เมื่อเช้ารู้สึกตัวตอนเจ็ดโมงเช้ารู้สึกหัวหมุนนึกว่าเราขาดน้ำตาลหรือเปล่าคว้าลูกอมมากินก็ยังไม่หายลืมตาดูปรากฎว่าบ้านหมุนเคว้งคว้างมากความรู้สึกคือตูเป็นอะไรอีกเนี่ยจะตายมั้ยเนี่ยสงสัยจะทำงานนี้ไม่ได้นาน(ต๊ายยยยยย หนี้ยังไม่หมดเลยนะย้า) กลัวๆชอบกลหรือว่าเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอต้องเป็นลมไปอีกหนึ่งวูบก่อนไม่เอาหน่า...ฉันเลยเปลี่ยนไปนอนพื้นยกขาพาดเตียงตอนลุกขึ้นหรือทำอะไรเนี่ยเหมือนเหนื่อยและรู้สึกหมุนๆอีกแล้ว คว้าโทรศัพท์โทรหาต่ายคุณหมอประจำตัว ฉันเองแหละไม่ดีนอนดึกนอนเที่ยงคืนกว่ามาหลายคืนแล้ว ต่ายให้ไปเจาะเลือดและวัดความดันแล้วโทรไปบอกด้วยต้องดูว่าซีดลงหรือเปล่า(ฉันเป็นโลหิตจางทำงานบนฟ้าหนะเหมือนฆ่าตัวเองให้ตายเร็วขึ้นอีกอยู่แล้ว) หลังจากนั้นฉันก็พยายามหลับและตื่นอีกทีเกือบเที่ยง โทรหาพี่ว่าไม่กล้าออกไปกลัวหน้ามืดระหว่างทาง(นัดกันที่เซน)

ฉันลงมากินข้าวแล้วนอนต่อพอน้าๆและภัทรกลับมาบ้านแล้วฉันก็เลยลงมาถามว่าคลีนิคหมออภิชาติใกล้บ้านเราเค้ายังเจาะเลือดยู่ใช่ป่าว(หมอจะเจาะเฉพาะต้นเดือน) พรุ่งนี้ก็เลยจะไปหาหมอตอนเช้าก่อนไปบิน คืนนี้จะนอนตั้งแต่สองทุ่มเล้ย...บางทีร่างกายผิดปกติบ่อยๆมันหงุดหงิดนะเป็นอะไรอยู่ได้ฟระเพราะตั้งแต่กลับจาก Perth ฉันก็เป็นนั่นนี่อยู่ได้ ใช่แล้วเพราะกลับจาก Perth นี่แหละที่ฉันเป็นลมครั้งแรกในชีวิตร่วงลงไปกับพื้นเลย ฉันจะตายมะเนี่ยหวังว่ามันแค่ช่วงนี้เฉยๆไม่ใช่เพราะทำงานนี้นะ เนี่ยแหละน้าไม่ออกกำลังกายแล้วยังนอนดึกสมน้ำหน้า (อดไปเซนเลยมะล่า)