เมื่อคืนไปรับร.ดชาวสิงค์โปร์จากประเทศเค้ามาฝึกที่กำแพงแสน(นครปฐม)บ้านเรา เครื่องออกสี่ทุ่มนอนไปสบายๆ(ไปเครื่องเปล่า)แล้วทำงานช่วงสิงค์โปร์-กำแพงแสน(เวลาประมาณตีหนึ่งถึงตีสามครึ่ง)ช่วงกำแพงแสนกลับกรุงเทพใช้เวลา 15 นาทีก็บินเครื่องเปล่ากลับมา

ตอนแรกที่เห็นตัว KDT ไม่รู้หรอกว่าเป็นที่ไหนเลยถามครู(ตอนนั้นเรียน 737) ครูบอกว่าเป็นไฟล์ทเหมาไปรับร.ด เพื่อนสจ๊วตของฉันอยากจะไปมากเลยซึ่งถ้าเค้าได้มาคงดีใจนะเพราะที่เคยได้ยินว่าเป็นลูกเสือหรือร.ดผู้ใหญ่นั้นคราวนี้เป็นเด็กวัยรุ่นหน้าตาตี๋มากันร้อยกว่าคนมาฝึกสองสัปดาห์

หลังจากส่งน้องๆตี๋ไปรับชะตากรรมในค่ายฉันก็ได้กลับบ้านเข้านอนตอนตีห้ากว่าๆและลืมตาตื่นแบบเต็มๆตอนบ่ายๆนี่แหละเพราะภัทรมาทวงสัญญาที่ฉันจะเลี้ยงหนังน้องมันจะอยากดูเรื่องว้ายบึ้มฯ ฉันก็อยากดูนะ อยากดูทงทง ขอให้ฮาคุ้มค่าตั๋วด้วยเถอะเพี้ยง!

ป.ล เครื่องคอมไปเข้าอู่ กลับจากบินไม่เจอคอมสลดมาก ค่าชั่วโมงเล่นเกมซื้อมาสรุปเล่นไม่คุ้ม ตอนคอมไม่อยู่ก็มีเรื่องอยากจะเล่าจ๊าง...แต่หมดอารมณ์อยากโม้แต่จะเล่าข้อเท็จจริงให้ฟังเรื่องไปกำแพงเมืองจีน

ผ่านไปแล้ววันแห่งความรัก ฉันคิดว่าอย่าทำอะไรให้มันพิเศษนักเลยจะดีกว่าเพราะไม่พิเศษแล้วเศร้า เมื่อวานคิดไม่ออกหรอกว่าจะไปไหนกันดีแต่เพราะติดรถเพื่อนไปลงเอ็มโพเรียมหลังเลิกเรียนก็เลยนัดพี่กอล์ฟมาเจอกันทีนี่ แล้วก็เลยชวนพี่ไปกิน pola pola เพราะพี่บอกว่าอยากพาไปกินอะไรอร่อยๆ ฉันชอบกินผักโขมอบชีสฉันว่าที่นี่อร่อยแต่อย่างอื่นไม่รู้เลยไม่รู้จะสั่งอะไรพนักงานเค้าเลยแนะนำเมนูวาเลนไทน์เวรกรรมจริงไม่อร่อยราคาก็แพง คิดว่าโซ้ยส้มตำกันดีกว่าปีหน้าหนะ

ตอนแรกก็อยากได้ดอกไม้มั่งแม้ว่าพี่จะถามว่า(อย่างฉันหนะ)อยากได้ดอกไม้(ด้วย)เหรอ แต่พอเอาเข้าจริงการถือดอกไม้นี่เขินๆ พี่ไม่ได้ซื้อให้หรอก(แพงนะ)แต่ที่ร้านเค้าให้ดอกกุหลาบแดงมาดอกนึงหลังจ่ายเงิน

