เมื่ออ่านแฮรี่เล่ม4จบก็ถึงเวลาพูดคุยกันได้อย่างไม่มีกั๊ก(กับอิฐเพราะอ่านจบก่อนใคร)แต่ก็ยังต้องรอน้องรสกับเอเพราะสองคนยังอ่านไม่จบส่วนพี่ปุ๊กรู้อะไรไปหมดแล้วเพราะเราคุยกันลั่น คุยกันถึงเรื่องนี้แทบทุกทีที่นึกถึงแกอ่านเองคงไม่ตื่นเต้นไม่ลุ้นแล้วหละเพราะพี่เค้ายังอ่านเล่ม 1 อยู่(ภาษาอังกฤษอีกต่างหาก)พี่เค้าทำ project อยู่จะมาอ่านแฮรี่ก็รู้สึกเหมือนผิดบาป

สัปดาห์นี้นายกลับมาแล้ว นายไปเที่ยวามีปลาดุ๊กดิ๊กมาฝากพวกเรา(เป็นปลาตัวเล็กๆแล้วส่วนหางมันสั่นไปมาเวลากระเทือน)ปลามี 9 ตัวแต่ลูกน้องเค้ามี 16 คนนะ ฝนแจกแบบใช้ระบบใครมาก่อนได้(แต่เค้าให้ผู้หญิงทุกคนก่อนก็หมดไป 6 ตัวแล้ววิธีนี้ใช้เช็คคนมาสายป่าวเนี่ย) ส่วนเรื่อง support สัปดาห์นี้ก็เริ่มแบบเงียบๆน่าเป็นห่วงก็ถ้าหน้าที่เรามันต้องแก้ปัญหาแต่ไม่มีปัญหามาให้แก้อนาคตจะเป็นอย่างไรเล่า

กลางวันไปกินข้าวกับเดค พูดคุยกันถึงเรื่องเวบเค้า ฉันรู้สึกทึ่งในความสามารถและโอกาสของเค้าซึ่งเป็นโอกาสที่เค้าแสวงหาไม่ได้นั่งรอ การทำงานมีเป้าหมายใช้ชีวิตแบบมีจุดมุ่งหมาย ส่วนตัวเราถึงตอนนี้ยังไม่รู้เลยใช้ชีวิตแบกหามไปวันๆ(ยก printer ยก คอมพิวเตอร์ ยก ยก ยก) เพื่อนเคยถามว่าแล้วอนาคตจะเป็นไง(หมายถึงวันนี้ทำ support แบบนี้) แต่เราคิดว่าไม่มีปัญหาเราไม่ได้อยากไปทางคอมแบบ admin อะไรพวกนั้นเราไม่ได้เดินทางผิดและเรากำลังหาทางของเราอยู่

ป.ล เมื่อคืนไปนอนค้างที่โรงพยาบาลกับคุณยาย หมอมาตัดไหมให้คุณยายหมอบอกว่าแผลดีขึ้นแล้ว