามครั้งก็เหมือนกันทุกครั้งเลยครั้งนี้ผู้โดยสารเต็มซะด้วยเสริฟบันเทิงเลยหละแต่สังเกตุว่าเด็กรุ่นใหม่(เด็กๆอ่ะไม่ใช่วัยรุ่น)เค้าจะพูดภาษาอังกฤษได้เค้าก็จะเป็นล่ามให้คุณแม่คุณน้าอะไรที่เดินทางมาด้วยกันเราก็ทำงานสบาย น้ำส้ม น้ำเย็นอะไรสบายเลย เสริฟอาหารเค้าก็มีเมนูรูปภาพให้เราก็เอาให้ผู้โดยสารดูเค้าจะก็ชี้สิงที่เค้าอยากจะกินแต่ไฟล์ทไทม์สองชั่วโมงสิบห้านาทีกับผู้โดยสารเต็มนี่ก็เหนื่อยเลยทำงานเต็มเวลาพอดี

ส่วนขากลับผิดกันสุดๆผู้โดยสารมี 77 คน(ชั้นประหยัด)เวลาขากลับ 3 ชั่วโมงทำงานเสร็จไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกนั่งว่างกันนานจนง่วงถึงกรุงเทพ18.15 มีสมาชิกในไฟล์ทที่มาเรียกแท็กซี่กลับ 3 คน รอรถกันไปจนเกือบทุ่มเพราะแท็กซี่น้อยผิดคาดและมีรถประเภทไม่รับคนไทย ไม่เปิดมิเตอร์ ทำไมเค้าทำอย่างนั้นหละผิดนะนั่น จริงๆเคยเห็นรถจอดแช่พวกนี้โดนไล่นี่นา พี่สจ๊วตลองไปเรียกรถคันทีจอดแช่อยู่คนขับแกปฎิเสธไม่ไปมิเตอร์เพราะแกเสียเงินให้ยามไปแล้ว นั่นไง (เขียนยังงี้ฉันจะโดนอะไรมั้ยเนี่ย) แล้วอีกอย่างนะตอนรอรถอ่ะไม่มีอ่ะคิวอะไรอ่ะ ฉันกับพี่ๆยืนหัวคิวเลยตรงที่เป็นจุดจอดแท็กซี่ก็ยืนกันไปซี้..ไม่ได้ไปค่ะสุดท้ายเดินไปเรียกมันต้นทาง(เทอร์มินัล 1) ถึงได้กลับบ้าน

พรุ่งนี้จะไปเรียน Emergency ของ 737 จะได้เจอเพื่อนๆในห้องอีกครั้งคงจะมีอะไรคุยกันสนุกสนานนะ

ป.ล ตอนกลับบ้านเห็นแมวชักกระตุกมันโดนรถคันที่สวนกับแท็กซี่ของเราออกไปทับแน่ๆ สลดใจมากสงสารมัน ฉันไม่กล้าดูแต่ขอให้คนขับแท็กซี่เอามันไปหลบข้างทางมันยังไม่ตายดีหรอกพี่เค้าบอกมันโดนทับหัว ฮืออ...ทรมานแน่ๆตายแน่ๆได้แต่แผ่เมตตาให้อ่ะ ฉันไม่ได้ใจดำหรอกแต่ที่ไม่กล้าดูเพราะฉันเคยขับรถทับหัวลูกแมวที่บ้านตัวเองตายตอนสงกรานต์ปีสองพันหนึ่งภาพนั้นยังติดตาอยู่เลย