วันนี้ตื่นเช้าเพื่อจะออกไปร้านทำผมเนื่องจากถ้าไปทำผมก่อน 11 นาฬิกาจะได้รับส่วนลด 15 เปอร์เซนต์(ฉันมีคูปองลด 40 เปอร์เซนต์บวกอีก 15 ก็เป็น 55 แหนะ)ไปถึงร้านเกือบ 11 โมงตกใจมากคนเยอะสุดๆเหมือนทำฟรีเค้ามายืดผมเป็นส่วนใหญ่ทุกคนนั่งมีน้ำยาสีขาวอยู่บนหัว ในร้านมีควันจากการรีดผมอบอวลไปทั่วเหมือนโรงงาน คนนั่งแออัดเยอะไปหมดเหมือนประเทศไทยจะไม่มีใครผมหยิกอีกแล้ว ฉันยังไม่ได้ทำผมหรอก(จะให้ช่างซ่อมผมที่มันฟูฝอยไม่เรียบ)คิวยาวต้องมาใหม่ตอนบ่ายโมง ! ปรากฎว่าพี่กอล์ฟมาสยามแล้วกินข้าวกลางวันกันแล้วไปที่ร้านบ่ายโมงกว่ายังไม่ได้ทำผมอีกเพราะคิวยังไม่ว่างฉันต้องนั่งรออีก 2-3 คน(พี่ไปเดินเล่นรอจนเซ็ง)สรุปคือไปสี่โมงเช้าเสร็จสี่โมงเย็นอ่ะค่ะ ช่างบอกว่าผมเดิมฉันมันเป็นผมซอยโดนมีดโกนมามันก็เลยเป็นแบบนั้นพออบไอน้ำเสร็จเค้าก็เล็มผมออกให้และบอกว่าถ้ายังไงจะยืดใหม่ต้องทิ้งไว้หนึ่งเดือนก่อน

ออกจากสยามก็เย็นแล้วมานั่งที่ออฟฟิศพี่ พี่บอกให้เล่นเกมที่ออฟฟิศ แปลกใจสิทำไมหนะเหรอแกจะดูบอลไงให้เราเล่นเกมรอแต่ว่าไม่ได้เล่นอ่ะเพราะถึงลงโปรแกรมเกมแล้วแต่มี patch เยอะแยะต้องโหลดนานขนาดเนตเร็วมากแต่ก็ยังไม่เสร็จสรุปไม่ได้เล่นแน่เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว(เขียนไดอารี่ที่ออฟฟิศ) คิดว่าจะเข้านอนเร็วรักษาสุขภาพพรุ่งนี้ต้องไปบินภูเก็ตตอนบ่าย ตอนเช้าค่อยเล่นเกมที่บ้าน

วันนี้เรียนเรื่องการสื่อสารกับอาจารย์พิมพ์น้องของคุณไตรภพครึ่งวัน แกก็สอนสนุกดีเป็นคนมีความรู้ ที่มีวิชานี้ก็ประมาณว่าเค้าอยากจะให้ลูกเรือมีกริยาการพูดจาการแสดงออกที่ดีหนะ ตอนบ่ายก็มี IMV (จำชื่อพี่เค้าไม่ได้จะผิดมะเนี่ย) มาพูดคุยกับเราถามเราเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของชีวิตหลังทำงานมา 6 เดือน ไม่น่าเชื่อว่า 23 คนจะบอกได้ต่างกันหมดเลยการเปลี่ยนแปลงที่เห็นๆเลยก็คือ การนอน การตื่น การกินไม่เป็นเวลาเลย พี่เค้าบอกว่าหิวตอนไหนกิน ง่วงตอนไหนนอนไม่ต้องดูเวลา ไอ้ตรงนี้ฉันว่าก็ทำอยู่แล้วแต่ไอ้การนอนตอนกลางวันเพื่อจะไปทำงานตอนกลางคืนมันยากจังเลย กลางคืนยังไงก็น่านอนกว่าอยู่แล้ว

