ความคิดที่เคยได้ฟังจากพี่สจ๊วตคนนึงว่าส่วนหนึ่งที่เค้าชอบงานนี้เพราะถ้าในไฟล์ทไม่ชอบใครจบงานแล้วก็ไม่ต้องเจอกันอีก(น้อยมากที่จะเจอกัน)ไม่เหมือนงานออฟฟิศที่ต้องเจอกันทุกวันทุกวัน ฉันคิดว่าฉันก็ชอบงานนี้เพราะส่วนนี้ด้วยเหมือนกัน(แต่ถ้าเจอคนที่ชอบก็ยากที่จะได้เจอกันอีกหนะสิ...ว้า)

วันนี้บินไปฮานอยมีเพื่อน trainee คือป๊อปจากห้องหนึ่ง ในไฟล์ทพี่ๆก็ดีแต่มีคนนึงที่แปลกๆนิสัยไม่น่ารักเอาซะเลยว่างั้นเถอะ ตั้งแต่บินมาก็ไม่เคยเจอพี่แบบนี้(สาธุต่อไปก็อย่าเจอเลย) พอกลับมาถึงกรุงเทพฉันกับป๊อปและพี่อีกคนนึงไม่ได้ไปต่อ(ไฟล์ทนี้เป็นชุดบินไปค้างเชียงใหม่กับปีนังแต่ sector ต่อๆไปเค้าเปลี่ยนไปใช้เครื่องที่ฉันกับป๊อปบินไม่ได้) ซึ่งดีใจมากไม่ต้องเจออะไรที่กระทบความรู้สึกดีๆถึงสามวันสองคืน แต่พี่ purser เป็นรุ่นพี่(สุดๆ)จากมช.(ป๊อปก็จบจากมช.) ถ้าไปค้างเชียงใหม่ด้วยกันคงดี คงจะเป็นแบบยกโขยงไปกินข้าวเย็นด้วยกันอะไรแบบนั้น

กลับจากบินก็นอนหนึ่งตื่นแล้วออกไปดู About a boy กับพี่กอล์ฟเพิ่งจะเห็นว่าฮิวจ์แกรนท์ ดูดีแฮะ(แต่หน้าเหี่ยวๆนะ) เด็กในเรื่องก็น่ารักดี หนังก็ดีตลกมีแนวคิด ฉันชอบความคิดเรื่องการแบ่งเวลาเป็นหน่วยหน่วยละครึ่งชั่วโมงของพระเอกและกิจกรรมแต่ละอย่างเค้าก็ใช้เวลาไม่เท่ากันที่เค้าทำแบบนี้เพราะชีวิตจะได้ไม่เชื่องช้าเกินไป ฉันก็น่าจะทำแบบนั้นบ้างเพราะจะได้ไม่เอื่อยเฉื่อยนัก ว่าแล้วก็ไปนอนซัก 16 –20 หน่วยคงจะดีพรุ่งนี้มีบินตอนเย็นไปสุราษฎ์

ป.ล ไปมิดไนท์เซลไม่ซื้อยาทาเล็บ(ดีแล้วแพงจะตาย)แต่ซื้อบ้าบออะไรไม่รู้(รู้ดิ...เครื่องสำอางค์ง่ะ)หาเรื่องเสียเงินจริงๆ อุตส่าห์จะกดยอดหนี้ลงดันใช้เกินวงเงินไปซะอีก(เค้าเพิ่งจะเพิ่มวงเงินให้สร้างหนี้มาให้อีก 6000)