เป็นครั้งแรกที่ดูพี่บอลแข่งเทนนิส ไปดูที่ทำงานพี่กอล์ฟเค้าเฮกันทั้งออฟฟิศแต่ฉันดูไม่รู้เรื่องไม่สนุกอยู่คนเดียว พอพี่บอลแพ้เงียบกันโม้ดมีแต่พี่หนุ่มที่เชียร์ฟิลลิปปุสซิสที่หัวเราะอยู่คนเดียวแต่ฟิลลิปนั่นก็เสริฟได้แรงไม่ตกจริงๆเล้ย

กว่าจะดูเทนนิสเสร็จปาไปเกือบสองทุ่มหมดกันไม่ต้องไปเดินเล่นที่ไหนหรอกเซ็งเลยออกจากบ้านมาอยากไปเที่ยวเล่นห้างเหิงเปิดพอดีแต่พี่ก็พาไปถนนข้าวสารแทนไปกินข้าวกินขนมแล้วก็กลับบ้าน อยากจะเล่นเกมซะหน่อยไม่ได้เล่นเลยคิดถึงจัง

# # # # #
TG407
สนุกมากๆเป็นไฟล์ทที่เป็นที่สุดแล้วตั้งแต่บินมาพี่ๆน่ารักที่สุด ฮาที่สุด สนุกที่สุด นอนดึกที่สุด

ออกเดินทางจากกรุงเทพไปแวะหาดใหญ่ผู้โดยสารเกือบเต็มแต่ขานี้เสริฟน้ำก็ง่ายดีขาจากหาดใหญ่ไปสิงค์โปรเสิรฟอาหารแต่ว่ามีอย่างเดียวไม่เสียเวลาถามมาถึงก็วางไปได้เลยพี่ๆ BC ก็มาช่วยด้วยเพราะผู้โดยสารของพี่เค้าไม่เยอะ

ไปถึงสิงค์โปร์นั่งรถไปโรงแรมจะหลับซะแล้วทำงานในอากาศคิดว่ายังไงก็ทำให้ง่วงถึงแม้จะนอนมาดีก็ตามรถก็ขับช้ารักษากฎจราจรมากถึงโรงแรมรับกุญแจแล้วก็นัดเวลาลงมาเจอกันข้างล่างเพื่อออกไปร้านนาฬิกา แอร์Y(เรียกแอร์แต่ก็รวมถึงสจ๊วตด้วยนะ) ไปด้วยกันหมดเลยมีแฟนของพี่แอร์อีกคนด้วยสิริรวม 7 คน นั่งแทกซี่ไปสองคันเพราคันนึงนั่งได้แค่ 4 คนเท่านั้น

ร้านนาฬิกาที่เค้านิยมไปกันเป็นร้านนาฬิกาแถวโรงแรมเก่าอยู่ใกล้ๆสถานีรถไฟ city hall ฉันอยากได้ดีเซลแต่ว่ามันรุ่นเก่าและเหลือแบบไม่มากไม่ถูกใจก็เลยไม่เสียเงิน จากนั้นตามพี่ๆไป Watson ฉันเห็นแผงพวกยาทาเล็บบำรุงเล็บของ Sally มีของเยอะมากเลยมี handcream แบบในนิตยสารฝรั่งเลยแต่ฉันซื้อน้ำยาทาไม่ให้เล็บแตก ทาเล็บมากๆเหมือนทำให้เล็บอ่อนแอนะเล็บจะร่อนๆหรือแตกง่ายก็เลยซื้อมาลอง ตูน(เพื่อน trainee) บอกว่ายี่ห้อนี้ดีแล้วฉันก็ได้ตุ๊กตา m&m มาด้วยมันเป็นหุ่นพลาสติกตัว Red สำหรับใส่ m&m mini