หลังเลิกเรียนลองไปใช้ระบบคอมคือหลังจากผ่านโปรแล้วจะสามารถใช้งานระบบคอมได้เป็นโปรแกรมที่ใช้ในการเช็คตารางบิน เมนูอาหาร รายชื่อลูกเรือที่จะไปแต่ละไฟล์ทอะไรทำนองนั้น ฉันกับมิ้นก็เลยไปเปลี่ยน password แล้วลองไปใช้งานดู จะเช็คตารางบินเดือนหน้าซะหน่อยแต่ปรากฎว่าตารางบินยังไม่ออก ลองเช็คดูว่าใครจะไปบินกับฉันในไฟล์ทปักกิ่งก็ไม่มี trainee ไปด้วยกันเลยรุ่นพี่จะพาเที่ยวหรือจะมีใครไปเที่ยวกับเรามั้ยเนี่ย

พรุ่งนี้เรียนวันสุดท้ายแล้ว หยุดมาเรียนนี่ก็ดีนะตื่นนอนกลับบ้านเป็นเวลาดีได้เจอเพื่อนๆอีกครั้งก็สนุกดี

ป.ล สระผมแล้วมันก็ยังเรียบตรงอยู่แต่ก็บานๆหยิกๆที่ปลายแต่มีกระจุกนึงที่เจ๊งแบบว่าแย่ฟูหยิกพันกันไม่เรียบเลย จะไปให้ช่างซ่อมไม่งั้นตัดทิ้งไปเลย

เพื่อนถามว่าจะให้อะไรแฟนเป็นของขวัญวาเลนไทน์ ฉันคิดไม่ออกจะให้อะไรเป็นของขวัญ หมดมุข ไม่มีอะไรปิ๊ง ไม่ให้ดีก่าเป็น surprise ใครมีไอเดียไรบ้างหละ

ป.ล หัวมันแผลบอยากสระผมอดทนหน่อยอีกวันเดียว ต้องเอาแป้งโรยขจัดความมันกันอุจาดสายตาคนอื่น อยากสระโผมมมม อยากติดกิ๊บ อยากทัดหู

ตอนนี้เป็นคนโลกทัศน์แคบมองได้แค่ 90 องศาเพราะผมมาบังหน้าทั้งซ้ายและขวา รำคาญจริงๆจะกินอาหารก็ลำบาก ดีไม่ดีมีสิวขึ้นที่กรอบหน้าอีกเพราะพยายามไม่ให้น้ำโดนผมตอนล้างหน้า ส่องๆดูผมเหมือนมันเจ๊งอยู่หนึ่งปอยข้างหูขวาแต่มันเป็นด้านใน การยืดผมนี่คงจะทำให้ผมเสียสภาพแล้วจับมันยืดออกจากผมที่หยิกๆของเรามันก็เลยเรียบตรงแต่บางปอยรีดไม่ดีมันก็เลยย่นๆน่าเกลียดง่ะ ต้องทนโลกแคบยังงี้ไปอีกสองวัน

ป.ล หลังเลิกเรียนไปกินข้าวกับเพื่อนๆที่ Yes indeed อาหารไม่อร่อยเลย

ครูบอกว่าการเรียนสมัยใหม่ต้องเรียนด้วยตัวเองก็ให้เราไปนั่งเรียนกับเครื่องคอมนั่งเรียนบูธละคนหรือสองคน(คนมีมากกว่าคอม)ให้เวลาดูหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ก็ดูมั่งคุยมั่ง(ไม่ดูก็น่าจะมีนะฉันว่า)หลังจากนั้นก็ดีบริฟมีอะไรสงสัยก็ให้ถามคุณครูได้

