วันนี้ก็ยังไม่เห็นจะมีใครมาคุยกับเราเลย ไหนว่าจะคุยกับเค้าไงหละตัวเองเดี๋ยวก็ชิ่งซะเลย

ตอนครึ่งเช้าเกือบเม้งแตกแหนะฉันหละไม่ชอบคนโวยวายขี้บ่นเล้ยยย แต่ก็สะกดเอาไว้คิดว่าฝึกไว้ก่อนอีกหน่อยคงจะเลวร้ายกว่านี้แหงๆ ระบายออกด้วยการวาดการ์ตูนประหลาดๆ ตาขวางๆมีเส้นเลือดปูดๆ เสียดายเอามาอวดไม่ได้(คือไม่กล้าไปขอพี่อารีสแกน) หลบไปคุยกับพี่อ้อพี่อารี พี่เค้าถามว่าไปแน่ๆใช่ไหม “ใช่เลย” แต่มันไม่ใช่ว่าเราอยากจะออกจากงานที่นี่หรือว่างานที่นี้ไม่สนุกนี่นาแต่ว่าอยากทำงานนั่นนี่นา คือไม่ได้อยากเป็นแอร์เพราะแค่คำว่าแอร์โฮสเตสแต่อยากทำอะไรแบบที่อาชีพนี้มันมีโอกาสได้ทำหนะ พี่อารีบอกว่ายังไงก็ต้องบอกเค้าอย่างเป็นทางการด้วยนะ

แต่จนแล้วจนรอดวันนี้ก็ไม่มีการคุยกันระหว่างพี่วุฒิ Bossilla และฉัน ใกล้เลิกงานมารุมกินไก่ กินพิซซ่า ฉันก็มองหน้า Bossilla แล้วนะเค้าก็มีท่าทีแล้วหละเพราะเค้าถามว่า doing fine? แน่นอนก็ยังสบายดีแล้วเค้าก็พูดแบบว่าวันนี้เราจะมีมิตติ้งนี่นา แล้วไงอ่ะ แล้วเค้ากินไก่แล้วเค้าก็หายไป

กลับบ้านดีฝ่าวันอังคารมาทำงานอีกทีค่อยว่ากัน ต้องไปทำบัตรประจำตัวผู้เสียภาษีด้วย(ที่โดนจี้ไปไง)