นอนหลับไป 10 ชั่วโมงแต่เหมือนยังไม่พอเพราะตอนที่กลับมาจากมุมไบเช้าวันที่ 8 ตอนตีห้า(เครื่องลง) ได้นอนประมาณสองชั่วโมงก็ลากสังขารตามบ้านพี่ไปงาน Jim Thomson sale อยากมีตังค์เฟ้ย อยากซื้อของมันลดราคาเยอะเลย คนไปงานก็โกยของใส่ถุงเพียบเลยหละ แล้วก็อยู่นอกบ้านทั้งวันแถมยังไปว่ายน้ำอีกนะ กว่าจะกลับก็เย็นเลยแล้วก็นอนหลับยาว

ตอนเช้ารู้สึกตัวโทรหาต่ายศรีรัตน์(ทำงานแควนตัส)เพราะเค้าก็หยุดวันที่ 9 –10 เหมือนกันแต่เราออกบ้านได้วันนี้วันเดียวเผื่อจะนัดเจอกันวันนี้เลย ต่ายโทรนัดกับบีมส่วนฉันนอนรอผล เกือบแห้วไปแล้วเพราะบีมจะทำงานเตรียมเสนออาจารย์แต่เปลี่ยนใจว่าทำตอนกลางคืนก็ได้ (ดีมาก) เลยไปกินอาหารกลางวันที่ร้านไก่กาต๊ากที่สยาม(ไปสาขาพหลฯแต่มันปิดไปซะแล้ว)แล้วก็ไปกินไอติมนั่งคุยกัน

ก่อนกลับบ้านฉันเจอพี่เพลินโดยบังเอิญสุดๆ ดีใจ ดีใจเพราะพี่เค้าทำงานที่เชียงใหม่แต่จะไปประชุมที่เวียดนามแล้วเค้านัดเจอน้องที่สยามเราเลยบังเอิญมาเจอกัน พี่เพลินเคยทำงานที่โรงงานเดียวกับฉันแต่ฉันออกมาทำงานที่กรุงเทพแล้วพี่เค้าก็เปลี่ยนงานไปทำในเชียงใหม่(โรงงานอยู่ลำพูน) พี่เพลินบอกว่าตอนแรกที่เห็นก็ไม่แน่ใจว่าเป็นฉันหรอก ลองเรียกดูเพราะคิดว่าเป็นแอร์แล้วยายเพิ้งนี่คงไมใช่ แต่ดูแล้วเหมือนฉัน พี่เค้าบอกว่าฉันเหมือนเดิมสุดๆ นึกว่าเป็นแอร์จะแต่งตัวสวยๆพี่เค้าอยากจะเห็นว่าฉันแต่งชุดทำงานแล้วจะเป็นยังไงเพราะมันนึกไม่ออกเลยจริงๆ พี่เล่าว่าตอนที่บอกว่าพี่เล็ก(ที่โรงงาน)พี่เค้าก็อยากจะเห็นว่าฉันจะเป็นยังไงจะไปเก้งก้างทำอะไรหกหรือเปล่า ไม่อยากจะบอกว่าใครๆเค้าก็นึกไม่ถึงเหมือนพี่ๆทั้งนั้นแหละ คุยกันได้นิดหน่อยก็แยกย้ายหละเพราะเดี๋ยวจะค่ำ ต่ายอยู่สยามต่อรอเจอเพื่อนเค้า ฉันกับบีมนั่งรถไฟฟ้าไปลงอารีย์ไปเอารถที่จอดไว้แล้วไปเกษตรบีมไปทำงานต่อฉันก็ต่อแทกซี่กลับบ้าน