เครื่อง 737 ที่ต่างไปจากพวกเครื่อง AB6 หรือ 330 ที่ทำงานอยู่แน่ๆเลยคือระบบประตูมันไม่มีกลไกอะไรช่วยเลยจะเปิดจะปิดแรงเราล้วนๆแม้แต่ตอน arm หรือ disarm (ติดหรือปลดสไลด์กับ floor fitting) ประตูก็ต้องทำเองแถมตัวที่บอกว่าประตูอยู่ในโหมดไหนเราก็ต้องทำเอง(คือเอาสายที่แดงมาคาดพาดหน้าต่างของประตู ประมาณว่าจะทำอะไรต้องมีสติตลอดเลยนะนั่น

นอกจากนี้ก็คือที่นั่งจะมีฝากละ 3 ที่คราวนี้จะมี A B และ C แล้วเคยมีผู้โดยสารถามฉันว่าตัว C ไปไหนเพราะที่นั่งในเครื่อง AB 6/330 จะเป็น AB-DEFG-JK ฉันก็อธิบายมั่วตามความเข้าใจตัวเองว่ามันแบบมีที่นั่งสองที่ริมหน้าต่างก็เลยมีแต่ A กับ B เพราะมีเครื่องบินแบบอื่นที่มีที่นั่งสามที่ริมหน้าต่างก็จะมี C นะคะ ส่วนจำนวนลูกเรือที่ทำงานก็น้อยจังเลย 4 คนเองอ่ะ

ตอนบ่ายก่อนสอบครูให้ไปลอง arm/disarm และเปิดปิดประตูกันคนละหนึ่งครั้งประตูหนักแถมตอนปิดมันยังเหวี่ยงกลับมาแรงด้วยเราต้องเอามือไปยันไว้เห็นว่ามีคนเคยเป็นลมเพราะประตูเหวี่ยงมาฟาดหน้าอ่ะ น่ากลัวจริงๆแอร์ได้บินเครื่องนี้บ่อยกว่าสจ๊วตด้วยสิฉันหละกลัวว่ามันต้องฟาดหน้าฉันเข้าสักวันเหมือนกัน นอกจากประตูปกติแล้วถ้ามีกรณีฉุกเฉินจะมีประตูเล็กๆเรียนกว่า hatch มันเหมือนหน้าต่างมากกว่านะแต่เปิดออกมาได้ทั้งบานเลย อยู่ที่ตำแหน่งเหนือปีกเวลาเปิดก็ต้องใช้แรงอีกแล้วคงต้องบึกบึนกันพอสมควรหละแต่ครูไม่ได้ให้ลองเปิดนะอาจจะคิดว่าถ้ามีอะไรจริงๆมันก็คงมีแรงเปิดกันเองถ้าอยากจะรอด อิอิ ถ้าออกจาก hatch จะไม่มีสไลด์แต่ให้ลื่นลงไปตามปีกของเครื่องบิน

หลังจากเปิดประตูกันเสร็จก็ไปถึงการสอบให้สอบกับคอม อะไรก็สมัยใหม่ไปโม้ด สอบตกก็ทำใหม่จนกว่าจะผ่านเค้าเอาคะแนนที่เก้าสิบเปอร์เซนต์ ต้องสอบผ่านค่ะไม่ผ่านก็อดทำงาน สอบเสร็จกลับบ้านได้เลยตอนนั้นประมาณบ่ายสามเอง

เพราะเลิกเร็วก็เลยสบโอกาสตามเพื่อนไปยืดผมทำออกมาแล้วไม่ชินหน้าตัวเองเลยจริงๆก็เคยไปสระไดร์ที่ร้านอ่ะนะเค้าก็จะไดร์ผมซะเรียบสวยงามแต่จะลีบติดหัวมันดูแบนๆ พอยืดออกมามันก็ลีบๆเรียบๆดูแปลกๆแถมต้องอดทนไม่เอาผมทัดหู ไม่สระ ไม่ติดกิ๊บไปสามวัน อยากสวยต้องอดทน