จากนั้นก็ไปกินข้าวใน food court อาหารก็งั้นๆแหละแพงเหมือนกันนะบะหมี่หมูแดง 75 บาท(คิด 1 เหรียญเท่ากับ 25 บาท) นมแดง(นึกถึงนมเย็นสีแดงนั่นแหละแต่เค้าเป็นน้ำเชื่อมกลิ่นกุหลาบ)ราคาประมาณ 30 บาท(แพงหวะ) เมื่อเติมพลังแล้วก็จะเดินไป MNG เพราะก่อนออกจากโรงแรมเจอพี่แอร์ไฟล์ทอื่นบอกว่ามันลด 70 % แล้วแต่ไม่มีอะไรเหลือ ตอนแรกพี่ๆจะไม่ไปแต่คิดว่าไม่เหลือของคนอื่นอาจจะเหลือของเรา แต่ระหว่างทางไปพี่แอร์แวะร้านบาจาซื้อรองเท้าเด็กๆ(ฉันกับตูน)ก็ตามไปด้วยส่วนพี่สจ๊วตกินเบียร์รอนอกร้าน ตัวฉันเล็งไว้คู่นึงที่บ้านเราราคา 599 บาทคิดว่าจะมาดูที่สิงค์โปร์เผื่อถูกกว่าแต่ไม่มีคงต้องไปบ้านเราก็ดีเงินทองหมุนเวียนในบ้าน

ได้ไป MNG กันซะทีเดินไปที่ Raffle city ถึงหน้าห้างนัดเวลาเจอกันให้เวลาหนึ่งชั่วโมงผู้หญิงไปดูเสื้อผู้ชายไปดูสาว ไปดูเสื้อกันสี่คนได้เสือ้แบบเดียวกันมาสามคนพี่น้องไม่ซื้อเพราะบอกว่าใส่แล้วไม่สวยมันเป็นเสื้อไหมพรมกันหนาวแขนตุ๊กตาราคา 750 บาท (เดือนหน้าขอให้ได้ไปญี่ปุ่นจะได้เอาไปใส่ เพี้ยง!) ถึงเวลานัดก็มาเจอกันเรียกแทกซี่กับโรงแรมไปอาบน้ำแต่งกายคืนนี้จะไปเที่ยวเธค

กลับถึงโรงแรมเวลาประมาณสามทุ่ม(บ้านสิงค์โปร)แยกย้ายไปอาบน้ำแล้วมารอรับสมาชิกจากไฟล์ทอื่น ( TG405, TG413) จะได้ไปเที่ยวด้วยกัน ระหว่างรอให้พี่ๆเพื่อนๆจากไฟล์ทอื่นอาบน้ำแต่งตัวพี่ตั้มพี่แอร์พาฉัน ตูนและกริช (405)ไปกินบักกุตแต๋ เดินไปผิดทิศผิดทางสุดๆเพราะจะหาร้านอร่อยที่พี่ตั้มเคยกินสุดท้ายก็หาเจอแต่ร้านปิด แป่ว...ก็ต้องกลับไปพึ่งร้านเดิมตรงข้ามโรงแรม บักกุตแต๋คือต้มซี่โครงหมูน้ำดำๆอ่ะ แต่ที่เด็ดกว่าบักกุตแต๋ Pepsi blue เห็นในตู้ก็ยังคิดอยู่ว่าอะไรคนขายเค้าจะเอาให้ตูนแต่ตูนเอาเป๊ปซี่ธรรมดาเราถามตูนว่ามันเป็นยังไงเค้าบอกมันเป็นสีฟ้า เราก็เอาดิเราชอบ มันเป็นสีฟ้าแบบกามิกาเซ่ชอบ ชอบ เวลาไปไหนเราไม่กินเหล้าแต่ถ้ากิน pepsi blue ก็ได้อารมณ์แบบกินเหล้าเลยนะ

