ฉันคงจะไม่ถูกกับแทกซี่เอาซะเลย นานน้านถึงจะเจอคนที่ขับดีๆซักครั้ง วันนี้ก็อีกที่ตอนเช้าอีตาลุงคนขับจะหลับมิหลับแหลฉันต้องนั่งภาวนาอย่ามาหลับตอนนี้ส่งฉันก่อนเซ่ ตอนเย็นจะกลับบ้านลุ้นซะปวดหัวเลยไม่รู้จะขับเร็วๆจี้ๆทำไมกันเนี่ยฉันหละเครียด อยากนั่งรถแบบสบายใจไม่ต้องลุ้นไม่ต้องกังวล คุณภาพชีวิตจ๋า คุณภาพชีวิตอยากให้รถไฟฟ้าผ่านหน้าบ้านไปถึง crew center จังเลย

วันที่ 4 ที่เรียน emergency ยิ่งเรียนยิ่งเห็นว่างานแอร์หนะมันไม่ใช่แค่ coffee or tea นะเฟ้ยมีอะไรสารพัดสารเพเกี่ยวกับความปลอดภัยมีเยอะมาก อุปกรณ์ในภาวะฉุกเฉินก็มีเตรียมพร้อมแต่ที่ฉันคิดว่าเจ๋งสุดคือ Emergency Locator Transmitter เป็นแท่งทรงกระบอก activate ด้วยน้ำ(น้ำเค็ม 5 วินาที น้ำจืด 5 นาที)แล้วจะส่งสัญญาณไปที่ความถี่ 121.5 กับ 243 MHz ขอความช่วยเหลือและบอกตำแหน่งของเรา (ความที่ 121.5 MHz เป็นความถี่สากลในการขอความช่วยเหลือ) ยิ่งรุ่นใหม่จะส่งสัญญาณไปดาวเทียมเลยเหมือนในหนังซะไม่มี

เรื่องที่ไม่เคยรู้ก็ได้รู้จากวิชานี้อย่างระบบอ๊อกซิเจนในเครื่องบินฉันก็นึกเสร่อๆว่ามันบรรจุถังมาแต่จริงมันเอาอากาศจากภายนอกมาผ่านตู้ ACM อัดๆแล้วจ่ายเป็นอ๊อกซิเจนออกมาหรืออย่างถังน้ำมันของเครื่องบินอยู่ที่ปีก แล้วที่มักได้ยินว่า cabin crew door slide arm คือการยึด slide bar กับตัวล๊อคเผื่อว่าต้องออกจากเครื่องแบบไม่มีงวงหรือบันไดมารับเปิดประตูแล้ว slide จะได้กาง(และ slideยังเป็นแพได้ด้วย) การใช้มือถือหรืออุปกรณ์ที่เค้าห้ามหนะอันตรายเพราะไปรบกวนระบบ auto pilot ฉันหละเคยแค่ปิดเสียงเฉยๆ ไม่ดี ไม่ดี เกิดเครื่องมันออกนอกลู่นอกทางขึ้นมาหละแย่แน่ๆ แต่ที่น่าปรับปรุงคือการปรับสำหรับคนแอบสูบบุหรี่เพราะแค่ 3000 บาทเท่านั้นซึ่งคนๆเดียวอาจทำให้ชีวิตของคนที่เหลือทั้งหมดในเครื่องได้รับอันตรายได้ ยิ่งเรียนยิ่งกลัวนะ

เลิกเรียนช่างเอาชุดไทยมาให้ลอง สยองขวัญจริงๆใส่แล้วมืดมนเลือกสีไม่เอาไหนเล้ย..แต่ความชำนาญก็เกิดจากความผิดพลาดนี่แหละคราวหลังจะได้เลือกดีๆ อย่างน้อยก็รู้ว่าชุดสีเดียวกันทั้งกระโปรงและเสื้อดูดีกว่าสีตัดกันวันนี้ได้สีฟ้าทั้งชุด กับเสื้อม่วงกระโปรงเขียว(อะไรเข้าสิงเนี่ย)

Journal สัปดาห์ที่แล้วไม่ได้ทำอยู่นอกบ้านทั้งเสาร์อาทิตย์ เพื่อนบอกว่าเป็นยังงี้ทุกทีทั้งที่จด lecture ละเอียดนะแต่ชอบขยัน delay

ป.ล. ในที่สุดบราซิลกับอังกฤษก็มาเจอกัน ถึงจะไม่ใช่แฟนบอลและไม่ชอบดูบอลแต่คู่นี้ไม่พลาดแหงๆ