พรุ่งนี้เรียนการ service ในเครื่อง 737 จ้า

ป.ล air time ข องเกมที่ซื้อมาแบบ15 วัน unlimited สงสัยจะไม่คุ้มแน่เลยทั้งที่คิดว่าไม่มีบินคงจะเล่นเพลินแต่ก็ยังไม่เพลินซะทีต้องรีบเลิกเพราะเรียนเช้าทุกวัน

อาม่า(ไม่ใช่แค่อาม่าหรอกหมายถึงท่านผู้โดยสารชาวจีนหนะแต่ชอบคำว่าอาม่าดูมันสื่อดี)ไม่เคยทำให้ผิดหวัง

ทำงานไฟล์ทนี้ปวดหัวค่ะคิดว่าเรามีอคติหละสิก็อาจมีบ้างแต่ไม่ใช่อ่ะความยุ่งเหยิงในไฟล์ทกวางเจาไปมาสามครั้งก็เหมือนกันทุกครั้งเลยครั้งนี้ผู้โดยสารเต็มซะด้วยเสริฟบันเทิงเลยหละแต่สังเกตุว่าเด็กรุ่นใหม่(เด็กๆอ่ะไม่ใช่วัยรุ่น)เค้าจะพูดภาษาอังกฤษได้เค้าก็จะเป็นล่ามให้คุณแม่คุณน้าอะไรที่เดินทางมาด้วยกันเราก็ทำงานสบาย น้ำส้ม น้ำเย็นอะไรสบายเลย เสริฟอาหารเค้าก็มีเมนูรูปภาพให้เราก็เอาให้ผู้โดยสารดูเค้าจะก็ชี้สิงที่เค้าอยากจะกินแต่ไฟล์ทไทม์สองชั่วโมงสิบห้านาทีกับผู้โดยสารเต็มนี่ก็เหนื่อยเลยทำงานเต็มเวลาพอดี

ส่วนขากลับผิดกันสุดๆผู้โดยสารมี 77 คน(ชั้นประหยัด)เวลาขากลับ 3 ชั่วโมงทำงานเสร็จไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกนั่งว่างกันนานจนง่วงถึงกรุงเทพ18.15 มีสมาชิกในไฟล์ทที่มาเรียกแท็กซี่กลับ 3 คน รอรถกันไปจนเกือบทุ่มเพราะแท็กซี่น้อยผิดคาดและมีรถประเภทไม่รับคนไทย ไม่เปิดมิเตอร์ ทำไมเค้าทำอย่างนั้นหละผิดนะนั่น จริงๆเคยเห็นรถจอดแช่พวกนี้โดนไล่นี่นา พี่สจ๊วตลองไปเรียกรถคันทีจอดแช่อยู่คนขับแกปฎิเสธไม่ไปมิเตอร์เพราะแกเสียเงินให้ยามไปแล้ว นั่นไง (เขียนยังงี้ฉันจะโดนอะไรมั้ยเนี่ย) แล้วอีกอย่างนะตอนรอรถอ่ะไม่มีอ่ะคิวอะไรอ่ะ ฉันกับพี่ๆยืนหัวคิวเลยตรงที่เป็นจุดจอดแท็กซี่ก็ยืนกันไปซี้..ไม่ได้ไปค่ะสุดท้ายเดินไปเรียกมันต้นทาง(เทอร์มินัล 1) ถึงได้กลับบ้าน

พรุ่งนี้จะไปเรียน Emergency ของ 737 จะได้เจอเพื่อนๆในห้องอีกครั้งคงจะมีอะไรคุยกันสนุกสนานนะ