กินบักกุตแต๋เสร็จเดินกลับโรงแรมสมาชิกพร้อมหน้ามี 11 คน ไฟล์ทเรามี 7 คน ไฟล์ท 405 อีกสามคนแล้วก็พี่ก้องจากไฟล์ท 413 แต่ร้านปิด...แป่ว...มันเป็นร้านใกล้ๆโรงแรมชื่อซุกแต่ในเมื่อจะไปเค้าก็ต้องไปให้ได้ก็ต้องไปร้านที่ไกลออกไปต้องใช้แทกซี่ 3คันแต่ไปๆมาๆพนักงานที่โรงแรมก็เอารถโรงแรมออกไปส่งให้ไปร้านมาดามอะไรไม่รู้ มาดามหว่องหรือเปล่าหว่าไม่ได้ดูให้ดี ก่อนเค้าเค้าจะสแตมป์ตราที่ข้อมือ บรรยากาศในร้านก็แบบเหมือนชุมชนแออัดเหมือนมาเต้นในที่ห้ามเต้นมันเป็นกำแพงปูนมีโคมแดงๆอะไรเงี้ยมีหลายๆห้องเดินต่อๆกันไปได้แต่หน้าทางเข้าเค้าบอกว่าจุคนได้ 451 คน(ประมาณนั้น)ตอนทางเค้าการ์ดก็มีที่นับจำนวนคนด้วยแต่ไอ้ที่น่ากลัวคือถ้าไฟไหม้เนี่ยดิจะออกกันยังไงมันดูมืดๆงงๆ ห้องกลางที่มีดีเจเสียงดังมากไฟมันวับๆใส่ตาทำให้แสบตา ฉันไม่ชอบบรรยากาศในเธคแต่เพราะคนที่มาด้วยดูสนุกก็เลยทำให้อยากมาแล้วก็อยู่กับเค้าไปจนตีสองครึ่ง(เวลาสิงค์)รถโรงแรมมารับ(แหงดิไม่อยู่กับเค้าจะกลับก่อนได้ไงอ่ะ) ใครๆเค้าก็เต้นกันหนุกหนานแต่ฉันกับตูนออกจะยืนเฉยๆเต้นไม่เป็นง่ะ พี่ก้องพยายามจะสอนเต้นอยู่หลายทีแต่ไม่สำเร็จแกบอกว่ายังงี้มันต้องไล่กลับบ้าน ฮ่า ฮ่า

ออกจากเธคให้รถแวะ 7-11 ไปซื้อเบียร์พี่ๆจะไปต่อกันที่ห้องแต่เม(trainee จาก 405)แยกไปนอนก่อนไฟล์ทนี้ต้องตื่นเช้าทำงานกลับแต่พี่ชัยกับกริชไม่กลับ พี่ๆเค้าก็ไปนั่งกินเบียร์คุยกันฉันกับตูนก็ฟังแล้วก็หัวเราะอย่างเดียว ฟังพี่ก้องเล่านั่นนี่ตลกสุดๆๆๆๆ หัวเราะน้ำตาไหลตีสามครึ่งแยกย้าย(เวลาไทย)

อาบน้ำกว่าจะนอนตีสี่(เวลาไทย)ปิดม่านให้สนิทเลยกลัวแสงมาทำให้ตื่นยิ่งเป็นประสาทนอนดึกจะตื่นเช้าแล้วก็ตื่นเช้าจริงๆรู้สึกตัวตอนแปดโมงเช้าแต่ก็ข่มตาหลับไปอีกสองชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาทั้งที่ง่วงแต่อยากไปห้างใกล้โรงแรมไปซื้อ pepsi blue กลับบ้านออกไปกับตูนและพี่เคี้ยว กินข้าวซื้อของแล้วก็กลับมาโรงแรมตอนเที่ยงมีเวลาให้นั่งนอนอีก 1 ชั่วโมงก่อนถึง wake up time แล้วก็อาบน้ำแต่งตัวลงมาเตรียมขึ้นรถไปสนามบิน

ขากลับกรุงเทพคุยกันแต่เรื่องเมื่อคืนเพราะมันสนุกจริงๆพี่ก้องตลกสุดๆใครๆก็อยากเจอแกอีกกลับถึงกรุงเทพตอนนั่งรถ crew bus กลับ crew center ก็ยังคุยกันถึงเรื่องตลกๆอีกสนุกจริงๆนี่ถึงขั้นขอเบอร์โทรกันเลยเพราะเป็นไฟล์ททุกคนสนุกหมด