วันสุดท้ายของการ mockup แล้วและฉันก็ได้ทำไฟล์ทสุดท้ายด้วย ยังรู้สึกไม่พอใจตัวเองและอ่านจาก comment ของเพื่อน(เวลาทำ mock up ครูให้เพื่อนๆจะเขียน comment การทำงานของเรา) เพื่อนจะเขียนว่าฉันดูไม่มั่นใจ กังวลเวลาพูดภาษาอังกฤษกลัวจะผิด ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ฉันจะทำยังไงดีเวลาคงจะช่วยได้เพราะอยากน้อยๆ mock up หลังๆของฉัน ฉันก็พูดเต็มปากเต็มคำมากขึ้น ฉันก็ว่าฉันพัฒนาขึ้นกว่าตอนแรกและคิดว่าฉันจะมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ไม่ทำหน้าเหวอๆเวลางง ฉันก็อยากจะดูดีสง่างามเหมือนกันหละหน่า

ตอนบ่ายเป็นกิจกรรมเล่นเกม ร้องเพลง ตอนนี้แหละที่มีการเสียน้ำตากันเพราะมันเหมือนวันสุดท้ายของการเรียนแล้ว 3 เดือนเร็วไม่น่าเชื่อตอนแรกๆคิดว่า 3 เดือน(โครต)นานจังเลยแต่พอถึงวันนี้รู้สึกเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ครูให้ร้องเพลง green field ซึ้งกันน้ำตาเอ่อ แล้วก็มาจบที่การพูดความในใจ น้ำตายิ่งเอ่อกันไปใหญ่ ร้องไห้กันหลายคน ฟังเพื่อนๆเค้าบอกว่าไม่เคยเรียนหนักอย่างนี้มาก่อน สงสัยว่าเค้าเรียนกันยังไงไม่หนักหว่า แต่ก็อาจจะจริงก็ได้ถ้านับว่าเรียนหนักฉันก็ไม่เรียนหนักหรอกเพราะขี้เกียจแต่ถ้านับว่าเคยเรียนอะไรยากกว่าที่มาอบรมนี่คงจะใช่ แล้วมันก็ทำให้เจ็บใจตัวเองว่าเรียนอะไรยากกว่านี้ก็ทำได้แต่อะไรง่ายๆแค่นี้ทำไม่ได้ แค่นี้จำไม่ได้ โง่หรือว่าแก่แล้วฟระ ไม่รู้เหมือนกันว่าวันข้างหน้าที่เราต้องทดลองงาน 6 เดือนจะเป็นยังไง เราต้องไปคนเดียวไม่ได้มีเพื่อนไปกับเราด้วย เราจะได้รับตำแหน่งจริงๆ รับผิดชอบจริงๆ รุ่นพี่ที่ร่วมงานจะเป็นยังไง กลัวจังเลย ฉันยังคิดว่าฉันยังไม่ได้ใช้เวลากับเพื่อนมากพอไม่ได้พูดคุยให้รู้จักตัวตนของเค้าหรือให้เค้าได้รู้จักตัวตนของเรา แต่ครูก็ให้เราได้บอกความรู้สึกของเราต่อเพื่อนด้วยการเขียนจดหมายถึงเพื่อนคนละฉบับและถึงครูด้วย เอาหละสิ 53 ฉบับนะนั่น

พรุ่งนี้นับไปอีก 5 วันจะเรียนภาษาอังกฤษที่สำนักงานใหญ่ ไม่ได้เจอหน้าครูทั้ง 6 คนจนกว่าวันที่จะกลับมาสอบ final และประเมินผลครั้งที่สอง(หวังว่าคะแนน appearance ฉันจะดีขึ้นนะแต่งหน้าเด้งมากกว่าเดิม 2 เด้งแล้ว) และมีเวลาเจอเพื่อนประมาณ 9 วัน..ไม่อยากจะเชื่อว่าเวลาผ่านไปได้เร็วขนาดนี้