ป.ล ตอนกลับบ้านเห็นแมวชักกระตุกมันโดนรถคันที่สวนกับแท็กซี่ของเราออกไปทับแน่ๆ สลดใจมากสงสารมัน ฉันไม่กล้าดูแต่ขอให้คนขับแท็กซี่เอามันไปหลบข้างทางมันยังไม่ตายดีหรอกพี่เค้าบอกมันโดนทับหัว ฮืออ...ทรมานแน่ๆตายแน่ๆได้แต่แผ่เมตตาให้อ่ะ ฉันไม่ได้ใจดำหรอกแต่ที่ไม่กล้าดูเพราะฉันเคยขับรถทับหัวลูกแมวที่บ้านตัวเองตายตอนสงกรานต์ปีสองพันหนึ่งภาพนั้นยังติดตาอยู่เลย

ฉันเป็น AHY แล้วค่ะก็คือฉันพ้นโปรเป็นพนักงานประจำแล้วค่ะแต่ว่าเค้ายังไม่ประกาศอย่างเป็นทางการนะฉันเห็นจากใบเซ็นชื่อเมื่อไฟล์ทที่แล้วหนะ (6-7 ไปบินกรุงเทพ-ภูเก็ต-สิงค์โปร์) รอดู Cabin bulletin ฉบับหน้าต้องมีชื่อเราแน่เลย (ฉบับล่าสุดเป็นรายชื่อของห้อง 1 และ 2)

พรุ่งนี้ฉันบินอีกไฟล์ทเดียว(ไปกวางเจาไปรบกับอาม่าอีกแล้น)ก็จะหยุดยาว 5 วันไปเรียนเครื่องใหม่ Boeing 737 เครื่องรุ่นนี้ก็เห็นใช้บินในประเทศเยอะนะคงได้เที่ยวทั่วไทยหลังจากเดือนหน้าเพราะตารางบินหลังเรียนเสร็จยังไม่มี

อีกซักพักคงต้องไปนอนแล้วถึงพรุ่งนี้จะออกจากบ้านสาย(ประมาณ 8 โมง)แต่ฉันไม่สบายหนะอาการเหมือนจะเป็นหวัดและคออักเสบแต่มันเริ่มๆฉันก็อัดวิตามินซีเข้าไปไม่อยากไม่สบายไม่ชอบเลยโดยเฉพาะเป็นหวัดมันงอมแงมจริงๆเพราะไม่สบายเลยไม่ค่อยเล่นเกมมากเพราะมันมึนไงแถมพี่ก็มีอุบายใหม่คือมารับเราออกไปกินข้าวนอกบ้านเมื่อวานเย็นก็มารับวันนี้กลางวันก็มาเนี่ยก็เพิ่งจะมาส่งแต่เราก็จะขอเล่นนิดนึงนะวันนี้เค้าเริ่มเก็บตังค์ด้วยหละลองเข้าไปเล่นดูตอนหลังเที่ยง(ก่อนพี่มารับ)คนน้อยไม่เคยเจอ(ตอนต่อเข้าไปมีคนเล่น server เราอยู่ 1370 คน) นี่เพื่อนกับน้องก็เล่นอยู่ไปสังสรรค์กับเค้านิดนึงก่อนนอนจะได้หลับสบาย

นัดกับบีมไว้จะไปหาที่เกษตรตอนบ่ายสองโมงครึ่งแต่ดันจำว่าบ่ายสามโมง(ตอนแรกนัดบ่ายสามแต่เปลี่ยนให้เร็วขึ้นไง)จะไปเดินเล่นงานเกษตรแฟร์ที่รู้ว่าจำผิดเพราะบ่ายสองครึ่งบีมโทรมาถามว่าไม่มาหรือไง จ๊าก! รีบออกจากบ้านไปทันที

