ผิดหวังในตัวเองจนอยากจะร้องไห้ ทำไมเรื่องอะไรมากมายที่เราทำได้แต่แค่การเสริฟอาหารกลับทำไม่ได้ดี แถมยังโง่เรื่องภาษาอังกฤษอีกพูดอะไรไม่ได้เรื่องเอาซะเลย มีครูคอยชี้จุดที่ผิดตลอดการทำ mock up แล้วฉันก็ผิดอยู่ได้ เงะงะเกินกว่าตัวเองจะรับได้ รู้สึก down อย่างแรง เขาอื่นเค้าก็ผิดกันทั้งนั้นแหละแต่ฉันรู้สึกแย่จนปวดหัวฉันว่าฉันต้องทำได้ดีกว่านี้สิ แต่เวลาสำคัญฉันควบคุมสติตัวเองไม่ได้เอาซะเลย

พรุ่งนี้ไม่มี mock upแต่ก็คงแย่ไม่ต่างกันเท่าไหร่(หรือแย่กว่า)เพราะเห็นว่าจะมีเรียกรายตัวไปประเมินไม่รู้ประเมินความเป็นเรา(บุคลิก นิสัย จุดดี จุดด้อย)หรือประเมินความรู้แต่แน่ๆไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ร้อก

ตอนกลับบ้านบ่นกับเพื่อนฉันว่าฉันต้องการพูดอะไรบ่นๆออกไปให้มันออกไปจากใจซะบ้าง ปูก็บอกว่าให้ฉันมั่นใจในตัวเองหน่อย ใช่เลยฉันไม่มั่นใจในตัวเองเอาซะเลย ก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไม่มั่นใจในตัวเองเพราะตอนเด็กๆมันก็ยังมั่นๆอยู่แหละว่าเราก็เจ๋งเว้ย something like I’m the one but now I feel like I’m nothing.

การบ้านต้องส่งพรุ่งนี้บานโดนคัดลายมือเพราะว่ามีคนทำ boarding pass หายแต่ไม่มีใครรับผิดครูให้คัด "ข้าพเจ้าต้องมีความรับผิดชอบมากกว่านี้" ทั้งห้องคนละ 100 จบ journal ก็ต้องส่ง ฉันจะคัดเพิ่มเองให้ตัวเองจำอีกด้วยนะว่า would you care for ...? (โดนว่าว่าพูดไม่สุภาพเพราะใช้คำว่า get)