ผ่านไป 3 วันบินมาแล้วรวม 3 ไฟล์ท วันแรก(หลังจบ)บินไป CAN (3 letter code ของกวางเจา) ทำตำแหน่งครัวหน้าได้รับผู้โดยสารที่ปากประตูพูดภาษาอังกฤษไม่ทันเล้ย..จะ this way sir, go that way sir มั่วไปโม้ด ชั่วโมงบินนานแต่งานก็เต็มชั่วโมงบินนั่นแหละ ยังดีที่มีมานพ(เพื่อนรุ่นเดียวกัน)ไปด้วย ทำอะไรชักช้าก็มีคนรอ จบไฟล์ทแรกกลับมาพัก 1 วัน

วันที่ 12 บินไปกัวลาฯ(อีกแล้ว)ไฟล์ทนี้โดนประเมินการทำงานด้วย ไม่มี 2 (คะแนน ถ้าได้สองแปลว่าไม่ดีต้องโดน contact) จริงๆโดนเช็ค emergency ตั้งแต่ในห้อง brief แล้วหละดีนะว่าตอบได้ถ้าใครตอบไม่ได้ต้องโดนให้ไปเรียนใหม่ แต่ประเมินผลการทำงานหนะ IMV ไม่ได้บอกก่อนหรอกนะเค้าเอาใบคะแนนมาให้เซ็นรับทราบก่อนจะลงกรุงเทพ เพราะกลับมาถึงกรุงเทพตั้งแต่บ่ายสองโมงครึ่ง ก็เลยให้พี่พาไปกินไก่กะต๊าก...อยากกินอะไรแซบๆเด้อแล้วก็กลับบ้าน อ่ะนะ อยากจะไปเที่ยวนิดหน่อยก็ขอให้ได้ไปเต๊อะ จริงๆง่วง..หลังบินมึนและง่วงทุกทีมันปกติหรือว่าฉันผิดปกติกันนะ ก่อนนอนอุตส่าห์เอาไสยศาสตร์เข้าข่มว่าถ้าลูกไม่โดนเรียกนะจะถวายแอ๊ปเปิ้ลลูกใหญ่ๆเล้ยยยยย แล้วก็เข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่ม ปรากฎว่าห้าทุ่ม OD (หน่วยเรียกลูกเรือไปบิน)โทรมาบอกว่าวันนี้ให้ไปบินบรูไน งัวเงียรับปากไปแล้วก็มาเปิดตารางบิน...เอ๋เครื่อง 734 เราไม่ได้เรียนนี่หน่า ไม่ไหวหละง่วงแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปดูกัน

ตอนเช้าตื่นเช้าตั้งแต่ตีห้า เล็บก็ไม่ได้ทา หน้าแต่งไม่ทัน ปัดๆหน้าในรถแท็กซี่มืดก็มืดมองไม่เห็นแต่จะลงรถไปเช็คอินแบบหน้าเปล่าๆไม่ได้หรอกม้างงงง รีบรูดบัตรแล้วไปทาเล็บในห้องน้ำ พอไปเซ็นชื่อ(เหมือนเช็คอินอีกครั้งปรากฎว่าเค้าเปลี่ยนเครื่องมาใช้ AB7 เราเลยไปบินได้ไง กลับมาอยากสลบเช่นเดิม ปวดขามากๆ
พรุ่งนี้วันหยุดจะไปซื้อคัทเตอร์เล็กๆ(ไว้ตัดนั่นนี่ตอนเตรียมงาน)กับที่รัดขาเผื่อมันจะช่วยให้ไม่ปวดขามาก

ไปนอนก่อนดีฝ่า ดีไม่ดีอาจโดนเรียกบินได้เพราะวันหยุดเค้าก็อาจขอให้เราไปบินได้ซึ่งเราจะได้เป็นความดีความชอบไป