เมื่อคืนไปงานวันเกิดกวางที่ Passion เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันไปกินข้าวกับเพื่อนๆในรุ่น คืนนี้ครูนก ครูเป้ ครูใหญ่ก็ไปด้วย ฉันโดนแซวอีกต่างหากว่ามาได้ด้วยเหรอ แหมนะก็ไม่อยากโดนครูเป้ว่าอ่ะ (ตอนประเมินผลครั้งที่หนึ่งครูเคยถามว่าไปไหนกับเพื่อนบ้างหรือเปล่า) คนก็ไปกันเยอะนะในความรู้สึกของฉันแต่ครูบอกว่าน้อย คนที่ไม่มาครูยังโทรไปจิกแถมขู่ว่าถ้าไม่มาจะให้คะแนน social 2 (ถือว่าคะแนนต่ำมากแล้วฉันได้ apperance 2 มาแล้วซะด้วย)

คนไปร้านนี้เยอะเหมือนกันตัวร้านหนะเหมือนเป็นสี่เหลี่ยมจัตตุรัสมีที่ไม่มากแต่คนไปมีมากกว่า ที่นั่งข้างนอกก็ดูสบายเป็นเก้าอี้แบบนอนๆหนะ ถ้าเป็นหน้าหนาวคงจะดีเข้าไปอีก เพลงเพราะนักดนตรีก็เล่นดีแต่อาหารมีไม่มากราคาก็แพงเหมือนกัน ฉันอยู่ที่ร้านถึงเที่ยงคืนพี่ไปรับกลับบ้านแต่วันศุกร์ไม่ง่วงทุกทีนั่งดูทีวีถึงตีสอง ตอนเช้าตื่นมาหน้าตาเหมือนหมีแพนด้าไปใหญ่

มีการบ้านต้องทำแล้วก็ต้องเตรียมตัวสำหรับฝึกภาคปฎิบัติสัปดาห์หน้าฉันได้ทำตั้งสามครั้งวันจันทร์เช้า อังคารบ่าย พฤหัสบ่าย ได้ฝึกบ่อยๆก็ดีจะได้คล่องๆเวลาไปบินจริงจะได้ไม่เงอะงะ นอกจากการบ้านก็มีคัดลายมืออีกแล้วเพราะบ่ายวันพฤหัสคนที่รับผิดชอบเคลียร์ของที่ใช้ฝึกทำไม่เรียบร้อยครูเจี๊ยบโกรธที่พวกเราไม่รับผิดขอบอีกแล้วครูปรับเงินและให้คัดลายมือเหมือนอย่างเคย(ข้าพเจ้าต้องมีความรับผิดชอบมากกว่านี้) 100 จบส่งวันศุกร์ปรากฏว่าฉันลืมคัด(แน่นอนไม่ใช่ฉันคนเดียวในห้องร้อก)เลยเจอไปอีก 100 จบ รวมเป็น 200 จบส่งวันจันทร์ คุณครูเสี่ยบอกว่าว่างๆคัดเผื่อไว้ก็ได้นะต้องมีกรณีแบบนี้อีกแน่ๆ

ฉันชอบครูเจี๊ยบ ครูคนอื่นฉันก็ชอบนะแต่เวลาครูเจี๊ยบสอน(ทั้งวิชาการและอบรมนิสัย)รู้สึกได้ถึงความห่วงใยความอบอุ่นเลยหละ ฉันชอบประโยคเดียวกับที่ครูชอบเหมือนกันและก็อยากรู้สึกได้แบบนั้นแม้ว่าจะเป็นขี้เกียจก็ตาม ครูพูดให้ฟังว่า If better is possible, good is not enough.