งานปีนี้ไม่มีมะขามเยอะเหมือนที่เคยไปมาบีมพาเดินเล่นก็ดูเชี่ยวชาญสมกับที่เรียนต่อที่นี่แล้วก็พาไปดูคณะ(จริงๆจะไปกุญแจแล็บที่ลืมไว้)เดินเล่นกินนั่นกินนี่ก็สนุกดีไปถึงส่วนต้นไม้และสัตว์หมาบางแก้วเยอะมากจัดเป็นบางแก้วแฟร์(แทนมะขามแฟร์เลยทีเดียว)มีแมวขายด้วยก็น่ารักหรอกแมวหูพับ(หน้าใหญ่ๆหูเล็ก)แต่แพงจัดตัวละ 5000 อย่างน้อย เราเลี้ยงแมวที่แม่เก็บมาจากวัดนั่นแหละดีแล้วเอาห้าพันมาซื้อข้าวให้มันกินดีก่า(แม่เพิ่งเก็บแมวมาจากวัดตัวนึง ปกติแมวที่เลี้ยงก็ลูกหลานชาติตระกูลสืบทอดมาจาก”ลายน้อย”ที่มาจากไหนไม่รู้อยู่ดีๆก็มาที่บ้านหนะ) บีมซื้อปลากลับบ้านเค้าเลี้ยงปลาบอกให้เราเลี้ยงบ้างดี ทำให้ใจเย็นและไม่ผูกผันตายก็หามาใหม่แต่ก็ยังอุตส่าห์มีตัวนึงที่บีมบอกผูกผันตั้งชื่อให้มันด้วย ชื่ออะไรหว่าเราก็ไม่ได้ถามมาแฮะ

ออกจากงานบีมกลับบ้านเอาปลาไปพักก่อนปล่อยลงบ่อและนอนเก็บแรงเพราะนอนไม่พอ ส่วนฉันไปดูองค์บากกับพี่กอล์ฟ...ช่ายฉันก็ไม่อยากจะง้อร้อกโกรธเราไม่เข้าท่าแต่ก็นะปล่อยแกโกรธไปอย่างงั้นแกคงจะง้อเราหรอก(ไม่เค้ยไม่เคย) โทรไปถามตอนเย็นว่างมั้ยไปดูหนัง บอกเราไม่รู้ต้องดูก่อน เล่นตัวซะด้วย เคยที่ไหนอ่ะไม่รู้ว่าว่างไม่ว่าง สุดท้ายก็ได้ดูอ่ะค่ะ ฉันหนะมีขนมลาและหมูยอไปฝากพี่ด้วยแกก็หายโกรธ ลงทุนน้อยผลตอบแทนสูง(กินข้าวฟรีไปหนึ่งมื้อ)

พี่มาส่งบ้านฉันมีเวลาเล่นคอมอีกแป๊ปก่อนน้าจะนอน(และบอกให้ฉันไปนอนด้วย)อัพไดอารี่ซะหน่อยพรุ่งนี้ไปค้างสิงค์โปร์แต่ไปถึงค่ำไม่ได้เที่ยวค่ะกลับมาวันศุกร์เที่ยง..เล่นเกมหนะสิถามได้..พูดเล่นหนะว่าจะออกไปธนาคารชำระหนี้สินกลับบ้านแล้วค่อยเล่นเกมก่อนนอน

เธอว่ามีคนเลิกกับแฟนเพราะเกมจริงหรือเปล่า ปึ้ดเคยบอกฉันว่าหลายคู่แล้วนะเฟ้ย ฉันชักสงสัยว่ามันจะจริงมั้ยหว่าเพราะแฟนฉันโมโหที่ฉันเล่นแต่เกมบอกไร้สาระ ฉันก็ไม่ได้เล่นแต่เกมซะหน่อยแต่ตอนเค้าถามทีไรฉันเล่นเกมตอนนั้นทุกทีถ้าเค้าโทรมาตอนอื่นฉันก็ทำอย่างอื่นอยู่ไง นี่วันนี้ก็ไม่เจอกันนะเพราะพี่แกประชดว่าให้ฉันอยู่บ้านเล่นเกมไปเลย บอกให้เล่นให้เบื่อแล้วค่อยมาคุยกัน เอางั้นเลยนะ เธอว่าฉันควรทำไง...เดี๋ยวมาฟังคำตอบนะฉันไปเล่นเกมก่อน